[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Δυο και δυο

Τις μέρες των πασχαλινών γιορτής χάθηκαν στη θάλασσα δύο Γάλλοι τουρίστες και στην πλατεία Κολιάτσου κάηκαν δύο παιδάκια Νιγηριανών, μόνιμοι κάτοικοι. Για τους τουρίστες κάπως συγκινηθήκαμε, για τους μόνιμους κατοίκους περάσαμε ένα πολύ μικρό σοκ, αποφύγαμε να το κουβεντιάσουμε, προτιμήσαμε στα γρήγορα να το ξεχάσουμε. Ωστόσο στα υπόγεια των πολυκατοικιών της Αθήνας μένουν ακόμη χιλιάδες άνθρωποι που κινδυνεύουν κάθε στιγμή. Μένουν σε παράνομα διαμερίσματα, δίπλα σε δεξαμενές πετρελαίου, χαμηλότερα από το δίκτυο της αποχέτευσης. Κινδυνεύουν κάθε στιγμή να καούν και, το λιγότερο, να πλημμυρίσουν από λύματα. Η ΕΥΔΑΠ δεν αναγνωρίζει την ύπαρξή τους. Ούτε κι ο Δήμος. Γιατί αν την αναγνώριζε, αν νοιαζόταν για τους δημότες του, θα είχε φροντίσει πριν από είκοσι χρόνια, όταν είχαν μείνει άδεια αυτά τα «διαμερίσματα» αφού τα είχαν εγκαταλείψει οι παλιοί τους κάτοικοι, να τα μετατρέψει με νόμο, με επιδοτήσεις, υποχρεωτικά, σε πάρκινγκ αυτοκινήτων. Αλλά οι δήμαρχοι ασχολούνταν με φιέστες και πώς να γίνουν πρωθυπουργοί, δεν κάθησαν ποτέ να σκάσουν. Κι όταν ήρθαν οι μετανάστες στην Ελλάδα, οι ιδιοκτήτες τους τα θυμήθηκαν ξανά, και έτσι παλιά, ξεπατωμένα, επικίνδυνα, αγνοημένα από υπηρεσίες και δίκτυα, τα νοικιάζουν σε φτωχούς, τα πουλάνε σε αφελείς που πιστεύουν ότι μπορείς να αποκτήσεις κατοικία σε τιμή αποθήκης, τα έχουν βγάλει ξανά στην πιάτσα δηλαδή, κι ο Θεός βοηθός. Οι ανθρωποθυσίες είναι πολύ άδικο πράγμα. Ίσως η θάλασσα της Σαντορίνης να σωθεί από το δυστύχημα και τις συνέπειές του, ίσως γίνει συνείδηση ότι χρειάζεται κάποιο άλλο λιμάνι για το πανέμορφο τουριστικό νησί. Στην πλατεία Κολιάτσου όμως τα δυο παιδιά τζάμπα πήγαν. Για τα υπόγεια της Αθήνας κανένας δεν θέλησε να καταλάβει τίποτα.