Στην ανάπαυλα

Το τοπίο είναι πρόσωπο του δράματος

Ήταν εκεί, μέχρι προχθές, ανάμεσα Πεντέλης και Κηφισίας, πίσω απ΄ την ΗΒΗ και μέχρι Σισμανόγλειο, μια μεγάλη περιοχή, όλο χόρτα, κήπους και μαρμαρινογυάλινα ογκώδη κτίρια, κάτι χωράφια αμπέλια και εκπαιδευτήρια, ελαιώνες, νοσοκομεία, πευκώνες και στούντιο κινηματογραφικά, που αθόρυβα γίνανε της τηλοψίας, ένα ανακάτεμα εικόνας και ήχων (μπερδεύεις τη σφήκα με το αιρκοντίσιον, τη δεκοχτούρα με το κινητό) ένα μπέρδεμα ζωής και εποχής (μια γυναίκα με άσπρες ρίζες στα μαλλιά και στη φωνή αρβανίτικες ταΐζει γάτες με την παντόφλα την πατημένη και το ρολόι το Καρτιέ), ένα χάσμα με λίγα χρόνια στον καιρό. Μια αιώρα που όλο λες θα σταματήσει και μετέωρος θα μείνεις στη σχισμή, στιγμή του χρόνου, να βλέπεις τη ζωή, ζαλισμένη χρυσόμυγα που ακίνητη ακούει τα φτερά της να βουίζουν και απορεί κι αναρωτιέται η «μηλολόνθη»΄: «πετάω εν ακινησία»;

Κάθε φορά που ήτανε να πάω μαϊντανός σε τηλεοπτική υποχρέωση ή όποτε ανάγκη μεγάλη μ΄ έφερνε στο Ιατρικό, αντί να πάω από την άσφαλτο της Αττικής Οδού, έπαιρνα την εσφαλμένη των χωματόδρομων και περνώντας από μια άχρονη Αττική με το χωράφι του ΄50, τις παμπάλαιες ελιές, τα στούντιο του ΄60, τους Αρβανίτες πάππου προς πάππου, την ΗΒΗ και τα γυάλινα τού μετά ΄90 έφτανα στον προορισμό μου ζαλισμένος από το πέρασμα στον χρόνο κι όμως σαν φρέσκος στο μυαλό και στην καρδιά (δεν λέω για το σώμα, ασ΄ το αυτό). Όμως την τελευταία την φορά, προχθές, όσο κι αν αναζητούσα ίχνη της διαδρομής γνωστά, τίποτα δεν θύμιζε τα κατατόπια που ήξερα. Ούτε δέντρα κυπαρίσσια, ούτε αυτά τα χόρτα που φύτρωναν στην άκρη του δρόμου, στο κοκκινόχωμα, ξεριζωμένα πια από μίνι εκσκαφείς να φτιάχνουνε χαντάκια για την αποχέτευση που εγκαινιάζεται στην περιοχή. Μόνο σε μια στροφή δίπλα στα υπερμοντέρνα εκπαιδευτήρια μέσα στη σκόνη, σύννεφο, ένα κοπάδι πρόβατα παράπαιε στη μέση του δρόμου ανάμεσα σε φορτηγά, μαθητές, ΒΜW και γκλίτσα του τσοπάνη με τα Αντίντας Στη θέση όσων ήξερα είχαν ξεφυτρώσει δεκάδες κτίρια φτιαγμένα από γυαλί και σιρίτι από γρανίτη. Μένω εντυπωσιασμένος. Όχι από την τόσο γρήγορη, την άρδην αλλαγή του τοπίου (έχω συνηθίσει πια τις αλλαγές, δεν με τρομάζουν· πολλές φορές τις επισπεύδω κιόλας) αλλά από το μυαλό των αρχιτεκτόνων, Ελλήνων φαντάζομαι την καταγωγή, που σε μια χώρα που την καίει ο ήλιος πάνω από έξι μήνες επιμένουν Φινλανδικά και καλύπτουν τα κτίρια με γυαλί και πάλι γυαλί. Κι έρχεται το αρχιτεκτόνημα και πυρώνει, όπως είναι και χιλιοσφραγισμένο, ανάβουν τα αιρκοντίσιον στο φουλ, για να το παγώσουν, ξοδεύουν ενέργεια με αποτέλεσμα την αύξηση της εξωτερικής θερμοκρασίας και φαύλος ο κύκλος, φαύλος. Αυτό δεν είναι Παράδεισος Αμαρουσίου, αυτό είναι η Κόλαση του Αμαρουσίου κι ο Παράδεισος του Ελσίνκι.

…Ήτανε κάποτε εκεί μια περιοχή με ελιές, στούντιο και κυπαρίσσια, νοσοκομεία και χωράφια. Τώρα περνάω και βλέπω μόνο γυάλινα κτίρια που τα κοιτάω Βωβός!