[ Δρόμοι ] Πώς να εξηγήσει…

… κανείς τη μεγάλη πέραση που έχουν σήμερα οι νεκρολογίες; Είναι η μοναδική «κακή κριτική» που μπορεί να αποδεχθεί ένας συγγραφέας, είχε πει κάποτε ο Μπρένταν Μπίαν. Ίσως γι΄ αυτό ακριβώς οι νεκρολογίες δεν έχουν πέραση στην Ελλάδα. Δύσκολα αποδεχόμαστε την κριτική, ακόμη και πεθαμένοι. Μας διαφεύγει, φαίνεται, πως οι νεκρολογίες αναφέρονται σε ξένη συμφορά και πως αυτό είναι κάτι που μπορεί να δώσει παρηγοριά σε εμάς τους υπόλοιπους. Ή ακόμη και απόλαυση, όπως στην περίπτωση της Τζέσικα Μίλφορντ. Η νεκρολογία της εξηγούσε, με δικά της λόγια, γιατί αποφάσισε να γίνει συγγραφέας: «Ανακάλυψα πως το μόνο πράγμα για το οποίο δεν χρειαζόταν καμιά μόρφωση ή ιδιαίτερη ικανότητα ήταν το γράψιμο». Αγοράζουν…
… άραγε οι άνθρωποι εφημερίδα μόνο και μόνο για να διαβάσουν τις νεκρολογίες; Ποιος ξέρει. Πάντως, η «Γουόλ Στριτ Τζόρναλ» φρόντισε να προσθέσει μια τέτοια σελίδα, ενώ από καιρό οι «Τάιμς του Λονδίνου» έχουν αναγάγει τις νεκρολογίες σε υψηλή τέχνη. Στο Πρίνστον, ένα ζευγάρι ετοιμάζεται να εκδώσει ένα περιοδικό πολυτελείας με τον τίτλο «Οbit». Στην ιστοσελίδα της, η εκδότρια Μπάρμπαρα Χίλιερ το περιγράφει: «Θα είναι το πιο “καυτό” περιοδικό μετά τα χρυσά χρόνια του “Εsquire” και του “Ρlayboy”. Θα αφήσει ένα ανεξίτηλο σημάδι στην αμερικανική κοινωνία». (Αν το περιοδικό αποτύχει, σίγουρα αυτή η φράση θα συμπεριληφθεί στη νεκρολογία του.) Ο δημοσιογράφος…
… Άλεξ Μπιμ δεν τρελαίνεται για τις νεκρολογίες. Δεν τις κυνηγάει. Πού και πού, ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα όπου γράφει, την «Μπόστον Γκλόουμπ», πέφτει το μάτι του στη φωτογραφία κάποιου νεώτερου και πιο πετυχημένου από αυτόν που έχει τινάξει τα πέταλα και τον πιάνει κατάθλιψη. Φαντάζεται τη δική του νεκρολογία στριμωγμένη κάπου ανάμεσα στο Σουντόκου και το Σταυρόλεξο. Θαυμάζει το περιοδικό «Εκόνομιστ» που είναι πολύ φειδωλό και προσεκτικό σε αυτά τα πράγματα: μια μόνο εξαιρετικά καλογραμμένη νεκρολογία κάποιου αξιόλογου νεκρού. Το ίδιο και το περιοδικό του Χάρβαρντ: στη σελίδα του «Vita» (το «brevis» εννοείται) παρουσιάζει κάποιον που είναι αρκετό καιρό πεθαμένος, ώστε η απουσία του να μην είναι πια περισσότερο απειλητική από την παρουσία του. «Όμως, ποιος θα σκεφτόταν ποτέ ένα ολόκληρο περιοδικό αφιερωμένο στις νεκρολογίες;» αναρωτιέται ο Άλεξ Μπιμ. «Ο Στιβ Μίλερ, το “Good Βye!”. Μόνο που αυτός κάνει τον θάνατο να μοιάζει σχεδόν διασκεδαστικός. Δεν γράφει μονάχα για ανθρώπους, αλλά και για ζώα. Όπως εκείνο το ανώνυμο τεριέ, που το σκότωσε στο ξύλο το αφεντικό του, στη Φλόριδα, επειδή του είχε καρφωθεί η υποψία πως ήταν γκέι».

Το «Good Βye!»…
… έχει επιτυχία. Το συντηρεί η πρώτη μεταπολεμική γενιά που τώρα περνάει στην τρίτη ηλικία με αρκετά πλούτη και εξουσία για να διαμορφώσει μια καταναλωτική αγορά ακόμη και στον θάνατο. «Το περιοδικό μας απευθύνεται σε αυτή τη γενιά», λέει ο Στιβ Μίλερ. Και σε εμάς; Μονάχα πάνω από το πτώμα μας.