«Μόνο ο χτύπος της καρδιάς αντιστέκεται ακόμα»

«Το σινεμά είναι σε άσχημη κατάσταση», λέει ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ. «Δεν εξαρτάται πια από τους ανθρώπους, εξαρτάται από το εμπόριο. Το ευρωπαϊκό σινεμά έχασε την ταυτότητά του. Τώρα, όλος ο κόσμος θέλει να μιμηθεί τους Αμερικανούς. Ενώ ο καθένας θα έπρεπε να βρει το δικό του στυλ και τον δικό του τόπο».

Ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ επιστρέφει πράγματι στον τόπο του.

Στην περιφέρεια του Μπερί, όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια. Εκεί διαδραματίζονται τα γεγονότα της νέας του ταινίας. Πρωταγωνιστής ένας εννιάχρονος αλγερινής καταγωγής, που στέλνεται εκεί από την οικογένειά του με νέο, πιο γαλλικό, όνομα και με βαμμένα ξανθιά τα μαλλιά του, για να μοιάζει Γάλλος. Ζει σε μια οικογένεια υποδοχής, με «πατέρα» τον Ντεπαρντιέ που υποδύεται έναν πρώην στρατιωτικό και νυν ταχυδρόμο. Είναι μια ταινία από τις ελάχιστες, ώς τώρα, που γυρίστηκαν για τον πόλεμο της Αλγερίας.

«Πρέπει να περάσουν περισσότερα από σαράντα χρόνια για να τολμήσει κανείς να αγγίξει ορισμένα θέματα, να δείξει λ.χ. το πώς υποφέρει αλλά και πόσο περήφανος αισθάνεται ο πραγματικός πατέρας του μικρού Αλγερινού. Τη δεκαετία του ΄60, οι Αλγερινοί πήραν τη θέση των Εβραίων. Η βλακεία και ο ρατσισμός είναι πάντα ίδιοι», λέει ο Γάλλος ηθοποιός που έζησε από κοντά ως παιδί, τις περιπέτειες των Αλγερινών.

«Ένα μόνο πράγμα αντιστέκεται ακόμα στο σινεμά, ο χτύπος της καρδιάς», επιμένει. «Όποιος προκαλεί χτύπο στην καρδιά, αυτός και θα αφήσει ένα ίχνος από την εποχή.

Φανταστείτε, σε εκατό ή διακόσια χρόνια, τι θα έχει μείνει. Ο Ρενουάρ, ο Τριφό, ο Πιαλά, ο Κουροσάβα, ο Σατιαγίτ Ρέι…». Την ερμηνεία του ρόλου του Ζορζ, σε μεγάλο βαθμό, ο Ντεπαρντιέ την εμπνεύστηκε από την εικόνα του δικού του πατέρα. «Δεν ήξερε ούτε να γράφει ούτε να διαβάζει. Είχε μεγάλη γλώσσα, αλλά δεν ήταν επιθετικός. Όταν άκουγε το τηλέφωνο να χτυπάει, δεν το σήκωνε, από φόβο μήπως πληρώσει αυτός το κόστος της κλήσης. Αλλά μου μετέφερε μια αίσθηση ελευθερίας».

Όσο για τα χρόνια που περνούν…

«Δεν μετανιώνω για τίποτα», λέει ο Γάλλος σταρ. «Και τα δυσάρεστα, τα βλέπω ως παρεξηγήσεις. Το να γερνάς είναι ακριβώς αυτό: να κάνεις μέσα σου τις παρεξηγήσεις να μαλακώνουν…».