[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πασχαλινή διακόσμηση

Στην κυλιόμενη σκάλα του πολυκαταστήματος, η νονά και η βαφτιστήρα σκάνε στα γέλια από τη χαρά τους. Η νονά είναι γύρω στα πενήντα, σωματώδης, φοράει ένα πολύχρωμο φωτεινό σακάκι, κρατάει την πλάτη περήφανα στητή, απολαμβάνει την παρέα της νεαρής. Η νεαρή είναι μισή σε πλάτος, ίσα σε ύψος, αλλά σκύβει λίγο, σαν να αναζητά προστασία στην αγκαλιά της νονάς, να βρίσκουν εύκολα οι ώμοι της τα μπράτσα της άλλης. Συζητούν για τα ψώνια τους, τα ρούχα, τις επιλογές, με τόση περιγραφικότητα και ανάλυση, που νομίζεις ότι τα βλέπεις. Το κορίτσι τη φωνάζει «νονά», η γυναίκα το φωνάζει με το όνομά του, το όνομα που της έδωσε πριν από χρόνια. Και καθώς περνούν από μπροστά μου προσπαθώ να τις φανταστώ, τη μία νεώτερη και την άλλη μωρό που έκλαιγε στην κολυμπήθρα. Είναι τόσο ευχαριστημένες, που μου έρχεται να τηλεφωνήσω αμέσως στη βαφτιστήρα μου να τη βγάλω για ψώνια, αλλά δεν έχω βαφτιστήρα. Δεν φρόντισα να βαφτίσω ένα κορίτσι κι εγώ, όσο καιρό δεν αμφισβητούσα τα βαφτίσια. Την ωραία εποχή του Σεραφείμ Αρχιεπισκόπου, όταν η Εκκλησία δεν έκανε κηρύγματα μίσους, να μας κάνει να σιχαθούμε ό,τι σχετίζεται μαζί της. Τώρα πια είναι αργά, χάθηκε η αθωότητα αυτών των πραγμάτων. Πώς θα μπορούσε κανείς να καθιερώσει τέτοιες σχέσεις, κοινωνικής εισήγησης ας πούμε, έξω από τα καθιερωμένα. Νονά, μια κυρία που σου συστήνει τα τμήματα ρουχισμού ενός μαγαζιού στο κέντρο της πόλης, σε βοηθάει να δεις τι σου πάει, χωρίς να σε πιέζει, όπως οι πωλήτριες, ή να σε ψυχαναγκάζει, όπως οι μαμάδες. Ζηλεύω τη νονά, ζηλεύω και τη μικρή, τις παρακολουθώ στα γυναικεία για να προσφέρω στον εαυτό μου μια γνήσια πασχαλινή διακόσμηση.