[ Πρόσωπα ] Μια αμερικανική εμμονή

«Πείτε στον Τόνυ Τζουντ πως καλά θα κάνει να μην αφήνει τα παιδιά του να βγαίνουν στον δρόμο»· «Να του πείτε ότι τηλεφώνησε ο Χίτλερ και λέει συγχαρητήρια».

O 59χρονος Τζουντ, ο οποίος έχει δύο γιους ηλικίας 9 και 12 χρόνων, δεν περίμενε τέτοιες αντιδράσεις όταν υποστήριξε στις ΗΠΑ κάτι που σε άλλες χώρες θεωρείται προφανές- πως το «λόμπι του Ισραήλ» επηρεάζει την αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή και φιμώνει τη συζήτηση γύρω από αυτήν. Τον περασμένο Οκτώβριο, μια ομιλία του για το «λόμπι του Ισραήλ» ματαιώθηκε υπό την πίεση εβραϊκών οργανώσεων της Νέας Υόρκης, όπως ο Σύνδεσμος Κατά της Δυσφήμησης (ΑDL) και η Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή. «Μέχρι τότε, δεν νομίζω πως γνώριζα πόσο βαθιά και πόσο αποκλειστικά αμερικανική είναι αυτή η εμμονή, να εμποδίζεται οποιαδήποτε κριτική εναντίον του Ισραήλ. Είναι αποκλειστικά αμερικανική», ούτε ευρωπαϊκή ούτε ισραηλινή, τονίζει ο γεννημένος στο Λονδίνο Εβραίος ακαδημαϊκός. «Με κατηγορούν ότι θέλω τη διάλυση του Ισραήλ και αυτό είναι ανοησία. Το Ισραήλ υπάρχει. Το ερώτημα είναι τι είδους κράτος θα γίνει τα επόμενα χρόνια, τι είδους νόμους θα έχει, μήπως νόμους για πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας;» προσθέτει μιλώντας στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Ο Τζουντ είναι ένας από τους επιφανέστερους αριστερούς ακαδημαϊκούς στις ΗΠΑ, καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Έπειτα από μια εντυπωσιακή ακαδημαϊκή σταδιοδρομία (Κινγκ΄ς Κόλετζ, Κέμπριτζ, Εκόλ Νορμάλ Σουπεριέρ στο Παρίσι, Μπέρκλεϊ και Οξφόρδη), το 1987 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να διδάξει Ευρωπαϊκή Ιστορία και Γαλλικές Σπουδές. Μέρος της δουλειάς του είναι να εξηγεί την Ευρώπη στους Αμερικανούς και την Αμερική στους Ευρωπαίους- δουλειά δύσκολη, υπογραμμίζει, όταν οι απόψεις των δύο μερών για τον κόσμο αποκλίνουν όλο και περισσότερο.

Για τους επικριτές του, ο Τζουντ είναι από αυτούς τους αριστερούς διανοουμένους, πολλοί από τους οποίους είναι Εβραίοι, που επικρίνουν το Ισραήλ και υποστηρίζουν τους Παλαιστινίους προσφέροντας πυρομαχικά σε πολύ πιο επικίνδυνους αντιπάλους. «Αυτό που άρχισε το 1967 και επιταχύνθηκε σαν χιονοστιβάδα στα μέσα της δεκαετίας του 1970», λέει ο ακαδημαϊκός, ο οποίος είχε συμμετάσχει ως έφηβος στον αριστερό σιωνισμό και είχε ταξιδέψει στο Ισραήλ ως εθελοντής κατά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, «είναι η ανάδυση ενός διαφορετικού Ισραήλ: σκληροπυρηνικού, δεξιού, που πιστεύει πως έχει συμβόλαιο ακίνητης περιουσίας με τον Θεό». Έχασε φίλους για τις απόψεις του, όπως Λέον Βίζελτιρ, ο λογοτεχνικός συντάκτης του περιοδικού «Τhe Νew Republic». «Φαίνεται πως η γραμμή που παίρνει κανείς έναντι του Ισραήλ, ακυρώνει οτιδήποτε άλλο στη ζωή του» λέει, διευκρινίζοντας πάντως πως δεν έχει χάσει τον ύπνο του εξαιτίας των επικριτών του. Από την άλλη, προσθέτει, «τουλάχιστον δύο φορές την ημέρα μπαίνω στον πειρασμό να γυρίσω πίσω στην Ευρώπη».