[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μια συζήτηση που δεν έγινε

Εδώ που τα λέμε θα μπορούσαμε να γιορτάσουμε την Ημέρα της Γυναίκας, την περασμένη Πέμπτη, με πιο ενδιαφέροντα τρόπο από τον συνηθισμένο, αλλά μας διέφυγε. Μία ημέρα πριν, στις 7 Μαρτίου, δημοσιεύτηκε σε μονοστηλάκι η ειδησούλα για την έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στον κόσμο, η οποία κάθε χρόνο περιλαμβάνει και την Ελλάδα για διάφορες καταγγελίες και παραβιάσεις, αλλά φυσικά απαντάμε περήφανα ότι σιγά που δικαιούνται- ποιοι;- οι Αμερικανοί, να ελέγχουν- ποιους;- εμάς τους Έλληνες, για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κι έτσι χάνουμε διάφορες ευκαιρίες να μιλήσουμε ουσιαστικά για τα ανθρώπινα δικαιώματα και πόσο συνεπής είναι απέναντί τους η χώρα που αγαπάμε με πάθος, η δική μας. Και φέτος χάθηκε η ωραία επικαιρότητα με τη σαρία. Ωστόσο κάθε μέρα είναι Ημέρα για τη Γυναίκα και θα μπορούσαμε και τώρα, αύριο ή αργότερα να το συζητήσουμε το θέμα. Είναι από εκείνα τα προνομιούχα θέματα που έχουν δύο όψεις: η μία είναι ότι η ελληνική πολιτεία σέβεται τον μουσουλμανικό νόμο, τις συνθήκες, τις κοινότητες, τις παραδόσεις, εμφανίζεται πολύ σεβαστική γενικώς και εκ πρώτης όψεως απολύτως εντάξει και με το παραπάνω μάλιστα, με υπερβάλλοντα ζήλο στον σεβασμό δικαιωμάτων. Και η άλλη είναι ότι αυτές οι παράξενες Ελληνίδες πολίτες κατά τα άλλα, οι μουσουλμάνες της Θράκης, ως άτομα στους κόλπους της οικογένειας δεν ξέρουμε αν στ΄ αλήθεια προτιμούν την παραδοσιακή, σεβαστική σαρία ή θα προτιμούσαν το ελληνικό δίκαιο που ρυθμίζει τη ζωή των υπολοίπων Ελληνίδων πολιτών. Ίσως δεν συνειδητοποιήσαμε ότι τόσο κοντά μας, στην ίδια τη μικρή μας χώρα, μπαίνουν τόσο ενδιαφέροντα διλήμματα, που συνήθως τα κουβεντιάζουμε για την Αφρική, ξέρω ΄γω, ή την Ασία. Είναι εκπληκτικό, καμιά φορά στη βαρετή ζωή μας να εμφανίζονται τόσο εξωτικές καταστάσεις και, ενώ μας ενδιαφέρουν γενικά, να μην έχουμε την ετοιμότητα να τις αντιμετωπίσουμε.