[ Πρόσωπα ] «Η Αντίσταση είναι μια διαρκής πράξη»

Η γυναίκα- σύμβολο της γαλλικής Αντίστασης, η Λουσί Ομπράκ, πέθανε χθες σε ηλικία 94 ετών.

Καθηγήτρια Ιστορίας σε λύκειο του Στρασβούργου και με δράση στην αριστερά πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ομπράκ συμμετείχε στο στήσιμο του δικτύου της Αντίστασης γύρω από τη Λυών μετά την ήττα της Γαλλίας, το 1940. Βοηθούσε στη διανομή παράνομων κειμένων, πλαστογραφούσε έγγραφα και παράλληλα ανατίναζε δρόμους και γέφυρες. Ακούραστη αγωνίστρια, η Ομπράκ απέκτησε διαστάσεις μυθικής προσωπικότητας. «Η Αντίσταση δεν περιορίζεται μόνο στην περίοδο 1939-1945. Είναι μια διαρκής πράξη, μια διανοητική και συναισθηματική αντίδραση στα εμπόδια που τίθενται στην ανθρώπινη ελευθερία», εξηγούσε.

Ήταν σύζυγος του Ρεϋμόν Ομπράκ, ο οποίος συνελήφθη τον Ιούνιο του 1943 μαζί με τον Ζαν Μουλέν, τον αρχηγό του γαλλικού Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης, από τον αρχηγό της γκεστάπο, τον «Χασάπη της Λυών» Κλάους Μπάρμπι. Τέσσερις μήνες μετά τη σύλληψή του, η Λουσί βοήθησε στην οργάνωση μιας παράτολμης απόδρασης και, μολονότι ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί της, συμμετείχε στην ενέδρα εναντίον του φορτηγού που μετέφερε τον Ρεϋμόν και τους συντρόφους του από τη φυλακή. Στην ανταλλαγή πυρών που ακολούθησε, ο Ρεϋμόν και άλλοι αντιστασιακοί απελευθερώθηκαν και το ζευγάρι έφυγε το 1944 για το Λονδίνο.

Επέστρεψε στη Γαλλία μετά τον πόλεμο και αφιερώθηκε στη διδασκαλία, αρνούμενη προτάσεις για πολιτική καριέρα. Διατήρησε όμως έντονο ενδιαφέρον για τα θέματα της ειρήνης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βοήθησε να περάσει η μνήμη της Αντίστασης στις νεώτερες γενιές. Επισκεπτόταν σχολεία για να εξηγήσει στα παιδιά το νόημα της Αντίστασης, αφηγούνταν ακούραστα πώς οργάνωναν τον αγώνα κατά του κατακτητή, πώς έκρυβαν Εβραίους, έφτιαχναν προκηρύξεις, βοηθούσαν Άγγλους αεροπόρους. Στα παιδιά που τη ρωτούσαν πώς μπήκε στην Αντίσταση, εξηγούσε: «Στην αρχή δεν έχεις μέσα, παίρνεις κομμάτια κιμωλίας και γράφεις στους τοίχους. Αυτό είναι που μπορείτε να κάνετε». Δραστηριοποιήθηκε ιδιαίτερα για τη Διεθνή Αμνηστία και στις τάξεις του Δικτύου Γυναικών για την Ισότητα. Κινητοποιήθηκε επίσης υπέρ των «παράνομων» μεταναστών. Τον Μάρτιο του 2004, μαζί με άλλες προσωπικότητες της Αντίστασης, όπως ο πρώην κομμουνιστής ηγέτης Μωρίς Κριγκέλ-Βαλριμόν ή η εθνολόγος Ζερμαίν Τιγιόν, υπέγραψε έκκληση προς τις νέες γενιές να αντιδράσουν μπροστά στην αμφισβήτηση της «βάσης των κοινωνικών κατακτήσεων της Απελευθέρωσης».

Μητέρα τριών παιδιών, η Λουσί Ομπράκ ζούσε στο Παρίσι με τον 92χρονο σήμερα Ρεϋμόν. Έγραψε δύο βιβλία, «Θα φύγουν μεθυσμένοι» (1984) και «Αυτή η απαιτητική ελευθερία» (1997). Δύο ταινίες αφηγούνται την ιστορία της, «Η λεωφόρος των χελιδονιών» (1993) και «Λουσί Ομπράκ» (1997, με την Καρόλ Μπουκέ). «Οι Γάλλοι θα θυμούνται το απίστευτο θάρρος της στην απελευθέρωση του συζύγου της και των συντρόφων του, αλλά επίσης τη στράτευσή της, σ΄ όλες τις σύγχρονες μάχες της Δημοκρατίας», υπογράμμισε σε δήλωσή του ο πρόεδρος Ζακ Σιράκ.