ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι δράκουλες

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Κ.Παπανδρέου, Φαραί Πατρών, γράφει: «Η έννοια των πραγμάτων στη φύση δεν είναι σταθερή, αλλά μεταβλητή, επειδή εντάσσεται στη ροή του χρόνου. Και ο χρόνος ορίζεται από την καταγραφή γεγονότων σε κίνηση, που συνεπάγεται συν και πλην της μηδενικής μονάδας.

Δηλαδή, από το τίποτα στο κάτι και από το κάτι στο τίποτα και ούτω καθ΄ εξής εις το άπειρον. Όλα αυτά ενυπάρχουν σε ακίνητον κινούν που λέγεται, αν θέλετε, Θεός, από τον οποίο τα πάντα είναι υπολογισμένα σκόπιμα και καμωμένα με σοφία. Ίσως να έχει κανείς διαφορετική άποψη, λέγοντας ότι στη ζωή όλα γίνονται για να γίνονται και πως βρεθήκαμε από σύμπτωση. Πιθανόν να έχει δίκιο. Γιατί όταν λέει ότι εδώ βρεθήκαμε κατά σύμπτωση, σημαίνει ότι ήρθαμε κατ΄ ανάγκην από κάπου αλλού. Άρα, υπήρχαμε από πριν ως απειροελάχιστα χημικά σωματίδια αόρατα αιωρούμενα στο σύμπαν και όχι πως εκ του μηδενός ή άνευ αιτίας προκύψαμε άξαφνα.

Άλλωστε, δεν έχει αξία να περιμένουμε από κάποιον άλλο, ακόμη και αν αυτός είναι σοφός, να μας υποδείξει το αληθινά σωστό, γιατί θα πρέπει να προσπαθήσουμε να το βρούμε μόνοι μας. Στη σημερινή εποχή τής τρομερά εξελιγμένης τεχνολογίας, τα ανησυχητικά φαινόμενα που παρατηρούνται είναι ότι ξαφνικά μάς προέκυψαν άγρια μυαλά κάποιων σατανικών επιστημόνων, οι οποίοι χωρίς αναστολές επιχειρούν να μεταλλάξουν το μυαλό και την ψυχή του ανθρώπου σε τερατώδη διαστροφή, καθώς και από πειράματα κλωνοποίησης, προκαλώντας απόκλιση της ισορροπημένης λειτουργίας του γίγνεσθαι όπως εκφράζεται από τους νόμους της φύσης προς κάτι το ομαλό και χρήσιμο. Προς αποφυγήν αυτής της διαστροφής, που προκαλεί βέβαια ολέθριες συνέπειες της ψυχοδιανοητικής κατάστασης και μεταβάλλει τον άνθρωπο σε φυτό, καθίσταται πλέον αναγκαία η πρωτοβουλία για επίκληση στη λογική να αντισταθούν σ΄ αυτούς τους δράκουλες πριν να είναι αργά».

Σε άλλη επιστολή του ο ίδιος σημειώνει:

«Όσο γοητευτικό και να φαντάζει το όνειρο μιας μεγάλης ιδέας, όπως είναι ο κομμουνισμός, όταν μπει στην πρακτική εφαρμογή της εξουσίας αρχίζει να χάνει πλέον την αίγλη του, χωρίς όμως να χάνεται το ίδιο από τη σκέψη κάποιων που το ασπάζονται, για να παραμένει πάντα σ΄ αυτήν σαν μια ουτοπία, αφού δεν πραγματοποιείται. Μόνο η ευνομούμενη δημοκρατία απελευθερώνει τη ζωτικότητα κάθε ανθρώπινης ύπαρξης που αποβαίνει προς όφελος όλων, με όποιο κόστος ήθελε προκύψει εξαιτίας της διαφορετικότητας των ανθρώπων, που είναι αποτέλεσμα της έμφυτης αντινομίας η οποία έχει να κάνει με υπόσταση συνειδησιακής πολυπλοκότητας».