«Τα ραδιόφωνα δεν προτείνουν πια κάτι νέο»
Οι δισκογραφικές εταιρείες σπρώχνουν και «χρυσώνουν» τους δίσκους και μετά... μπαίνουν συνεταίροι στα μεροκάματα των τραγουδιστών, δίνει ένα παράδειγμα του «στημένου παιχνιδιού» στα μουσικά μας πράγματα ο Έλληνας (και έθνικ) Μιχάλης Νικολούδης
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Αν υπάρχει ελληνική έθνικ, ο Μιχάλης Νικολούδης είναι ο μπροστάρης της.
Μουσικός, ενορχηστρωτής, παραγωγός, ηχολήπτης και κυρίως συνθέτης δεν κλείνει τα μάτια στα κακώς κείμενα
Από τα σημαντικά πρόσωπα της ελληνικής έθνικ σκηνής ο Μιχάλης Νικολούδης ανήκει στο είδος μουσικών που δουλεύουν πολύ και μιλούν λίγο. Από τις αρχές του ΄80, στα jazz club της Πλάκας, είχε πάντα μια διευρυμένη δραστηριότητα στον χώρο του: session μουσικός, ενορχηστρωτής, παραγωγός και ηχολήπτης- ιδιότητες που του έδωσαν σφαιρική κατάρτιση γύρω από τη μουσική.
Με δισκογραφική παρουσία χρόνων που τον κατατάσσει στους ανήσυχους μουσικούς- εκείνους που εξερευνούν και παντρεύουν την ανατολική μουσική παράδοση με σύγχρονα μουσικά ρεύματα αλλά και ελληνικά ακούσματα- έφτιαξε το «Απόψε
«Του επιουσίου η πατέντα, για να γίνεται κουβέντα/ λύπη μου βρωμιά στον τοίχο, δίνω πάσα σ΄ ένα στίχο»
θα διαρρήξω τη Σελήνη» σε στίχους του Νίκου Σταθόπουλου. Ένα άλμπουμ που αναδεικνύει τις πιο ροκ πλευρές του, και πρώτη φορά εμπιστεύεται τον ρόλο του αφηγητή-τραγουδιστή στη δική του φωνή.
«Δεν φιλοδοξώ να γίνω τραγουδιστής», διευκρινίζει. «Περισσότερο αισθάνομαι ότι αφηγούμαι».
Ξεκίνησε με έναν ορχηστρικό δίσκο που έχει αφήσει εποχή στον χώρο της ελληνικής έθνικ- αν υπάρχει κάτι τέτοιο- το «Αιολία» και με τόση δραστηριότητα έκτοτε ο σολίστ Νικολούδης (παίζει μαντόλα, μαντολίνο, λαούτο, πολίτικο λαούτο κ.ά.) αλλά και ο παραγωγός Νικολούδης μπορεί να έχει άποψη για το τι συμβαίνει σήμερα στον χώρο της ελληνικής μουσικής.
Μια δουλειά σαν το “Απόψε θα διαρρήξω τη Σελήνη” έχει τύχη να παιχτεί στα ραδιόφωνα;
«Μα τα ραδιόφωνα δεν προτείνουν κάτι νέο. Τρέχουν πίσω από το “τι θέλει ο κόσμος”», λέει.
Και πώς φτάνει ένας νέος δίσκος στο κοινό του;
«Υπάρχει κόσμος που ψάχνει στα δισκάδικα, που του αρέσει να ανακαλύπτει… Έπειτα είναι τα λάιβ που κάνει κανείς. Πρόσωπο με πρόσωπο. Μετά τη συναυλία στο “Gagarin” (σ.σ.: έπαιξε στις 24 Μαρτίου) υπάρχουν κλεισμένες ημερομηνίες, να παίξουμε και σε άλλες πόλεις».
Η επικοινωνία πρόσωπο με πρόσωπο είναι η πιο ουσιαστική και η πιο ανταποδοτική ψυχικά και για το κοινό και για τους μουσικούς. Το ξέρει γιατί έχει… χιλιόμετρα πάνω στα πάλκα. Είναι μάλιστα από τα πρόσωπα που έχουν παίξει και στο εξωτερικό, στην Ευρώπη (Ισπανία, Ιρλανδία, Ιταλία κ.α.) και στη Μέση Ανατολή (Ισραήλ και Ιορδανία). Αιτία γι΄ αυτή τη διεύρυνση προς τα έξω είναι ο δίσκος του «Dejavu» που κυκλοφόρησε από την (διεθνή) Sony Classical τo 2002, ένα μείγμα new age ατμόσφαιρας με μικρασιάτικα ακούσματα, δημοτικό τραγούδι και ηλεκτρονική μουσική.
Στην Ελλάδα δεν έκανε ιδιαίτερη αίσθηση το «D j vu», αντίθετα απ΄ ό,τι στο εξωτερικό «γιατί και πολλά κομμάτια μου παίχτηκαν σε ευρωπαϊκούς ραδιοσταθμούς και δύο από αυτά συμπεριλήφθηκαν στην επιτυχημένη συλλογή “Βuddha Βar” δίπλα σε κομμάτια του Φίλιπ Γκλας, του Ριουίτσι Σακαμότο κ.ά. Έτσι άρχισαν να γίνονται και κάποιες επαφές με το εξωτερικό».
Η γλώσσα είναι ένα εμπόδιο για να βγει το ελληνικό τραγούδι έξω από τα σύνορά μας, λέει ο Πειραιώτης μουσικός. «Χωρίς δυσκολία θα μπορούσαν να σταθούν κάποιοι τραγουδιστές, ίσως και ένα τραγούδι σαν το ρεμπέτικο. Αλλά είναι και θέμα νοοτροπίας».
«Η λαμογιά επικρατεί παντού»
Σε μια θολή αγορά όπου ακόμη και οι χρυσοί δίσκοι είναι στημένο παιχνίδι – «η δισκογραφική εταιρεία “χρυσώνει” τον δίσκο και μετά έχει ποσοστό από το μεροκάματο του τραγουδιστή στο νυχτερινό κέντρο», λέει- είναι δύσκολο πραγματικά να προβλέψει κανείς πού πηγαίνει όλος αυτός ο υπόγειος πλούτος που δεν φαίνεται πουθενά… «Τώρα όλοι οι Έλληνες ζουν με δανεικά και η λαμογιά και η ρεμούλα επικρατούν παντού. Κάποια στιγμή, δεν μπορεί, θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα, και μόνο τότε θα
Αυτοσχεδιασμοί, τζαζ και world music για απαιτητικούς ακροατές 
Στο μικρό εαρινό φεστιβάλ (με τη διοργανωτική επιμέλεια του Μuse Festival και την αρωγή της ΑΕΠΙ) που θα γίνει στο καφέ του «Ιανού» (με είσοδο ελεύθερη για το κοινό) θα εμφανιστούν μεταξύ άλλων ο Γιώργος Ψυχογιός (14/4) και το Ιntermezzo String Quartet (Βαρβάρα Λούκα βιολί, Τριαντάφυλλος Λούκας βιολί, Εμικέλα Κοκολάνη βιόλα, Αστέριος Πούφτης τσέλο), το Τhree Generations Jazz Τrio (28/4) με τους Μίμη Πλέσσα, Αντώνη Λαδόπουλο και Βασίλη Ρακόπουλο και η Σαβίνα Γιαννάτου (5/5) με τους Χάρη Λαμπράκη (πιάνο, νέι), Μιχάλη Σιγανίδη (μπάσο), Κώστα Θεοδώρου (κρουστά), Μάρθα Μαυροειδή (φωνή, λαούτα) για ένα πρόγραμμα «Με λόγια – χωρίς λόγια» Ακολουθούν ο Ρίτσαρντ Σμιθ, πρόεδρος του τμήματος μουσικών σπουδών του University of Southern California, με ενεργή παρουσία σε σεμινάρια και συμπόσια κιθάρας ανά τον κόσμο και ο Φραντσέσκο Μπουτσούρο, Σικελός κιθαρίστας με επιρροές από τη λατινοαμερικανική παράδοση, οι οποίοι θα παρουσιάσουν για πρώτη φορά δείγματα της συνεργασίας τους στην Ελλάδα.
Google news
