Μια «άλλη» επιθεώρηση

«Η αυλή των φευγάτων» είναι ο τίτλος του έργου της. Πλαίσιό του, μια εσωτερική αυλή σε μια παλιά γειτονιά της Αθήνας του ΄60, όπου κινούνται άνθρωποι που έχουν σχέσεις μεταξύ τους – γνωρίζονται, αγαπιούνται… Και μέσα από αυτούς προκύπτει ο σχολιασμός της σύγχρονης πραγματικότητας.

«Εδώ και καιρό είχα στον νου μου να κάνω μια “άλλη” επιθεώρηση. Δεν τη λέω ούτε “μετεπιθεώρηση” ούτε “νέα επιθεώρηση”. Απλώς πιστεύω ότι δεν έχει πια νόημα ο κάθε πρωταγωνιστής να μπει, να πει το σολάκι του και το τραγουδάκι του, να μας χαιρετήσει και να βγει. Και θέλησα αυτήν την “άλλη” επιθεώρηση να την εντάξω μέσα σε ένα θεατρικό έργο. Μια επιθεώρηση που “αναδύεται΄” μέσα από μια πρόζα- μέσα από μια κωμωδία με απροσδόκητο φινάλε.

Ήθελα να γίνει κάτι τρυφερό και όχι μια σκληρή, βωμολοχούσα επιθεώρηση με μπουτάκια. Όλοι τα έχουμε κάνει αυτά, όλοι έχουμε υπηρετήσει κείμενα που νομίζαμε ότι ήταν καλά αλλά δεν ήταν, όλοι έχουμε πέσει στη λούμπα του εύκολου γέλιου.

Αλλά πιστεύω ότι μεγαλώνοντας πρέπει κανείς να αποκτά συνείδηση έναντι του κοινού.

Δεν μπορώ να βγω και να κάνω πάλι μία από τα ίδια και να κοροϊδέψω τον κόσμο».