Η ερωτική διάσταση των παθών

Για όσους ακόμη, ιδίως οι έφηβοι, γίνονται έστω και για μια- δυο μέρες φιλακόλουθοι, Μεγάλη Πέμπτη- Μεγάλη Παρασκευή, είναι βαθύ το βίωμα της ερωτικής διάστασης των παθών. Διότι μαζί με τον Θεό που πεθαίνει και ανασταίνεται, έπειτα από βαρύτιμη κυοφορία, ο πεθαμένος σπόρος μέσα στη μήτρα της γης, ακολουθώντας την πορεία μιας αριστοτελικής εντελέχειας, πετάει ρίζες, βλαστούς, φύλλα και τελειούται στην καρποφορία για να τελεστεί η αέναη κυκλική φορά του χρόνου και της φυσικής χρόνωσης.

Και εδώ μπορεί κανείς να διαπιστώσει μια αντίφαση στο δόγμα του Χριστιανισμού. Ενώ οι λειτουργίες και οι ακολουθίες των Ωρών του Πάσχα, τα Χριστούγεννα και οι άλλες γιορτές χωρίς να είναι μίμηση πράξεως είναι επαναλαμβανόμενες υπομνήσεις, αν όχι γεγονότα των θείων ενεργειών, άρα ανακυκλήσεις των θείων επιφανίων, γεννήσεων, θανάτων και αναστάσεων, το άλλο δόγμα επιμένει πως ο χριστιανικός χρόνος είναι ευθύγραμμος και όχι κυκλικός, αφού εκκινεί από το «Γεννηθήτω» και τελειούται στην Έσχατη Κρίση. Η αντίφαση αίρεται αν υποθέσει κανείς με βεβαιότητα πως τα χριστιανικά και κυρίως τα ορθόδοξα (ευλόγως άλλωστε) δρώμενα είναι έμμονες τελετουργίες που πηγάζουν από τον αρχαίο ελληνικό αγέννητο και αθάνατο κόσμο της αιώνιας ροής, όπου το μόνο σταθερό και αμετάβλητο γεγονός είναι η μεταβολή, η συνεχής μετάπτωση του ενός στοιχείου στο άλλο, η ατέρμων διαδοχή της γεννήσεως και του θανάτου, της φιλότητος και του νείκους, της έλξης και της άπωσης, του έρωτος και της έριδος. Τώνδε παραίτιος εστί Αφροδίτη.

Καλό Πάσχα ως γλυκύτατον έαρ και χαρμολύπη ματαιότητος.