[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η τέχνη μπορεί να περιμένει

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ οι τύχες της ποιότητας στη σύγχρονη ελληνική τέχνη; Αποσπασματικές, μοναχικές, ευκαιριακές, με τις ελάχιστες εξαιρέσεις να θυματοποιούνται ή, στην καλύτερη περίπτωση, να ηρωοποιούνται. Είναι κοινό μυστικό ότι έχουμε καλής ποιότητας έμψυχο υλικό. Σε μια χώρα όμως που αδιαφορεί για την αξιοποίησή του, αναπτύσσεται μια κοινωνικοποιημένη καλλιτεχνική μοναξιά.

Ακόμα κι αν δούμε το θέμα με ποδοσφαιρικούς όρους, ένας σοβαρός καλλιτέχνης δεν γίνεται να κλωτσάει την μπάλα μόνος του. Χρειάζεται συμπαίκτες, ομάδα, ενθάρρυνση, προώθηση. Αυτά όλα θέτουν ζητήματα οργάνωσης του παιχνιδιού, δημιουργίας θεσμών και ποιότητας θεσμών.

Αν πράγματι η πολιτική είναι η απάντηση στη νομοτέλεια της φθοράς, τότε η Πολιτεία είναι ο φορέας, φύσει και θέσει, της ευθύνης για την εξέλιξη της κοινωνίας σε σχέση με τον πολιτισμό και την τέχνη. Που σημαίνει ότι η ανάληψη της ευθύνης από τους φορείς της δεν μπορεί να γίνεται αποσπασματικά, εμβαλωματικά.

Η χαοτική κατάσταση που επικρατεί στην παιδεία υπάρχει και στην εκπαίδευση στην τέχνη. Γι΄ αυτό, ακόμα και σε επίπεδο λέξεων, η προσπάθεια δημιουργίας Ακαδημίας Τεχνών αποδεικνύει την αναγκαιότητα χάραξης εθνικής πολιτιστικής πολιτικής.

Τον τελευταίο καιρό η κινητικότητα που παρατηρείται στο υπουργείο Πολιτισμού έχει φέρει ένα κλίμα αισιοδοξίας στον χώρο της τέχνης. Τρία νομοσχέδια- για την πολιτιστική χορηγία, για την ίδρυση Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και για τη δημιουργία Ακαδημίας Τεχνών- ετοιμάζονται να περάσουν από τη Βουλή. Παράλληλα, κάποιες επιλογές ανθρώπων στους οποίους ανατίθενται θεσμικοί ρόλοι, για παράδειγμα του Γιώργου Λούκου στη διεύθυνση του Ελληνικού Φεστιβάλ ή η πρόσφατη του Γιάννη Χουβαρδά στο τιμόνι του Εθνικού Θεάτρου, πιστώνονται στον αρμόδιο υπουργό ως σωστές εκτιμήσεις. Ακόμα και οι ψίθυροι πως ο Γιώργος Βουλγαράκης φροντίζει να λύσει το πρόβλημα στέγης του Λευτέρη Βογιατζή, ενός από τους πολλούς μοναχικούς καλλιτέχνες μας, προστίθεται στην αναμονή που έχει αρχίσει να δημιουργείται στον χώρο του πολιτισμού.

Οι τύχες της ποιότητας και οι τρόποι ανίχνευσης και ανάδειξής τους οφείλουν να οργανώνονται, να αποτιμώνται. Το αίτημα δημιουργίας θεσμών και επάνδρωσής τους από άξιους προηγείται. Γιατί τίποτα δεν γίνεται χωρίς ανθρώπους, αλλά τίποτα δεν διαρκεί χωρίς θεσμούς. Η τέχνη, όπως κι ο παράδεισος, μπορεί να περιμένει.