[ ΡΙΠΕΣ ] Παγίδα

ΕΙΝΑΙ καιρός να το πάρουμε απόφαση. Η ήττα της Εθνικής Ομάδας ποδοσφαίρου από την Τουρκία δεν ήταν εθνική καταστροφή. Ήταν απλώς μια ήττα σε ένα παιχνίδι. Κι αυτό πρώτοι απ΄ όλους το γνωρίζουν οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές που έφυγαν από το γήπεδο συγχαίροντας τους αντιπάλους τους.

ΟΛΟΙ, φυσικά, μπορεί να είμαστε απογοητευμένοι και όλοι δικαιούμαστε να υποστηρίζουμε με πάθος την ομάδα μας. Από το σημείο αυτό όμως ώς τα έκτροπα που έγιναν και την προσπάθεια ορισμένων να καπηλευτούν πολιτικά το παιχνίδι η απόσταση είναι μεγάλη.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν ήταν η πρώτη φορά που δημιουργήθηκαν τέτοιου είδους επεισόδια. Κι ασφαλώς έχει ευθύνες η Αστυνομία που άφησε και πέρασαν μέσα στο γήπεδο εμπρηστικά πανό και φίλαθλοι εξοπλισμένοι για τα επεισόδια.

ΘΑ πρέπει ωστόσο να επισημανθεί ότι είμαστε αντιμέτωποι με ένα γενικότερο φαινόμενο, καθώς με μεγάλη ευκολία ζητήματα που θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με νηφαλιότητα και ανοικτό διάλογο δίνουν αφορμή για εκδηλώσεις μισαλλοδοξίας.

ΜΕ ιδιαίτερη ευκολία ορισμένοι θεωρούν εαυτούς θιγόμενους πότε γιατί μία άποψη προσβάλλει την πίστη τους ή πότε γιατί ένα βιβλίο αμφισβητεί την εθνική τους συνείδηση και πρέπει να παραδοθεί στην πυρά.

ΑΛΛΑ βέβαια αυτό που διακυβεύεται δεν είναι ούτε η πίστη- ό,τι και αν πιστεύει ο καθένας από εμάς- ούτε η εθνική μας ταυτότητα. Αλλά η ικανότητά μας ως κοινωνία να είμαστε ανοικτοί σε νέες ιδέες.

Ακόμα και όταν μας ενοχλούν.

ΕΙΝΑΙ πολύ εύκολο να πέσουμε στην παγίδα της μίας και μόνης αποδεκτής αλήθειας. Είναι όμως βέβαιο ότι έτσι εμείς οι ίδιοι θα βγούμε φτωχότεροι, θα φτιάξουμε μια κοινωνία εσωστρεφή, ανίκανη να ανταποκριθεί στις ανάγκες της εποχής μας!