[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πώς κοιτάς έτσι;

Στέκεται στο πεζοδρόμιο απότομα, να δει, γυρίζει αδιάκριτα το κεφάλι. Οι τρόφιμοι ενός μικρού ιδρύματος έχουν βγει βόλτα με τους ανθρώπους που τους φροντίζουν. Μοιάζουν με μικρά παιδιά σε σώμα μεγάλων, μερικοί είναι πολύ μεγαλύτεροι σε ηλικία από τους νεαρούς και τις νεαρές που τους προσέχουν καθώς περνάνε τον δρόμο.

Πολύ αξιόλογο θέαμα, πράγματι, αλλά μην κοιτάς έτσι βρε γυναίκα κανονική, που μπόρεσες και μεγάλωσες, κυκλοφορείς μονάχη, ζεις τις φάσεις όλων των ηλικιών. Στις μεγάλες πόλεις ο κόσμος δεν κοιτάζει έτσι. Είναι συνηθισμένοι να βλέπουν κάθε είδους ανθρώπους, οι κάτοικοι των μητροπόλεων δεν γουρλώνουν τα μάτια. Λες και είμαστε σε κάποιο μικρό χωριό και γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας, οπότε μας καταπλήσσει κάθε καινούργια άφιξη.

Ναι, δεν είσαι συνηθισμένη, στην Αθήνα τους κρύβουμε όσους δεν είναι σε θέση να τα βγάλουν πέρα μόνοι στον σκληρό δημόσιο χώρο. Αλλά ετούτοι εδώ έχουν βοήθεια, όπως διαπιστώνεις. Είναι κοινωνική κατάκτηση, άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια συνέχεια για να ζήσουν να μπορούν να την έχουν, εξειδικευμένους νοσοκόμους και ψυχολόγους και παιδαγωγούς, που τους προσέχουν. Να ζουν όσο γίνεται καλύτερα. Και τους πάνε βόλτα. Τους κάνει καλό το περπάτημα, ο ήλιος, ο καθαρός αέρας, όπως σε σένα και σε μένα. Να βλέπουν κόσμο, ανθρώπους, δέντρα, κτίρια, αυτοκίνητα. Απίστευτο, αλλά η κοινωνία έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, μην το παίρνεις προσωπικά, να υπολογίζει τι κάνει καλό στους καημένους αυτούς ανθρώπους. Είναι απόδειξη προόδου, αν το καλοσκεφτείς, αλλά προχώρα πια, μην κοιτάς άλλο έτσι. Αυτό το βλέμμα δεν τους κάνει καλό, το καταλαβαίνουν. Συμμάζεψε τα μάτια σου, πήγαινε βόλτα κι εσύ, να ανασάνεις γλυκά γι΄ αυτό που είσαι, για την πόλη που ζεις, που μοιάζει καμιά φορά αληθινή μεγαλούπολη.