[ Πρόσωπα ] Το επάγγελμα του ηθοποιού

«Αυτό που είναι πολύ περίεργο στην άσκηση του επαγγέλματος του ηθοποιού, είναι όταν καταλαβαίνεις σε ποιο βαθμό έχεις περάσει τη ζωή σου εντελώς παράμερα από τους συγχρόνους σου.

Ί σως αυτό ν΄ αναζητείς ασυνείδητα όταν επιλέγεις αυτό το επάγγελμα: να μπεις στο περιθώριο, να προστατέψεις τον εαυτό σου. Να κρυφτείς επιδεικνυόμενος, κάτι που δεν είναι το μικρότερο από τα παράδοξα του ηθοποιού. Αν σκεφτώ όλες τις ταινίες μου, σπάνιες είναι αυτές που δυσκολεύομαι πραγματικά να ξαναθυμηθώ. Μέσα από τους διαφορετικούς τρόπους των γυρισμάτων, τις φιλίες, τη γοητεία των τόπων, οι περισσότερες είναι εξαιρετικά ζωντανές στη μνήμη μου. Αντιθέτως, απ΄ όσα συνέβησαν απ΄ έξω, από τα μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα, στη Γαλλία, στην Ιταλία ή αλλού, δεν έχω παρά φευγαλέες αναμνήσεις.

Σαν η μοναδική αληθινή ζωή να ήταν εκείνη που άρχιζε πάνω στο πλατό ή στη σκηνή.

Μέσα από κάθε χαρακτήρα, η ζωή ενός ηθοποιού είναι μια πρόσθεση, μια συσσώρευση ζωών. Κάποιες στιγμές, ίσως να υπάρχει και μια σύγχυση. Κάπως σαν να βρίσκεσαι σε μια αοριστία. Γιατί η δουλειά για τις ερχόμενες ταινίες γίνεται στην άλλη ζωή.

Με το πέρασμα του χρόνου, δημιουργείται ένα κατακάθι. Όλα τα συναισθήματα, όλες οι αναμνήσεις, αποτελούν μια δεξαμενή μέσα από την οποία αντλείς για να ποτίσεις τη ζωή του ηθοποιού. Το ταλέντο ίσως να μην είναι τίποτε άλλο απ΄ αυτή την ικανότητα να περνάς από ένα σύνολο σε ένα άλλο. Στη διάρκεια αυτών των περιόδων της σιωπηλής κυοφορίας, συμβαίνει από ένα συναίσθημα, μια φυσική λεπτομέρεια, να αισθανθείς ότι έφτασες σε μια σημαντική αλήθεια. Τότε αντιλαμβάνομαι πως αυτό που μου χρησιμεύει περισσότερο, αυτές τις στιγμές, είναι ακριβώς ο ονειροπόλος χαρακτήρας μου που δεν ήξερε από τι να γαντζωθεί και που με βασάνιζε όταν ήμουν παιδί. Ξέρεις μόνο ένα πράγμα: ότι οι δρόμοι που σου προτείνονται από την οικογένειά σου, το σχολείο σου, το περιβάλλον σου, δεν είναι αυτοί που επιθυμείς να πάρεις. Εξ ου αυτή η πρώιμη μελαγχολία, αυτό το αίσθημα του άγχους, της ματαίωσης που σ΄ αφήνει να μαντέψεις πως υπάρχει μια άλλη ζωή, αλλά πού; Πώς να τη φτάσεις; Απ΄ αυτό γεννιέται ο πόνος, στην εφηβεία. Ήμουν εκ φύσεως ευαίσθητος στα αντικείμενα, τα υλικά- το άγγιγμα με έκανε να ονειρεύομαι. Από εκεί ξεκινάει η εσωτερική δουλειά. Εξ ου και η σημασία της ενδυμασίας… Ξεκινάς από το συγκεκριμένο. Το έχω ανάγκη αυτό. Είναι η άγκυρά μου στην πραγματικότητα».

Απόσπασμα που δημοσιεύθηκε στο «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» από το «Μemoire Cavaliere» (Ιπποτική Μνήμη, εκδ. Robert Laffont), ένα βιβλίο που έγραψε, με τη συνεργασία του Αντουάν ντε Μω, ο Φιλίπ Νουαρέ, ο σπουδαίος Γάλλος ηθοποιός, που άφησε την τελευταία του πνοή στις 23 Νοεμβρίου 2006.