[ ΑΙΧΜΕΣ ] Αίτημα ανοχής

ΜΕΧΡΙ ΠΡΙΝ από λίγες μέρες συζητούσαν για την τρίτη τετραετία του Καραμανλή. Είχαν πιστέψει ότι πίσω από την αμετακίνητη πρόσοψη της μινιμαλιστικής διακυβέρνησης, η ανοικοδόμηση ενός οικονομικού παρακράτους θα τους εξασφάλιζε τη μακροημέρευση στην εξουσία. Όμως, οι απροσδόκητες ρωγμές στο κυβερνητικό προσωπείο τούς γυρίζουν πίσω στην αφετηρία των εξαγγελιών με τις οποίες έγιναν κυβέρνηση.

Ανακαλύπτουμε τώρα τις πλήρεις διαστάσεις του εφευρήματος της απογραφής. Η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους έθεσε σε κίνηση μια μηχανή καταλήστευσης των ασφαλισμένων από τους γαλάζιους παράγοντες που έχουν καταργήσει τα όρια μεταξύ κράτους και αγοράς. Μαθαίνουμε επίσης το αληθές νόημα της μνημειώδους ρήσης του Πρωθυπουργού «δεν μπορεί να κυβερνάνε τον τόπο πέντε νταβατζήδες»: Χρειάζονται πολύ περισσότεροι. Και πράγματι, μέσα σε τρία χρόνια, βρέθηκαν, εγκαταστάθηκαν, δικτυώθηκαν και ξάφρισαν τα Ταμεία.

Ενδέχεται, βέβαια, ο Πρωθυπουργός να μην είχε επίγνωση του αληθούς νοήματος της ρήσης του. Μπορεί να αποτελεί μια σύγχρονη (και ελαφρώς κωμική) εκδοχή του τραγικού Οιδίποδα. Γι΄ αυτό προσπαθούν να μας πείσουν οι περισσότεροι κυβερνητικοί: Ότι ο Πρωθυπουργός δεν είχε πάρει χαμπάρι. Και ότι, και σήμερα, δεν καταλαβαίνει τι γίνεται και ψάχνει ανθρώπους για να του το εξηγήσουν με λόγια απλά και κατανοητά. Με την ευστροφία που επιδεικνύει στο ζήτημα ο Πρωθυπουργός, θα χρειαστεί για να αντιδράσει μια τρίτη τετραετία. Αλλά τότε δεν θα υπάρχει αντικείμενο αντίδρασης.

Είναι η γενικότερη γραμμή της κυβέρνησης: Προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν έχουν δόλο και ότι είναι, απλά, τελείως ανίκανοι. Έχοντας πείσει μια εκλογική πλειοψηφία ότι οι προηγούμενοι ήταν δόλιοι, προσπαθούν να μετατρέψουν την ομολογία της δικής τους ανικανότητας σε συγκριτικό πλεονέκτημα. Υποτιμούν, βέβαια, τη νοημοσύνη του εκλογικού σώματος. Και υπερεκτιμούν την ανοχή του, στην οποία βασίστηκαν για να κυβερνήσουν.