Νέοι Δίσκοι

Μπλουζ και πάθη

Tα μπλουζ του κακού καιρού, τα μπλουζ της βροχής και τα μπλουζ των γηπέδων. Τα μπλουζ της ήττας, της ατυχίας, της συμφοράς, της μοναξιάς, της χαμένης ευκαιρίας (θα έρθει κι άλλη, μην ανησυχείς). Τα μπλουζ της μέσης ηλικίας, τα μπλουζ της ρυτίδας, τα μπλουζ της ξεκουρδισμένης σχέσης και της υπομονής. Τα μπλουζ του μαρτυρίου, της αγωνίας, τα μπλουζ του λεκέ που δεν φεύγει. Τα μπλουζ του καμένου φαγητού, τα μπλουζ του σπασμένου τακουνιού και τα μπλουζ της ακρίβειας. Από το πρωί μέχρι το βράδυ, του Σίσυφου τα μπλουζ- αναρωτιέμαι πώς βρήκαν χώρο οι άλλες μουσικές να παίξουν έστω και μία νότα. Περίμενε. Υπάρχει και η φωτεινή πλευρά των μπλουζ.

Ο Μάικλ Πάουερς, από τους παλιούς πια, που μπορούν να σε οδηγήσουν βαθιά στα μπλουζ, και με κλειστά μάτια γλιστράει πάλι πάνω στην κιθάρα του. Τα καλοκαίρια, παλιά, ακολουθούσε τον πατέρα του στα χωράφια καπνού στη Βόρεια Καρολίνα και εκεί, ανάμεσα στα καπνά, συνάντησε τα μπλουζ και τα γκόσπελ που έπαιζαν κάτι μεγάλοι γύρω από λάμπες θυέλλης και μικρούς ενισχυτές της συμφοράς. Τα έπαιρνε τα μπλουζ ο Μάικλ, άρχισε μετά να παίζει πάνω σε δίσκους που του έφερναν στο σπίτι, μάθαινε τον Μάντι Γουότερς σαν Ευαγγέλιο. Στην πορεία έφτιαξε γκρουπ και συνέχισε σόλο- με την ακουστική αλλά και την ηλεκτρική κιθάρα, φτιάχνοντας τον δικό του, υγρό, εύπλαστο ήχο των μπλουζ, ανοιχτό στις διάφορες επιδράσεις. Πότε σαν να βγήκε από το χθες, πότε σαν να ζυμώθηκε καλά με τη σόουλ, πότε σαν ηλεκτρικό θεριό του ροκ. Ο Πάουερς, πάνω σε αυτές τις δεξιότητές του, έστησε μια μπλουζ μυθολογία. Ανοίγεις την πόρτα και μπαίνεις. Και δεν σηκώνεις κεφάλι: «Goin΄ Down». Πιο κάτω στο «Υou Got Τo Go Down». Έχεις πάει τόσο κάτω, που χρειάζεσαι αυτά τα σκληρά ροκ μπλουζ για να σωθείς. Αυτό κάνει ο Πάουερς. Σε κάνει να τα έχεις ανάγκη. Σημείο αναφοράς. Ελατήριο για να σε πετάξουν ψηλά. Στην «Άγρια Πλευρά» (στο «Wild Side») για να παλέψεις και να προλάβεις, σαν ντόκτορ Κίμπλεϊ στον «Φυγά» με τον μονόχειρα στο κατόπι σου, το τρένο που περνάει («Τrain Κept Α΄ Rolling»). «Ιt΄s a bloody life», λέει ο Πάουερς.

Φοβάμαι πως έχει δίκιο. Τo δυναμώνω. Αναθεματισμένα καλά μπλουζ.


Εννέα κανόνες των μπλουζ

● Η κακή ημέρα από το πρωί φαίνεται: Ι woke up this morning… ● Η γυναίκα σε άφησε (ή εκείνος πήρε τη βαλίτσα του κι έξω από την πόρτα) ● Τα μπλουζ είναι απλά. Επαναλαμβάνεις τον στίχο: «Ι woke up this morning & my baby had gone» ● Δεν βλέπεις φως στο τούνελ. Θα πιάσεις πάτο. Έτσι είναι τα μπλουζ. ● Τώρα κόπηκε και το ρεύμα. ● Και δεν παίρνει μπροστά το αμάξι. ● Τα μπλουζ μπορεί να σε βρουν οπουδήποτε. Στην πόλη ή στην εξοχή (δύσκολα σε μούλτιπλεξ, γκαλερί) ● Συνήθως πίνεις πολύ (όχι κοκτέιλ) ● Καιρός να μάθεις για τα μπλουζ του υπολογιστή.
Όνειρα εαρινής νυκτός…

Του τύπου «τι-είναι-αυτό-που παίζειπρέπει-να-μάθω-τώρα» είναι το άλμπουμ των Αaron (που είναι δύο και κανένας από τους δύο δεν λέγεται Ααρών, γιατί ΑΑRΟΝ θα πει «Αrtificial Αnimals Riding Οn Νeverland» (Αnkh)- έτσι το θέλουν! Είναι, ας πούμε, η ηλεκτρονική εκφορά των μπλουζ με ξεκάθαρα φωνητικά και ένα σημείο που λέει συνέχεια «Don΄t care what people say, Ι΄m dreamin΄ louder every day» (σε ελεύθερη μετάφραση: δεν πά΄ να λένε; Εγώ θα ονειρεύομαι κάθε μέρα πιο δυνατά). Θα παιχτεί πολύ σε Βest και Νitro. Μ΄ άρεσε, λοιπόν. Και η τρεμάμενη φωνή στο «Μister Κ», ιδιαίτερα. Οk? Μέσα από πλοία που βυθίστηκαν, από τους θρύλους των σκλάβων, από στόμα σε στόμα, ο Άντι Παλάσιο, ένας από τους πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες και ακτιβιστές του Μπελίζε, έβγαλε στην επιφάνεια παράδοση και μουσικές. Το ταξίδι που προτείνει εδώ- Αndy Ρalacio & the Garifuna Collective «Watina » (Cumbancha)- δεν είναι μόνο στη Νικαράγουα, στην Ονδούρα και στα χωριά του τόπου του, αλλά έχει τη συνοχή ενός παραμυθιού που ξεκινάει από παλιά και φτάνει μέχρι την πόρτα μας. Όσο δεν εξαντλείται, τόσο θέλεις να το ξανακούσεις. Είτε σαν καθαρή μουσική, είτε σαν μάθημα Ιστορίας.

…και (άλλες)
ερωτικές ιστορίες
Πολύ ωραία φωνή. Αν χωρίζετε τις μουσικές με είδος, βάλτε το CD του Ιμπομέκα κοντά στης Νταϊάνας Κραλ, της Νόρας Τζόουνς και του Μάικλ Μπουμπλέ. Τουτέστιν τζαζ (κλασίκ) με ολίγον μπλουζ και μια δόση από ποπ μπαλάντα. Ωραία φωνή (το είπα;). Ο DΚ Ιbomeka, στον Καναδά γεννημένος από Νιγηριανούς γονείς, ντεμπουτάρει με το «Love Stories» (Ιn Οut Records) και έχει αρχίσει ήδη να βρίσκει το κοινό του. Αν και εδώ τον καλέσουν οι Scorpions να παίξει στο φεστιβάλ τους, κάτι θα γίνει. Τα «λέει» ο άνθρωπος.