Πρωταθλητισμός με πήλινα πόδια

Ας σχεδιάσουμε επιτέλους την αθλητική μας πολιτική.

Φτάνει ο περιστασιακός αθλητισμός όπως τον εννοεί η αθλητική εξουσία τα τελευταία χρόνια.

Παρά τις επιτυχίες στα ερασιτεχνικά αθλήματα- ατομικά και ομαδικά- υπάρχει η αίσθηση ότι οι εκάστοτε υπουργοί Αθλητισμού και οι κυβερνήσεις δεν αντιμετωπίζουν τα προβλήματα αποτελεσματικά.

Τα δύο μεγάλα κόμματα δεν διατυπώνουν με σαφήνεια και με στόχους τις απόψεις τους για τη δομή του αθλητικού πλαισίου, ενώ προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα τρέχοντα προβλήματα με μεθόδους που προκαλούν την αντίδραση ανθρώπων που γνωρίζουν άριστα τα αθλητικά θέματα.

Συνήθως αναλώνονται σε αποσπασματικές ρυθμίσεις, χωρίς να εξασφαλίζεται το αποτέλεσμα ή να λύνεται το πρόβλημα. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι η άρνηση συμμετοχής των ατόμων με προσόντα στις αθλητικές διαδικασίες και η έλλειψη νέων και φωτισμένων προτάσεων. Τι θέλουν αυτοί που γνωρίζουν καλά τον αθλητισμό; Όλοι προτείνουν μία νέα αντίληψη για την οργάνωση του αθλητικού πλαισίου από μηδενική βάση, στρατηγικές αλλαγές στη δομή, την οργάνωση, τη λειτουργία και τη διοίκηση του λεγόμενου «αθλητικού κράτους».

Έχουν γίνει δεκάδες συζητήσεις αλλά πάντα περιστασιακά, χωρίς να στηρίζονται σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό και μένουν πάντα στα χαρτιά οι εκάστοτε αποφάσεις.

Ποτέ δεν σχεδιάσαμε την αθλητική πολιτική, η οποία απαιτεί συγκεκριμένες προτάσεις προς όφελος του αθλητισμού. Οι άνθρωποι του αθλητισμού αισθάνονται ότι η αθλητική πολιτική δεν εμπνέει, αρνούνται τη συμμετοχή τους στα αθλητικά δρώμενα, αποστασιοποιούνται από τον αθλητισμό κι έτσι επιπλέουν οι μετριότητες και οι κολλητοί των κομμάτων…

Το αποτέλεσμα επίσης είναι να μην εξασφαλίζουμε τη μόνιμη υποδομή η οποία θα εξασφαλίζει την ανώτερη αποδοτικότητα και ποιότητα με τα εξής παράδοξα:

●●● Βγάζουμε ολυμπιονίκες, αλλά την ίδια στιγμή το 90% των πολιτών δεν αθλείται ούτε για καλύτερη υγεία, το 75% της νεολαίας το ίδιο.

●●● Είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης στο ποδόσφαιρο, αλλά την ίδια στιγμή το ελληνικό ποδόσφαιρο μένει πίσω στη Γηραιά Ήπειρο.

Στη χώρα μας υπάρχουν δεκάδες φορείς που ασχολούνται με τον αθλητισμό: Ομοσπονδίες, αθλητικά σωματεία, δημοτικά προγράμματα άθλησης, σχολικά πρωταθλήματα κ.λπ. Για το τελικό αποτέλεσμα των στόχων τους κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να μετρήσει, να επεξεργαστεί στοιχεία ώστε να καλυτερεύουν κάθε χρόνο οι προσπάθειες όλων.

Τελικά ποιος αποφασίζει για την ποιότητα και την ανώτερη απόδοση;

Όλοι, και ο καθένας για τον εαυτό του… Δαπανήσαμε δεκάδες δισ. για τον αθλητισμό, χωρίς μέχρι σήμερα να διαθέτουμε ένα αθλητικό επιστημονικό ινστιτούτο το οποίο θα προσφέρει μία μοναδική υπηρεσία:

Επιστημονική στήριξη για να επιτυγχάνονται οι αθλητικοί στόχοι.

Αντί να υιοθετήσουμε πολιτικές διαχείρισης νέων τεχνολογιών που εξασφαλίζουν την επίτευξη των αθλητικών στόχων, δηλαδή βαθιές τομές στο αθλητικό θεσμικό πλαίσιο της διοίκησης, αφήνουμε ξεκρέμαστο το αθλητικό πλαίσιο, με αποτέλεσμα να πρωταγωνιστούν τα κατεστημένα συμφέροντα και να επικρατούν οι παλιές νοοτροπίες.

Συμπέρασμα; Όλοι επιθυμούν:

Αλλαγή της δομής και της λειτουργίας του αθλητικού πλαισίου από μηδενική βάση. Έτσι δεν πετύχαμε την άριστη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων; Έστω και αν μας κόστισε πολύ ακριβά, έστω και αν θα την πληρώνει μια γενιά; Ο Χρήστος Παπανικολάου είναι Ολυμπιονίκης, παγκόσμιος ρέκορντμαν στο άλμα επί κοντώ