[ ΑΙΧΜΕΣ ] Κάτι τρέχει, μήπως;

Η ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΚΗ θεωρία για τα σκάνδαλα είναι απλή και τετράγωνη: Η αποκάλυψη όσων αποκαλύπτονται σήμερα πιστώνεται στην παρούσα κυβέρνηση. Η μη αποκάλυψη όσων δεν αποκαλύφθηκαν ποτέ χρεώνεται στην προηγούμενη. Για τα αποδεδειγμένα σκάνδαλα των ημερών της, η κυβέρνηση Καραμανλή είναι αθώα του αίματος. Για τα αναπόδεικτα σκάνδαλα των ημερών του ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση Σημίτη είναι ένοχη.

Η θεωρία είναι απλή και τετράγωνη, αλλά δεν είναι σοβαρή. Και, στην πραγματικότητα, κανείς δεν την παίρνει στα σοβαρά. Όμως, η πλειονότητα των πολιτών την ανέχεται. Για την ακρίβεια, την ανεχόταν μέχρι χθες.

Η σχέση του Καραμανλή με το εκλογικό σώμα χαρακτηρίζεται από αμοιβαία προσποίηση. Σε αντίθεση με τον Σημίτη, καμιά σοβαρή λαϊκή προσδοκία δεν έχει επενδυθεί στον Καραμανλή. Το «συμβόλαιο με τον λαό» του Καραμανλή τού επιτρέπει να κάθεται στην κυβέρνηση και να αερολογεί, αρκεί να μην κάνει καμιά χοντρή ζημιά. Ε, λοιπόν, φαίνεται ότι η χοντρή ζημιά έγινε. Τουλάχιστον αυτό αισθάνονται οι πολίτες που συνέλαβαν το γαλάζιο χέρι μέσα στην τσέπη τους.

Οτιδήποτε σχετίζεται με το ασφαλιστικό μπορεί να σε κάψει. Ο Σημίτης πήγε από την προσπάθεια να το αντιμετωπίσει μετωπικά. Ο Καραμανλής δεν το διανοήθηκε καν. Όμως, αν ο Σημίτης ανέλαβε τον κίνδυνο και την ευθύνη όπως αρμόζει σ΄ έναν πολιτικό ηγέτη, ο Καραμανλής κινδυνεύει να καεί από την πιο έμμεση και ατιμωτική περιπέτεια που μια κυβέρνηση θα μπορούσε να έχει με το ασφαλιστικό.

Η επανίδρυση του βαθέος οικονομικού παρακράτους γεννά στον κόσμο αισθήματα αηδίας. Το σύνηθες ύφος εκατό καρδιναλίων του Πρωθυπουργού δηλώνει ότι υποτιμά την κατάσταση. Ή ότι είναι παντελώς αδύναμος να τη διαχειριστεί. Ο Καραμανλής κινδυνεύει να γκρεμιστεί, παριστάνοντας ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Ο λανθάνων κωμικοτραγικός χαρακτήρας της νέας διακυβέρνησης βγαίνει στο προσκήνιο. Και κατακλύζει το πολιτικό σκηνικό.