«Δεν έχω περιθώρια για συμβιβασμούς»

ΤΡΕΙΣ ΣΕΖΟΝ ΕΛΕΙΨΕ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ. ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ-
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ- ΕΛΕΙΨΕ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΠΟΥ
ΕΚΛΥΕΙ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΣΚΗΝΗΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΠΑΡΤΑΡΙΣΤΟ
ΣΚΗΝΙΚΟ ΠΛΑΣΜΑ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΕΛΝΤΑ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ.
Η ΕΝΣΤΙΚΤΩΔΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΗ
ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ
ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΜΕ ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ ΑΥΤΟ
ΤΟ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΙΔΟΣ ΘΕΑΤΡΟΥ ΠΟΥ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΑΕΙ
ΝΑ ΕΚΛΕΙΨΕΙ ΑΛΛΑ ΟΛΟ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΤΑΙ. Η ΗΘΟΠΟΙΟΣ
ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΣΑΝΙΔΙ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΕΙ
ΚΟΥΒΕΝΤΑ, ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙΣ
ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΛΙΑ
gsarigiannis@dolnet.gr Ανήμερα του Πάσχα όμως η Έλντα Πανοπούλου σπάει την «αποχή» και ξαναβγαίνει. Με ένα δικό της έργο αυτή τη φορά, «Η αυλή των φευγάτων» ο τίτλος του,- στο θέατρο «Βεάκη»-, που παίζει ανάμεσα στην κωμωδία και στην επιθεώρηση και που το σκηνοθετεί η ίδια. Ενώ, παράλληλα, ετοιμάζει, με τους δευτεροετείς μαθητές της δραματικής σχολής «Μέλισσα» που έχει δημιουργήσει εδώ και δύο χρόνια, το σαιξπηρικό «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» που θα ανεβεί λίγο αργότερα στο ίδιο θέατρο.

Οι ευθύνες της σχολής είναι ο βασικός λόγος που την κράτησε μακριά από τη σκηνή περίπου ενάμιση χρόνο.

«Ήταν εκ των πραγμάτων αδύνατον σχολή και θέατρο μαζί. Το ωράρια είναι εξαντλητικά εδώ. Δωδεκάωρα!».

Καθόμαστε στο γραφείο τής βαμμένης με χαρούμενα χρώματα σχολής, ενώ πλάι τα παιδιά κάνουν πρόβα. Αναμαλλιασμένη, με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, κατάκοπη, αυστηρή αλλά δεν κρύβει τον ενθουσιασμό της- το βλέμμα της, παρά την κούραση, διατηρεί αμείωτη την εξυπνάδα και την τσαχπίνικη πονηριά.

«Χωρίς να το περιμένω ήρθαν τόσο πολλά παιδιά- 123 την πρώτη χρονιά!που δυσκολεύτηκα να αντιμετωπίσω την κατάσταση», μου εξηγεί. «Από την άλλη δυσκολεύτηκα να αντιμετωπίσω την πρόκληση αυτής της καινούργιας διαδικασίας που λέγεται διδασκαλία. Ήταν πρωτόγνωρο για εμένα. Το φανταζόμουν εύκολο. Και είναι δύσκολο.

Αλλά και κάποιοι συνεργάτες μου θεατρικοί επιχειρηματίες με τους οποίους συνεργάστηκα πολύ καλά και με επιτυχίες τα τελευταία χρόνια είχαν κάποια “περιστατικά” με τα θέατρά τους ή με τις υποχρεώσεις τους και δεν βρέθηκε κάτι για το περασμένο καλοκαίρι που μπορούσα.

Επίσης, όσο περνούν τα χρόνια, αρχίζω να αντιλαμβάνομαι ότι πρέπει και ότι θέλω να κάνω τα πράγματα έτσι όπως νομίζω εγώ. Δεν έχω πια το περιθώριο από την άποψη του ψυχικού σθένους να συμβιβάζω τα πράγματα. Να βάζω τον εαυτό μου στη λογική της “οικονομίας”, του “αυτός πουλάει περισσότερο από τον άλλον, άρα αυτόν να πάρουμε στον θίασο” ή “να βάλουμε μέσα κανένα λίγο πιο προστυχούλι και πιο χυδαιούλι για να έχουμε σίγουρο το γέλιο”. Θα συνεχίσω να δίνω το γέλιο στο κοινό όσο μπορώ και όσο αντέχω, αλλά μέσα από έναν δρόμο που γνώμονά του θα έχει την καλή αισθητική- την προσωπική μου, εν πάση περιπτώσει, αισθητική που ο οποιοσδήποτε βέβαια δικαιούται να την αμφισβητήσει. Απόδειξη, αυτό που ετοιμάζω τώρα».

Τι σας ώθησε να δημιουργήσετε δραματική σχολή και να πέσετε με τα μούτρα στη δουλειά;

«Τα νόμιζα όλα πιο εύκολα στην αρχή. Αλλά δεν είχα υπολογίσει ότι τα παιδιά αυτά έχουν ανάγκη από έναν επιπλέον γονιό και από έναν επιπλέον σύντροφο. Αυτό με καθήλωσε. Τα παιδιά σήμερα πάσχουν από έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας. Χωρίς να επιρρίπτω σε κανέναν ευθύνες.

Πώς να επιρρίψεις ευθύνες στους γονείς που είναι αναγκασμένοι να φύγουν από το σπίτι και να πάνε να δουλέψουν για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους; Αλλά η επικοινωνία ανάμεσα στον νέο άνθρωπο και στα παλαιότερη γενιά έχει χαθεί. Ήρθαν εδώ πέρα παιδιά που μου εξομολογήθηκαν πράγματα που δεν θα τα έλεγαν ούτε στον ψυχολόγο, ούτε στον ψυχίατρο… Ξαφνικά είδα ότι επωμίζομαι ρόλους και ψυχιάτρου, και γυναικολόγου, και ΩΡΛ, και παιδαγωγού, και δασκάλου, του τιμωρού- με την έννοια της πειθαρχίας, γιατί τα παιδιά δεν την γνωρίζουν τη λέξη αυτή επειδή κανείς δεν τους την έχει διδάξει…

Αν εγώ έλεγα στα παιδιά ότι πρέπει να είναι σοβαροί επαγγελματίες, ότι ο ηθοποιός πρέπει να πηγαίνει μισή ώρα πριν στην πρόβα του, ότι δεν στήνει τους συναδέλφους του, ότι πρέπει να ξέρει τα λόγια του και σε μένα έβλεπαν ότι έχω βάλει μόνο το όνομά μου στην ταμπέλα της σχολής και δεν πατάω, δεν διδάσκω, δεν είμαι πλάι τους όταν με χρειάζονται θα κατέρριπτα στο μυαλό τους και το τελευταίο “σύμβολο” πειθαρχίας και επαγγελματισμού. Είμαι αναγκασμένη να υπάρχω πλάι στα παιδιά αφού αυτό επέλεξα να κάνω. Δεν μπορώ να ξεφύγω ούτε θα μπορέσω».

info

«Η αυλή των φευγάτων» από την Κυριακή του Πάσχα στο θέατρο «Βεάκη» (Στουρνάρη 32, τηλ. 2105223.522).

●

«Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», στο ίδιο θέατρο, με ελεύθερη είσοδο από το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Απριλίου.

Γράψατε το έργο που θα ανεβάσετε, σκηνοθετείτε δύο παραστάσεις,παίζετε… Δεν είναι μοίρασμα;

«Ξέρετε, έχω τρέλα, είμαι άρρωστη με τη δουλειά μου. Παρανοϊκό άτομο! Δεν με νοιάζει και να κοιμηθώ δύο ώρες την ημέρα. Με απασχολεί συνέχεια. Μπορεί να σιδερώνω και να σκέφτομαι για μια σκηνή. Είμαι συνέχεια “μέσα”».

Μιλούμε για την επιθεώρηση που υπηρετεί από το 1989. «Είναι μεγαλειώδες είδος. Γεννάς τέχνη από το τίποτα. Γιατί είναι τέχνη, χωρίς να έχεις ένα κλασικό κείμενο, χωρίς να έχεις κείμενο με σπουδαίο λόγο για να πιαστείς, να δημιουργείς έναν χαρακτήρα που να “ψήνει” τον άλλον που είναι από κάτω, στην πλατεία ότι εσύ που του τα λες αυτά τα έχεις πάθει ο ίδιος. Και ότι πάσχεις με ό,τι πάσχει. Να μπορείς να του αποδαιμονοποιείς το πρόβλημά του. Ακόμα κι αν είναι πρόβλημα τραγικό. Είναι ύψιστη τέχνη. Αλλά πρέπει να υπηρετηθεί καλά. Υπάρχει καλή επιθεώρηση και κακή επιθεώρηση».