ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι κυνηγοί

Oλόγος στους αναγνώστες.

Ο Π.Παπαφράγκου, 25ης Μαρτίου 30, Χαλάνδρι, γράφει: «Η τραγωδία του Αγρινίου, με τους πέντε νεκρούς κυνηγούς, είναι άκρως συγκλονιστική, ιδίως γιατί όπως λέγεται διεπράχθη “δι΄ ασήμαντον αφορμήν”. Είναι όμως τα πράγματα έτσι;

Όπως γνωρίζουμε από τους αρχαίους μας τραγικούς, ένας βασικός παράγοντας (μερικές φορές και ο μόνος) κάθε τραγωδίας είναι η λεγόμενη “ύβρις κατά του θείου”. Και εδώ αναφύεται το ερώτημα: ποιο, άραγε, από τα στοιχεία τής πιο πάνω τραγωδίας αποτελεί αυτήν την ύβριν κατά του θείου; Πού ακριβώς εδράζεται αυτό το ηθικό ανοσιούργημα;

Η γνώμη μου είναι ότι το κολάσιμο αυτό στοιχείο της τραγωδίας εμπεριέχεταικαι κατακλύζει σχεδόν το σύνολό τηςστην ανθρώπινη δραστηριότητα που όλοι ονομάζουμε “κυνήγι”.

Και όντως! Είναι γνωστό ότι στους σημερινούς καιρούς αυτό δεν γίνεται πλέον για την εξασφάλιση τροφής και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την προαιώνια τροφοποριστική αγωνία και τον μόχθο του ανθρώπου.

Σήμερα, το κυνήγι είναι ένα από τα καθιερωμένα “σπορ” και γίνεται από τους θιασώτες του μόνο και μόνο για την αταβιστική απόλαυση που αισθάνονται με την ικανοποίηση τού εντός τους θρασεύοντος ανάλγητου κυνηγητικού ενστίκτου του πρωτόγονου ανθρώπου. Δηλαδή, σπέρνεται ο θάνατος περίπου… χάριν γούστου!

Επειδή, όμως, αυτό γίνεται εξοντωτικά σε βάρος αγαθών πλασμάτων του Θεού και έχει φθάσει μέχρι του σημείου να μην αφήνεται στο απυρόβλητο απολύτως τίποτε από τα είδη της πανίδας μας, τη στιγμή μάλιστα που όλα τους τόσο συχνά και εξαντλητικά μαστίζονται και από την κόλαση των πυρκαγιών, σαφέστατα και αποτελεί όχι απλώς ύβριν, αλλά τερατώδη χλεύην κατά του θείου!..

Οποία, λοιπόν, ασήμαντος αφορμή!..

Με βάση αυτές τις λίγες σκέψεις, συμπεραίνω ότι το θλιβερό γεγονός του Αγρινίου δεν οφείλεται σε κανέναν άλλον λόγο, παρά στο γνωστό μας “αντιπεπονθός”, βασικό στοιχείο “θείων αντιποίνων” στην άρθρωση των αρχαίων μας τραγωδιών. Πρόκειται, δηλαδή, για κραυγαλέα θεία τιμωρία μελών (θυμάτων και δραστών) και, κατ΄ επέκτασιν, ολόκληρου του τόσο απροκάλυπτα και “κυνικά” ανοσιουργούντος φιλοθηρευτικού αυτού κλάδου της κοινωνίας μας, κατά του θείου».

Ο Ν.Αθανασόπουλος, Κρέμου 129, Καλλιθέα, γράφει:

«Η Δικαιοσύνη και η Εκκλησία ως θεσμοί καταξιωμένοι στη συνείδηση του λαού, περνάνε σοβαρή κρίση και καταρρέουν με τα στραβοπατήματα των λειτουργών τους. Πρόκειται για δύο θεσμούς που ο λαός έχει εμπιστοσύνη, στην μεν πρώτη για να βρίσκει το δίκιο του, ενώ στη δεύτερη καταφεύγει για να βρίσκει γαλήνη από τις φουρτούνεςσκοτούρες της καθημερινότητας.

Για την κρίση στον θεσμό της Εκκλησίας, οι αρχιερείς πρέπει να γίνουν και να παραμείνουν αρχιερείς της εξυγίανσης της καθημερινότητας με ανθρώπινο-κοινωνικό πρόσωπο και όχι να είναι αρχιερείς της διαπλοκής και των σκανδάλων. Όσον αφορά τον θεσμό της Δικαιοσύνης, πέραν του ότι υπάρχουν επίορκοι δικαστές, η ατιμωρησία, οι παραγραφές κ.λπ., είναι στην ημερησία διάταξη και οι όποιες τιμωρίες-ποινές είναι επιδερμικές».