«Ο εαυτός μου δεν θα γίνει ποτέ ρόλος»

ΠΡΟΪΟΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΧΗΜΕΙΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ
ΟΜΟΡΦΙΑ, Η ΑΜΑΛΙΑ ΜΟΥΤΟΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Η
ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΣΕ ΜΕ ΤΙΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΗΣ. ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ, ΣΧΕΔΟΝ
ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ, ΑΝΑΖΗΤΑ
ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΟΡΑΤΟΥ
«Μακάρι να είναι η ψυχή μας στο φως, ώστε να μπορεί να βλέπει καθαρά. Γιατί η πραγματικότητα δεν βοηθάει να ζήσει ο άνθρωπος σαν άνθρωπος. Όταν όλοι κι όλα τον πιέζουν, πρέπει να βρίσκει τη δύναμη να ζητάει βοήθεια. Είναι μια δύναμη μαλακή, που τη βρίσκεις επειδή είναι ανάγκη να τη βρεις, όχι γιατί είσαι δυνατός. Όσο οξύμωρο κι αν είναι, ο εαυτός μας είναι εκεί για να εξυπηρετήσει κάτι έξω από αυτόν. Αυτό ψάχνω στις σχέσεις με τους ανθρώπους, με τους ρόλους, με τη δουλειά. Ψάχνω την ενότητα και το ενιαίο. Τελικά, έχω την αίσθηση ότι αυτό που νιώθω σαν πραγματικά δικό μου αφορά μυστικά όλους μας. Μπορεί να σου φανεί ποιητικό, αλλά μεγαλώνοντας δεν τρομάζω που σε λίγο μόνο εγώ θα αναγνωρίζω το πρόσωπο που υπάρχει πίσω από τα σημάδια του χρόνου, γιατί την ίδια στιγμή κάτι ανοίγει μέσα μου κι ανθίζει σαν λουλούδι το οποίο δεν κινδυνεύει ούτε από τον χρόνο, ούτε από τους άλλους, ούτε από μένα την ίδια».

Τροφοδοτείτε την ευαισθησία σας μέσα από τα πρόσωπα που παίζετε;

«Όλοι αυτοί οι ρόλοι που έχω συναντήσει και συναντώ και θα συναντήσω είναι πρόσωπα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, τα οποία τα πλησιάζω, τα γνωρίζω, τα ερμηνεύω και ξεμπερδεύω

info

Η «Ηλέκτρα» του Χόφμανσταλ θα παρουσιαστεί στις 20, 21, 22, 23, 24 και 25 Απριλίου στο Μέγαρο Μουσικής, αίθουσα Σκαλκώτα.

μαζί τους, ώστε να μείνει ανέπαφο το ένα και μοναδικό πρόσωπο που είμαι εγώ και που ποτέ δεν θα γίνει ρόλος. Ευτυχώς. Από μικρή θυμάμαι, πως όταν κοίταζα τον εαυτό μου στον καθρέφτη, αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν να είμαι μόνο αυτή η εικόνα; Και σα να ήξερα πως υπάρχει κάτι κρυμμένο πίσω από αυτή. Κι αργότερα, παίζοντας στο θέατρο αισθανόμουν μπερδεμένη από τον κατακερματισμό των προσπαθειών. Πώς είναι δυνατόν να είμαι κι αυτό κι αυτό και κάθε φορά σε διαφορετικούς ρόλους να βρίσκω ένα αληθινό κομμάτι του εαυτού μου; Τελικά αυτό που είναι η δύναμή μου, παραμένει ανείπωτο με μια σιωπή ενεργητική».

Ταλαντούχα από κούνια,χρειάζεστε μέθοδο υποκριτικής;

«Κανένα χάρισμα και καμία ικανότητα δεν έχει αξία χωρίς δουλειά. Επειδή το όργανο του ηθοποιού είναι ο εαυτός του, το σώμα του, τη φωνή του, η ψυχή του, υπάρχει η εντύπωση πως η υποκριτική είναι μια τέχνη μη χειροπιαστή. Αλλά αυτό είναι ένα παραμύθι. Η δουλειά μας είναι πρακτική και οφείλει, για να είναι τέχνη, να εκφραστεί μέσα σε συγκεκριμένους περιορισμούς, να υποταχθεί σε κανόνες, να μην είναι έρμαιο του κάθε εαυτού. Χρειάζεται τεχνική, η οποία να πατάει σε χειροπιαστή δουλειά. Από κει ξεκινάει και το ήθος στο θέατρο, γιατί αλλιώς θα ήταν μια τέχνη χαοτική, εγωιστική, χωρίς ενδιαφέρον. Αυτή είναι η μέθοδος».

Ποιο θέατρο και ποιες συνεργασίες σάς ενδιαφέρουν;

«Δεν επιθύμησα ποτέ ένα θέατρο που έχει να κάνει με καρέκλες, κουίντες, αυλαίες, σανίδι και γενικά ό,τι στο εσωτερικό του θυμίζει τη ζωή μας σ΄ ένα πρώτο επίπεδο. Αυτό που επιθυμούσα πάντα είναι ο άδειος χώρος στον οποίο να μπορώ να καθρεφτίζω κάτι από τον χώρο που έχει μέσα η ψυχή μου. Γι΄ αυτό από μικρή πειραματιζόμουν- όχι για την έρευνα αυτή καθαυτή.

Μ΄ αρέσει και η μαγεία του ψεύτικου στο θέατρο, ίσως γιατί μου υπενθυμίζει το φυσικό φως, όπως και οι ρόλοι που παίζω μού υπενθυμίζουν ότι εγώ στ΄ αλήθεια είμαι κάτι άλλο, που ποτέ δεν θα το κάνω ρόλο. Αλλά το θέατρο που πάντα ψάχνω έχει μια μυστικότητα. Είμαι πολύ ντροπαλή και σ΄ αυτό με έχει βοηθήσει αυτή η καλή δουλειά. Γιατί οι ντροπές πρέπει να πάνε στην άκρη. Αλλά για να συμβεί αυτό χρειάζομαι συνεργάτες που εμπιστεύομαι. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα μπορούσα να λειτουργήσω χωρίς εμπιστοσύνη. Γι΄ αυτό όταν αυτές οι συναντήσεις συμβαίνουν είναι σαν μικρό θαύμα. Αλλά εγώ τα μυρίζομαι αυτά τα πουλάκια στον χώρο μας, που θα ακουμπήσουν τόσο απαλά σ΄ ένα ευαίσθητο κλαδάκι ώστε να μη σπάσει» Περισσότερα από είκοσι χρόνια στο θέατρο, αυτοπροσδιορίζεται στον χώρο και στον χρόνο, μιλώντας με αισιοδοξία για τη γενιά της «Είμαι σε μια φάση πολύ δημιουργική. Πιο γειωμένη, αρχίζω να βλέπω τη δουλειά μου στο θέατρο μέσα από άλλους κόσμους, οπότε φωτίζεται αυτός ο χώρος με μια κανονικότητα. Μεγαλώνοντας αισθάνομαι ότι ανήκω σε μια γενιά όπου η ηλικία, πάνω- κάτω, είναι ένα πλαίσιο. Είναι οι άνθρωποι που συμπλέω μαζί τους και που ενώνονται τα βλέμματά μας. Είναι οι άνθρωποι που δεν θα πουν, “τώρα ήρθε η ώρα μου”, αλλά αυτοί που θα πουν “τι καλά, για να δούμε ποιοι άλλοι υπάρχουν, εκτός από μας”. Είναι η γενιά που “νομιμοποιείται” να φανερώσει το άλλο και τους άλλους. Παράδειγμα, ο Λούκος στο Φεστιβάλ δίνει χώρο στους ανθρώπους της γενιάς μας, την ώρα που πολλοί στριμώχνονται στην αρένα για να αρπάξουν κάτι από τον διπλανό τους. Αυτή η αίσθηση να κάνεις λίγο πίσω στον χώρο που έχεις, για να έρθει ο άλλος μπροστά, είναι σαν ένα αεράκι που κυκλοφορεί κι εσύ το γεύεσαι, δροσίζεσαι. Σα να ανοίγεις τον χώρο για να δεχτείς κάτι που έχει δύναμη, ελπίδα».