το πνεύμα του τόνου

Γλυκά

Η φωταγωγημένη νεραντζιά στον ακάλυπτο του σπιτιού μου έχει αφηνιάσει. Μισή κάτασπρη από τα μεθυστικά νυφικά λουλούδια της και μισή με τα καταπράσινα φύλλα που σκεπάζουν τους πορτοκαλί καρπούς της. Χλευάζει, απομονωμένη και κρυμμένη, τα δυσώδη και τα φαιδρά του βίου που καθημερινώς μας πολιορκούν.

Τα πεζοδρόμια (ευτυχώς υπάρχουν νεραντζιές σε πολλούς δρόμους) έχουν γεμίσει μ΄ αυτά τα ασύλληπτα άνθη. Με τι καρδιά να τα πατήσεις.

Έμαθα ότι η ασθένεια της ανθόπτωσης μάς ήρθε από την Ισπανία και γι΄ αυτό θέλουν ψέκασμα.

Τι να προλάβουν όμως και οι δήμαρχοι και ιδίως εκείνοι οι 34 «κηπουροί» οι οποίοι προσελήφθησαν σε κάποια δημόσια υπηρεσία ως τοιούτοι, σε κτίριο που δεν βρίσκεις ούτε γλάστρα!

Αυτή η «χρυσομηλέα», όπως την ονόμαζαν οι παλαιοί φαρμακοποιοί, που από την απόσταξη του άνθους της γίνεται και το ανθόνερο, σε πολλά νησιά κυρίως κάνει θαύματα ο φλοιός του καρπού της, και σαν μαρμελάδα, λίγο πικρούτσικη, και ιδίως σαν γλυκό του κουταλιού.

Γλυκά του κουταλιού σε βαζάκια με ωραίες ετικέτες και συσκευασίες βρίσκει κανείς σε αρκετά μαγαζιά. Πορτοκάλι, σταφύλι, περγαμόντο και φυσικά νεραντζάκι. Λένε ότι τέτοια γλυκά πετυχαίνουν όταν τα φτιάχνεις μόνος σου στο σπίτι.

Είναι το καλύτερο κέρασμα, μ΄ ένα ποτήρι κρύο νερό, όχι μόνο στα μοναστήρια.