«Οι ήρωες έχουν χάσει τον δρόμο τους»

Η Ελλάδα που έχει χάσει τον δρόμο της και όσοι γυρίζουν στα τυφλά χωρίς να ξέρουν «τι ψάχνουν», θα τα… βρουν στο νέο on the road φιλμ του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Αθήνα- Κωνσταντινούπολη». Ο Λευτέρης Βογιατζής- ο αγαπημένος ηθοποιός του, καθώς έχει παίξει σε άλλα τρία δικά του φιλμ («Μελόδραμα», «Βαριετέ», «Ονειρεύομαι τους φίλους μου»)- υποδύεται τον 60χρονο ήρωα της 13ης ταινίας του: έναν παντρεμένο δικηγόρο, που ύστερα από 25 χρόνια γάμου και με κόρη της παντρειάς χωρίζει, πέφτει σε κατάθλιψη και μπαίνει στο αυτοκίνητό του να πάει στη Θεσσαλονίκη για να δει τον ετοιμοθάνατο πατέρα του…

Έλα όμως που στον θεσσαλικό κάμπο οι αγρότες έχουν κλείσει τους δρόμους! Έτσι, αναγκάζεται να περάσει τη νύχτα μαζί τους, να γλεντήσει πλάι τους και να γνωρίσει έναν σολίστα του παραδοσιακού κλαρίνου (ο Δημήτρης Πουλικάκος, που έχει ξαναπαίξει στην ταινία του «Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας») και τη νεαρή φιλεναδίτσα του (η Αλεξία Καλτσίκη, που έπαιξε στο φιλμ του «Delivery») οι οποίοι θα τον παρασύρουν μέχρι την Κωνσταντινούπολη. «Στο σταυροδρόμι Δύσης- Ανατολής, όπου είναι κρυμμένες και οι δικές του ρίζες, αφού οι γονείς του κατάγονταν από την Πόλη».

Τι είναι το «Αθήνα- Κωνσταντινούπολη»; «Ένα φιλμ δρόμου, όπου το σενάριο είναι ο δρόμος και στη συγκεκριμένη ταινία υπάρχει το πρόσθετο ενδιαφέρον ότι οι πρωταγωνιστές της είναι άνθρωποι που έχουν χάσει τον δρόμο τους, όπως κι ένα μεγάλο μέρος της Ελλάδας που ξέραμε, με αποτέλεσμα να την κοιτάμε και να μην την αναγνωρίζουμε».

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος κρατάει την υπόσχεση που έχει δώσει στον εαυτό του: «Κάθε χρόνο θα γυρίζω και νέα ταινία!»

Γιατί οι ήρωες έχουν χάσει τον δρόμο τους;

Οι άνθρωποι δεν είναι ποτέ μονοδιάστατοι, συμβαίνουν γεγονότα, αλλάζουν οι εποχές, αλλάζουν κι αυτοί. Δεν έχει καμιά σημασία αν είσαι Εβραίος, κομμουνιστής ή Αμερικανός. Αυτά ήταν τα λάθη που κάναμε παλιά, βάζοντας ταμπέλες στους ανθρώπους. Μα, πάνω απ΄ όλα και πρώτα απ΄ όλα, ο άνθρωπος είναι άνθρωπος- και αλλάζει».

Αυτό, λοιπόν, το «παράξενο και ανόμοιο τρίο της ταινίας»- ο αστός, ο δημοτικός κλαρινετίστας και το «χαμένο» κορίτσι της νέας γενιάς- γυρίζουν από πανηγύρι σε πανηγύρι όλη τη Βόρεια Ελλάδα και φτάνουν στην Κωνσταντινούπολη… Και στέκονται αφορμή να «κοιτάξει» ο σκηνοθέτης διαφορετικά τον κόσμο γύρω του και να γυρίσει μια εντελώς αλλιώτικη από τις μέχρι τώρα ταινίες του. Ένα φιλμ που θα μπορούσε να έχει τον τίτλο «Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος αφήνει τις πόλεις» που πρωταγωνιστούσαν σε όλες τις ταινίες του και ψάχνει τις δημοτικές ρίζες και παραδόσεις της Ελλάδας, που όλο «χάνεται» κι όλο «ανασταίνεται»…

«Όλη η ταινία θα είναι γεμάτη από ήχους της καθημερινότητας, δημοτικές μουσικές και τα γυρίσματα στην Κωνσταντινούπολη θα γίνουν στα σπλάγχνα της, εκτός τουριστικών περιοχών», λέει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος. Στη γέφυρα της Πόλης που ενώνει Ευρώπη και Ασία, θα μπουν στο «παιχνίδι» και Κούρδοι μουσικοί… Έτσι, που το εξορισμένο «κατακάθι» χαμένων πολιτισμών και πατρίδων να ζητήσει τον λόγο. Γιατί λες ότι η νέα δουλειά σου είναι μια ταινία-μιγάς;

Γιατί όλα τα θέματα της ταινίας είναι πάνω σε μια Ελλάδα που ή χάθηκε ή χάνεται. Στην Ελλάδα των πανηγυριών και των κλαρίνων, στην Ελλάδα που δεν ξέρει τι θέλει, στην Ελλάδα που έχασε την Πόλη και τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, στην Ελλάδα που έχει ξεχάσει τις ρίζες της.


Νεκρανάσταση ονείρων

Οι ήρωες της ταινίας «αφήνονται σε μια γλυκιά εγκατάλειψη» για να νεκραναστήσουν τα όνειρά τους. Ώσπου ο δικηγόροςΛευτέρης Βογιατζής«έχω μπλέξει με σκηνοθέτες-ηθοποιούς, γιατί αυτοί με καταλαβαίνουν πολύ καλά», ψιθυρίζει ο σκηνοθέτης δίχως να κρύβει την αγάπη του για τον στενό του, εδώ και 25 χρόνια, φίλο- φτάνει ολομόναχος στη γέφυρα του Γαλατά. Σε λίγο τον ακολουθούν και οι άλλοι «χαμένοι» ήρωες της ταινίας (τα γυρίσματα της οποίας θα αρχίσουν τον Σεπτέμβριο).