το πνεύμα του τόνου

Ταξίδια

Γυρίζοντας από τα ταξίδια τους, οι περισσότεροι φίλοι μας φέρνουν τις ωραίες αναμνήσεις τους και, για να τους πιστέψουμε, μας δείχνουν και τις φωτογραφίες που τράβηξαν.

Οι πιο δύσκολοι και γρουσούζηδες μάς βάζουν μπροστά στα μάτια τη μιζέρια και την αθλιότητα των μεγαλουπόλεων, η οποία πράγματι υπάρχει σε όλη την οικουμένη πίσω από την πολύ καλά φυλαγμένη χρυσή βιτρίνα. Ο μόνος επισκέπτης που γύρισε από το μακρινότερο ταξίδι χωρίς να πει τίποτε και, φυσικά, χωρίς φωτογραφίες, ήταν ο Λάζαρος. Ο Ευαγγελιστής τον αναφέρει αινιγματικά. Η λαϊκή μας παράδοση όμως βάζει στο στοματάκι του να λέει ότι είδε μεγάλους πόνους. Και ίσως γι΄ αυτό δεν ξαναγέλασε.

Πράγμα που άρπαξαν οι καλόγεροι και θεωρούσαν (θεωρούν) το γέλιο αμάρτημα. Τους την έφερε όμως μια άλλη παράδοση, της Μυτιλήνης, που θέλει τον Ιησού να γελάει επιτέλους (!) στην ερώτηση του «τεμπέλη» αγίου Κασσιανού, τον οποίο και όρισε να φυλάει την 29η Φεβρουαρίου, γιορτάζοντας έτσι κάθε τέσσερα χρόνια.

Οι σύγχρονοι ασθενείς όταν γυρίζουν από το ταξίδι της ολικής νάρκωσης δεν θυμούνται τίποτε. Όταν κάπως ξεκαθαρίζει ο νοητός κόσμος, αρχίζεις και αναγνωρίζεις ανάμεσα στις σκιές τα αγαπημένα πρόσωπα. Περιχαρής και ο Σωτήρης Πράπας, που σε φωτογραφίζει σαν μνημείο. Μετά καταφθάνουν και οι υπόλοιποι. Το νέο διαδόθηκε. Ποτέ δεν υποπτεύθηκες ότι σ΄ αγαπούν τόσο πολλοί. Ας είναι όλοι τους καλά. Τους ευχαριστώ.