Ματιές Μαρτιάτικα

Μπορεί να μην είχαμε χιόνια, κρύο και βροχές τους χειμωνιάτικους μήνες, πράγμα που θα πληρώσουμε, βέβαια- αγρότες, νησιά χωρίς νερό κ.λπ. – αλλά από λιακάδες σκίσαμε. Και τώρα που μπήκε η άνοιξη, δεν υπάρχει μέρα που να μη θυμίζει ότι το καλοκαίρι έρχεται με καλπασμό προς το μέρος μας και το Πάσχα πιθανόν να είμαστε με κοντό πουκαμισάκι. Εκτός κι αν ο Μάρτης- γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης, κατά την παροιμία- μάς επιφυλάσσει εκπλήξεις…

Στο μεταξύ, άρχισαν να έρχονται τσούρμο οι τουρίστες την τελευταία εβδομάδα.

Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι (αλλά όχι και Οθωμανοί, κατά πως θέλει το τραγούδι του Χατζιδάκι). Στις 6 Μαρτίου, μάλιστα, καθώς ανηφόριζα τη Διον. Αρεοπαγίτου, λίγο πιο πάνω από τον… «εν ξιφήρης» Μακρυγιάννη, τι να δω; Πενήντα, περίπου, κοριτσόπουλα, με σορτσάκια και ξυπόλητα, είχαν ξαπλώσει στο λιθόστρωτο και τραγουδούσαν. Ήταν και δυο αγόρια, ξυπόλητα επίσης, με δυο κιθάρες. Έγειρα σ΄ έναν τοίχο, λίγο πιο πάνω απ΄ το Μουσείο της Ακρόπολης και δεν χόρταιναν τα μάτια μου νιάτα. Από την Αγγλία, έμαθα, ήταν φερμένη αυτή η υπέροχη παρέα.

Είπα πιο πάνω για τον Χατζιδάκι: όλες αυτές τις ηλιόλουστες μέρες, με την ατμόσφαιρα γεμάτη μυρωδιές, στα «ορεινά» του Φιλοπάππου, τον θυμόμουνα συνεχώς. Θυμόμουν ένα κείμενό του στην «Όμορφη πόλη» (ή «Μαγική πόλη»;) το 1963, στο «Παρκ» (γιατί δεν γίνεται κάτι για να σωθεί από το τσιμέντο που τον απειλεί αυτός ο ιστορικός θεατρικός χώρος;). Κείμενο που το είχε ηχογραφήσει ο ίδιος ο Μάνος και μιλούσε για το ανοιξιάτικο αεράκι του Επιταφίου, με εκείνη την τρυφερή, μοναδική φωνή του…

Ξελογιασμένη από αυτό το ξαφνικό καλοκαιράκι, η φίλη μου η Μίνα, που ΄χει την ταβέρνα απέναντι από την Ακρόπολη, άρχισε να σκέφτεται ν΄ απλώσει τέντες, για να δέχεται τους πελάτες της στην καταπληκτική ταράτσα της. Το σκέφτηκε, όμως, περισσότερο και αποφάσισε αναβολή. Και έχει δίκιο. Γιατί τα βράδια, όπως και να το κάνουμε, έχει λίγο κρύο. (Παρόλα αυτά, τόσο στην Πλάκα όσο και στον πεζόδρομο της Απ.

Παύλου όλα τα μαγαζιά έχουν βγάλει «τραπεζάκια έξω»).

Κι αφού με ένα πελώριο άλμα έφτασα στο καλοκαίρι, ακούστε κι αυτό:

Ο πιο στενός φίλος του Αλέκου Πατσιφά, που ίδρυσε την εταιρεία δίσκων «Λύρα», ήταν ο ποιητής Νίκος Καρύδης. Οι δυο τους, μαζί με τον Πλωρίτη, έφτιαξαν τον ιστορικό εκδοτικό οίκο «Ίκαρος». Ο Πατσιφάς, όποτε η Αθήνα έβραζε από τη ζέστη, έπαιρνε στο τηλέφωνο τον Καρύδη και του ΄λεγε: «Ουφ! Αυτή η ζέστη είναι ανυπόφορη! Θα με πεθάνει! Να ΄κανε λίγο κρύο, τι ωραία που θα ΄τανε…». Ο Καρύδης, αντίθετα, μόλις το θερμόμετρο σκαρφάλωνε στους 38 βαθμούς τηλεφωνούσε στον Πατσιφά, για να του πει «τι υπέροχος καιρός! Ζέστη. Μαγεία!».

Άλλες εποχές, άλλοι άνθρωποι, άλλες πλάκες…