[ Διαστάσεις ] Κανείς δεν πάει πια στο Νουέβο Λαρέδο

Πάνοπλοι Μεξικανοί στρατιώτες κάνουν περιπολίες στους δρόμους του Νουέβο Λαρέδο. Γκραφίτι γεμίζουν τους τοίχους και στους δρόμους τα απορρίμματα δεν έχουν καθαριστεί επί μέρες. Είναι μια πόλη σε απόλυτη παρακμή.

Κάποτε τη διέσχιζε κανείς εύκολα αυτή τη μεθοριακή πόλη, ήταν γεμάτη Αμερικανούς τουρίστες. Σήμερα είναι μια πόλη- φάντασμα. Και γι΄ αυτό φταίει ο άγριος τριετής πόλεμος ανάμεσα στα αντίπαλα καρτέλ ναρκωτικών. Κάτοικοι και επιχειρήσεις έχουν εγκαταλείψει την περιοχή για την αδερφή πόλη του Τέξας, Λαρέδο. «Η αγορά δεν πάει καλά. Κανείς δεν έρχεται πια εδώ», λέει ο Μάριο Τσεπέδα, ο οποίος έβγαζε κάποτε το μεροκάματό του προσφέροντας το άλογό του για ξεναγήσεις στην πόλη.

Σχεδόν 200 άνθρωποι δολοφονήθηκαν σε αυτήν την περιοχή μόνο πέρυσι. Πολλοί από αυτούς υπό το φως της ημέρας. Βρέθηκαν εν μέσω διασταυρούμενων πυρών των καρτέλ από τη δυτική πολιτεία Σιναλόα του Μεξικού και το τοπικό καρτέλ Γκαλφ. Συνολικά το 2006, σε εθνικό επίπεδο, ο πόλεμος αυτός κόστισε τη ζωή 2.000

ανθρώπων. Οι σκηνές ωμής βίας που εκτυλίχθηκαν οδήγησαν σε μαρασμό την οικονομία της, στερώντας από την πόλη την πηγή της ζωής της, τους ίδιους τους κατοίκους της.

Η αντίθεση με την καθαρή και ωραία πόλη Λαρέδο δεν θα μπορούσε να είναι πιο έντονη. Και δεν βρίσκεται μακρία από τον… κακό «κλώνο» της. Από τα δέντρα και τα συρματοπλέγματα κατά μήκος του Ρίο Γκράντε, η Λαρέδο φαίνεται από το Μεξικό.

Ο Χόρχε Ραμίρεθ, τοπικός εκπρόσωπος του κόμματος Εθνικής Δράσης του προέδρου Φελίπε Καλντερόν, λέει πως το Νουέβο Λαρέδο είναι σε κώμα και πως 2.400 καταστήματα έχουν κλείσει από το 2004 μέχρι σήμερα. Τα 600 που παραμένουν ανοιχτά, σε πείσμα των καιρών, πωλούν το 35% των προϊόντων που πωλούσαν πριν από χρόνια, όταν οι Αμερικανοί τουρίστες πραγματοποιούσαν μαζικά εκδρομές και αγόραζαν τα τοπικά είδη κατατεθέν: πόντσο και καπέλα. Οι πινακίδες «πωλείται» είναι άλλο ένα χαρακτηριστικό στην σημερινή εικόνα της Νουέβο Λαρέδο. Είναι μια πόλη που πουλά σχεδόν τα πάντα σε τιμές ευκαιρίας, από επαύλεις μέχρι μαγαζιά. «Τα μπαρ είναι επίσης άδεια», λέει ο Ιγκίνιο Ιμπάρα, επικεφαλής της ένωσης καταστηματαρχών στο ιστορικό κέντρο. «Κάποτε είχαμε 60 λεωφορεία με τουρίστες την εβδομάδα. Σήμερα δεν έρχεται ούτε ένα».

Λίγο μετά τα σύνορα η εικόνα αλλάζει. Η ανάπτυξη της πόλης Λαρέδο δεν έχει προηγούμενο- η οικονομία πέρυσι ενισχύθηκε κατά 8% οδηγώντας σε κατασκευαστικό οργασμό. Οικοδομήθηκαν νέα, πολυτελή σπίτια, νοσοκομεία, ξενοδοχεία, καταστήματα. Είναι η πόλη που φιλοξενεί πολλούς απ΄ όσους έφυγαν από το Νουέβο Λαρέδο. «Έφυγα πέρυσι, δεν θέλω τα παιδιά μου να δολοφονηθούν. Εδώ κερδίζω τρεις φορές περισσότερα χρήματα από αυτά που έβγαζα στο Μεξικό», επισημαίνει ο 40χρονος υπάλληλος εργοστασίου Τζέιμι Σαλίνας.

Είναι θλιβερό όμως… Η ακμή αυτής της πόλης στηρίζεται και τροφοδοτείται από την παρακμή μιας άλλης. Και να σκεφτεί κανείς ότι κάποτε αυτές οι δύο πόλεις ήταν μία και ανήκαν στην ίδια ισπανική κτήση. Η συνθήκη του 1848, με τον τερματισμό του αμερικανομεξικανικού πολέμου, τις χώρισε.