ΣΙΝΕΜΑ

Πρόωρη Ανάσταση μικροαστών

Ο Ντάρεν Αρονόφσκι τα ρισκάρει όλα και παίζει τα ρέστα του χωρίς έναν άσο στο μανίκι του. Στον διάολο – λέει- με την κλασική αφήγηση και τα τινάζει όλα στον αέρα. Ο Σωτήρης Γκορίτσας παίρνει σβάρνα οποιαδήποτε δραματική ιστορία βρει μπροστά του και δεν ρισκάρει μισή τρίχα της κεφαλής του. Στον διάολο- λέωμε την απομίμηση. Χίλιες φορές το πρωτότυπο από το χλωμό αντίγραφο
Π ρόωρη Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών, πρόωρος Γολγοθάς των θεατών και πρόωρη Ανάσταση μικροαστών. Εβδομάδα των Παθών, γιατί μόλις δύο φρέσκες οι πρεμιέρες- και μάλιστα με ταινίες που στα γρήγορα θα τοποθετηθούν στα υπόγεια της Ιστορίας. Γολγοθάς, γιατί ο θεατής και από τις δύο θα βγει με ερωτηματικά και απορία. Και Ανάσταση, γιατί οι «Παρέες» του Σωτήρη Γκορίτσα είναι άλλοθι της μικροαστικής ιδεολογίας.

Μικροαστικό σε όλα του. Λογική – χαρακτήρες- αισθητική, όλα και όλοι μικροί. Όπως ακριβώς με την κυρία ενός μικρομεσαίου τραπεζικού υπαλλήλου, που επειδή δεν έχει τα απαιτούμενα αγοράζει απομίμηση τσάντας Λουί Βιτόν από την Ερμού. Μοιάζει, αλλά δεν είναι αυθεντικό. Μοιάζουν, αλλά δεν είναι γνήσιοι απόγονοι χορτάτων, αστικών οικογενειών. Έτσι και εδώ. Μοιάζει με δράμα, αλλά είναι συνηθισμένο και μικρό. Το εξηγώ:

Ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι οι σχέσεις των δύο ζευγαριών έχουν ξεχαρβαλωθεί εδώ και καιρό και πως ο φίλος έχει γκαστρώσει τη γυναίκα του κολλητού του φίλου. Δηλαδή η στατιστική που λέει ότι ένας στους τρεις Νεοέλληνες ξενοπηδάει έγινε ταινία. Λάθος. Έπρεπε να το κάνει ντοκιμαντέρ. Ποια η ίντριγκα; Ότι στην αυλή του εξοχικού τους βρίσκεται το πτώμα ενός άγνωστου νέου. Ωραία, να το κάνει θρίλερ, να κρατήσει την ανάσα του θεατή. Μπα… πού τέτοιο πράγμα! Λίγο πριν από τη μέση, κανείς από τους τέσσερις δεν έχει σχέση με το πτώμα και τον φόνο.

Τότε, τι; Απλώς, το πτώμα του αγνώστου λειτουργεί σαν σύμβολο της πτωμαΐνης που όζει από τις σχέσεις των δύο ζευγαριών. Μα το αληθινό (πτώμα) ουδεμία σχέση έχει με το «πτώμα» των Αθηναίων τουριστών. Ναι, αλλά στη συνέχεια δεύτερος νέος, ζωντανός αυτός εδώ, καταφθάνει με καραμπίνα, απειλεί το παιδί του ενός ζευγαριού με ομηρεία, βουτάει το χρήμα κι έτσι η κλοπή, η εισβολή και η παραλίγο σφαγή λειτουργούν ως πλυντήρια, που εν μέσω Αναστάσεως λυτρώνουν τους τέσσερις μικροαστούς. Μπράβο παιδί μου! Κλεφτρόνια και Αλβανοί είναι κοινωνικοί λειτουργοί. Μια καραμπίνα την ημέρα κάνει το δράμα και την απιστία πέρα!

Επειδή λοιπόν ο Γκορίτσας αλληθωρίζει αναφερόμενος σε δεκάδες δράματα, κυρίως αγγλόφωνης παραγωγής, γι΄ αυτό κι εγώ- αναγκασμένος από τον σκηνοθέτη αρχηγό- τον ακολουθώ. Δεν είναι ρεπλίκα του «Αmerican beauty», γιατί εκτός των άλλων δεν τολμάει να το πάει στα άκρα και να μετατρέψει το μικρό σε κάτι αληθινά μεγάλο. Δεν είναι ρεπλίκα του «Μυστικά και ψέματα» γιατί εκτός των άλλων- των πολλών καλλιτεχνικών μειονεκτημάτων- η εμπλοκή των χαρακτήρων εξαντλείται στη στατιστική και την ανεκδοτολογία. Δεν είναι ρεπλίκα του «Μικρά εγκλήματα μεταξύ φίλων» γιατί εκτός των πολλών άλλων, κυρίως της παντελούς απουσίας ίντριγκας, το εργαλείο που σκοτώνει τις σχέσεις δεν είναι το χρήμα

«Παρέες»

Υποκρισίες και απιστίες Δύο ζευγάρια στο Πήλιο το Πάσχα Μουρίκης- Κιτσοπούλου και Πρωτόπαππα- Μιχαηλίδης Κάνουν ό,τι μπορούν, αλλά οι χαρακτήρες τους αδικούν

ΒΑΘΜΟΙ = 4 1/2

(Γολγοθάς Γκορίτσα)

και το πορτοφόλι αλλά εκείνο που βρίσκεται ανάμεσα στα σκέλια μας.

Και τέλος- το χειρότερο όλων- δεν είναι Κλοντ Σαμπρόλ. Δηλαδή θρίλερ και σαρκασμός, να κάνουν φέτες με το μπαμπάκι τον αθάνατο μπουρζουά Γαλλίας, Ελλάδας και Αγγλίας. Τότε τι είναι; Ένα παράδοξο. Όπως παράδοξο είναι η Ελλάδα στη γεωγραφία της Ευρώπης, το ίδιο παράδοξο, δηλαδή μικρό, είναι κι αυτό. Είναι και δεν είναι δράμα. Είναι και δεν είναι ίντριγκα. Είναι και δεν είναι ταινία καλλιτεχνικών προδιαγραφών. Απορείτε; Λάθος! Για σκεφτείτε το. Ο δρόμος Αθηνών-Θεσσαλονίκης είναι και δεν είναι εθνική οδός ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Τελειώνοντας, και για να μην παρεξηγηθώ, κανείς από τους ηθοποιούς και τίποτα πάνω σ΄ αυτή την ιστορία δεν είναι άσχημο, βρώμικο και κακό. Όπως ο μικροαστός. Φρεσκοπλυμένος, φρεσκοξυρισμένος, φρεσκοντυμένος και χαρωπός. Έτσι όμως και ανοίξει το στόμα του, θα κατεβάσει τόσες και τέτοιες κοινοτοπίες, που θα σε στείλει σε ένα διαρκές χασμουρητό!


Η γοητεία μιας αυτοκτονίας

Το όνομα Ντάρεν Αρονόφσκι, ταυτισμένο με το αλλιώτικο, το διαφορετικό, ρηξικέλευθο και πειραματικό. Από το «Π», που για πρώτη φορά είδα και καταχάρηκα πριν από πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη, μέχρι το «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο» και φυσικά αυτή εδώ την «Πηγή ζωής» («Τhe Fountain»). Ιστορία, σκηνοθεσία και ταινία, όλα ακατανόητα αλλά γοητευτικά και ως εκ τούτου αυτοκτονικά!

Το μεγαλοπρεπές χαρακίρι του Αρονόφσκι αρχίζει από το μελόδραμα, προχωράει σε μια επαναλαμβανόμενη μεταβίβαση των ηρώων και της πλοκής μέσα στον χρόνο και ολοκληρώνεται από ένα στρυφνό επιμύθιο, που αν το ξεφλουδίσεις σε μια μεταφυσική πρόβλεψη θα ακουμπήσεις: πως ό,τι κι αν γίνει, όσες επιστημονικές

«Η πηγή της ζωής»

Εξωτερικά ασυνάρτητο Στο βάθος μελοδραματικό για το άπιαστο Μοναδική πηγή φωτός η Ρέιτσελ Γουάιζ

ΒΑΘΜΟΙ = ΧΑΡΑΚΙΡΙ

ανακαλύψεις κι αν επινοήσει ο ανθρώπινος εγκέφαλος, όσοι αιώνες κι αν περάσουνκαι θα περάσουν μέχρι τον 26ο- τίποτα επί της ουσίας των σχέσεων δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει. Έτσι ήταν, είναι και θα είναι!

Αυτή η μεταφυσική λογική διαπερνάει κάθε ικμάδα του σελιλόιντ και μοιάζει με κεντρικό άξονα, πάνω στον οποίο είναι τοποθετημένος ο περιστρεφόμενος φακός του Αμερικανού σκηνοθέτη. Γι΄ αυτό ο ερωτευμένος Ρωμαίος (Χιου Τζάκμαν) μεταμορφώνεται- ανάλογα με τον χρόνο και τον χώρο- σε Ισπανό κατακτητή, επιστήμονα και αστροναύτη εξερευνητή. Γι΄ αυτό η ερωτευμένη Ιουλιέτα (Ρέιτσελ Γουάιζ) τόσο ευάλωτη, τόσο ευπαθής και τόσο ημιθανής. Και γι΄ αυτό κανένα ελιξίριο, καμία θεραπεία καρκίνου και καμιά πηγή ζωής το μοιραίο δεν μπορεί να σταματήσει και το «αντικείμενο» του πόθου και της λατρείας μας δεν είναι ικανή να διατηρήσει. Τα πάντα- λέει ο Αρονόφσκι- εφήμερα, προσωρινά και φθαρτά. Μόνο τα αισθήματα είναι ικανά να λειώσουν τους πάγους του σύμπαντος και να ζεστάνουν την ανθρώπινη καρδιά!

Όσο περίπλοκη είναι η αισθητική, τόσο απλή, σχεδόν απλοϊκή είναι η λογική της «Πηγής». Πυρήνας το μελόδραμα. Ήρωές της ο Ρωμαίος, η Ιουλιέτα και τα σκοτάδια της επιστήμης. Όχημα της αφήγησης η ασταμάτητη εναλλαγή του χώρου και του χρόνου. Με τους ίδιους επιβάτες, με τα ίδια αισθήματα, με την ίδια πλοκή και την ίδια κατάληξη. Όλα αλλάζουν, αλλά η ερωτική επιθυμία και η ουτοπία του άπιαστου και παντοτινού είναι πάντα ίδια. Ακούγεται πολύ καλό για να είναι τόσο αληθινό!