«Το ραπ έχει γίνει σαφάρι εξευτελισμού»

Είναι γνωστός στους μουσικούς κύκλους ο Γουίντον Μαρσάλις για την αφοσίωσή του στην υπεράσπιση της παράδοσης της τζαζ. Τη γνωρίζει βαθιά, ακαδημαϊκά και διδάσκει στους νεώτερους με πάθος το ήθος, τις αρχές και τους μεγάλους της τζαζ δασκάλους. Όμως, τον τελευταίο καιρό, ο συνθέτης και τρομπετίστας Μαρσάλις δεν παθιάζεται μόνο από τη μουσική του. Ασκεί σκληρή κριτική στον Αμερικανό πρόεδρο και στην κυβέρνησή του, που κατηγορεί για μια σειρά αποτυχιών. Καταδικάζει τους ράπερ για τον τρόπο ζωής τους. Με τα επιχειρήματα ενός 45χρονου μαύρου μουσικού, που είναι γέννημα-θρέμμα της Νέας Ορλεάνης.

Ο Γουίντον Μαρσάλις παραδίδει αυτόν τον καιρό στο κοινό του ένα άλμπουμ με πολιτικό ύφος- ένα από τα τραγούδια του, μάλιστα, έχει τίτλο«Supercapitalism». «Σε όλη μου την καριέρα προσπαθώ να κάνω κάτι διαφορετικό, που να με εκφράζει τη συγκεκριμένη στιγμή», λέει. «Την τελευταία δεκαετία με απασχολεί μια δουλειά με αναφορές πολιτιστικές. Στη δεκαετία του ΄80 είχα κάνει το “Βlack codes from the underground”, τη δεκαετία του ΄90 το “Βlood on the fields” και τώρα το “From Τhe plantation to the penitentiary”, ένα θέμα στο οποίο με ενδιαφέρει να επιστρέφω. Είμαστε μια μεγάλη χώρα, που έχει πετύχει πολλά πράγματα.

Όμως αυτό που ζούμε τώρα δεν είναι από τις μεγάλες μας στιγμές. Υπάρχει μεγάλη απογοήτευση για το πώς πηγαίνουν τα πράγματα. Και σε όλους αυτούς τους δυσαρεστημένους ανήκω κι εγώ, χωρίς να είμαι ο μόνιμα απογοητευμένος άνθρωπος- δεν είναι αυτός ο τρόπος που ζω», ισχυρίζεται.

Ο Μαρσάλις είναι οργισμένος όμως και με τους ράπερ και τον δικό τους τρόπο ζωής. «Μοιάζουν με θίασος του γκέτο. Το χιπ χοπ έβαλε στη θέση της φυτείας, όπου δούλευαν παλιά οι μαύροι, τους δρόμους. Και σήμερα πρέπει να πεις πως έχεις ζήσει στους δρόμους, έχεις καθαρίσει κάποιον αδελφό και έχεις πάει φυλακή. Οι ράπερ πρέπει να επιδεικνύουν την τρέχουσα παθολογία. Και το ραπ έχει γίνει ένα σαφάρι για τον κόσμο που του αρέσει να παρακολουθεί τους Αφροαμερικανούς να εξευτελίζονται, να είναι ντυμένοι μες στα χρυσά, να έχουν αστεία ονόματα όπως Ludracris ή 50 Cent, να ξοδεύουν μυθικά ποσά σε τρελά πράγματα και να χρησιμοποιούν ένα απαράδεκτο λεξιλόγιο».

Ο Μαρσάλις δεν κατακρίνει, ωστόσο, το ραπ σαν μορφή έκφρασης: «Στη Νέα Ορλεάνη άλλωστε έχουμε αυτόν τον αυτοσχεδιασμό, ραπάραμε πριν από τους ράπερ», ισχυρίζεται και υπενθυμίζει πως είχε έρθει σε αντιπαράθεση με τον Τσακ Ντι των Ρublic Εnemy, σχετικά με το χιπ χοπ.