[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Άλλα ήθη

O τρόπος που απονέμεται η Δικαιοσύνη σε μια χώρα αντανακλά, αλλά και σε μεγάλο βαθμό προσδιορίζει, τις κοινωνικές διεργασίες και το συνολικό «ήθος». Όσοι υποστηρίζουμε ότι η Ελλάδα έχει εισέλθει σε τροχιά ηθικοπλαστικού συντηρητισμού, αντιεπιστημονικής αμετροέπειας και συστηματικής επιβράβευσης της μετριότητας έχουμε, δυστυχώς, αρκετά επιχειρήματα να αντλήσουμε από σειρά πρόσφατων ενεργειών της δικαστικής εξουσίας.

Πριν από δέκα μέρες συζητήθηκε στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου αναίρεση που άσκησε ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κατά αποφάσεων ασφαλιστικών μέτρων που είχαν δικαιώσει εργαζομένους αορίστου χρόνου. Το βαρύ για το Κράτος Δικαίου δεν είναι η προσπάθεια ανατροπής της απόφασης 18/2006, με την οποία η Ολομέλεια του ίδιου Δικαστηρίου έχει ήδη αποφανθεί για το θέμα των λεγόμενων «συμβασιούχων», ούτε, ίσως, το ότι οι αιτήσεις αναιρέσεως του εισαγγελέα εισήχθησαν με ασυνήθιστη, ιδίως για ξανασυζητούμενη υπόθεση, ταχύτητα στην Ολομέλεια. Το ουσιώδες θεσμικό πρόβλημα βρίσκεται στην εμφανή από την ηγεσία της Δικαιοσύνης προσπάθεια να κατευθυνθεί και να πολιτικοποιηθεί το αποτέλεσμα μιας κρίσιμης δίκης. Της πρόσφατης επανασυζήτησης προηγήθηκε η πρωτοβουλία του Ελεγκτικού Συνεδρίου να θεωρεί ως μη γενόμενες αποφάσεις των αρμόδιων πολιτικών δικαστηρίων που δικαίωναν τους συμβασιούχους, καθώς και η διαβόητη εγκύκλιος του προέδρου του Αρείου Πάγου με την οποία αμφισβητούνταν τα αποτελέσματα δικών ασφαλιστικών μέτρων που δικαίωναν τους απολυομένους και γενικά τους εργαζομένους και, εμμέσως πλην σαφώς, υποδεικνυόταν στους δικαστές να «αλλάξουν ρότα». Στη δε Ολομέλεια, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου χρησιμοποίησε εκφράσεις και επιχειρηματολογία εντελώς αταίριαστες με τον ρόλο του: οι προηγούμενες αποφάσεις ήταν «υπέρ ξύπνιων και καπάτσων» με «αστεία» επιχειρήματα, όσοι τις υποστηρίζουν «αναγόρευσαν εαυτούς ως τους μοναδικούς δήθεν προστάτες εργαζομένων» και «αγωνίζονται για τα συμφέροντα συγκεκριμένων προσώπων», ενώ με τη νέα εκδίκαση σκοπείται η «απελευθέρωση των Ελλήνων», αφού μόνο αν αλλάξει το αποτέλεσμα θα είναι «ελεύθεροι και όχι απελεύθεροι». Μιλώντας έτσι από επίσημο βήμα, ο ανώτατος δικαστικός λειτουργός δημιουργεί κλίμα εμπάθειας, ασεβεί έναντι όσων πιθανόν έχουν αντίθετη γνώμη- και όσων συναδέλφων του την εξέφρασαν στην προηγούμενη απόφαση- και εντείνει συνειδητά τις μεγάλες ήδη υποψίες του κοινωνικού σώματος για Δικαιοσύνη με ελεγχόμενη ανεξαρτησία.

Στο άλλο Ανώτατο Δικαστήριο, το Συμβούλιο της Επικρατείας, μια επίσης πρόσφατη απόφαση Τμήματος έκρινε ότι, παρ΄ όλο που κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται ρητά, η σύναψη ερωτικών σχέσεων αξιωματικού με τη σύζυγο συναδέλφου του συνιστά όχι μόνο «απρεπή διαγωγή» (την οποία, θα πρόσθετα, όπως φάνηκε και από άλλη επίκαιρη υπόθεση, βδελύσσεται και αποκρούει σύσσωμος ο ελληνικός λαός), αλλά και πειθαρχικά κολάσιμη παράβαση του στρατιωτικού Κανονισμού. Μοιχεία δύο ταχυτήτων, λοιπόν, με δικαστικό καθορισμό. Θυμίζω επίσης την άγνωστη αλλά συγκλονιστική περσινή απόφαση του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας, με την οποία δεν αναγνωρίστηκε σωματείο με έδρα τη Φλώρινα που περιείχε στην επωνυμία του τη λέξη «Μακεδονικού», αφού, κατά το Δικαστήριο, «δεν υπάρχει Μακεδονικό Έθνος και, κατά συνέπεια μακεδονικός πολιτισμός και μακεδονική γλώσσα, ούτε φυσικά (απλώς αντιγράφω) υφίσταται στην Ελλάδα μακεδονική μειονότητα». Κι όλα αυτά με αναφορές από τον Ηρόδοτο και τον Αριστοτέλη ώς τους Σκοπιανούς γλωσσολόγους και απόφανση, στη μείζονα πρόταση, ότι «αρωγοί της προσπάθειας των Σκοπιανών ιθυνόντων στην Ελλάδα είναι οι αιτούντες». Σε μια χώρα στην οποία οι δικαστές γράφουν την Ιστορία, νουθετούν τα ήθη και φέρονται ως κομματικοί παράγοντες, οι πολίτες μπορούν να περιμένουν τα χειρότερα. Και αν η χώρα αυτή είναι η Ελλάδα, μπορούν να είναι βέβαιοι ότι τα χειρότερα θα αποδειχθούν χειρότερα απ΄ όσο φαντάζονταν.

Ο συνταγματολόγος Κ. Μποτόπουλος είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.

ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ

στην οποία οι δικαστές γράφουν την Ιστορία, νουθετούν τα ήθη και φέρονται ως κομματικοί παράγοντες, οι πολίτες μπορούν να περιμένουν τα χειρότερα