[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Χάσαμε την ευκαιρία!

ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΙΟ άδικο έγκλημα.

Άδικο για το θύμα, άδικο για τον δράστη, άδικο για τον οικογενειακό περίγυρο και των δύο. Μα κυρίως ήταν άδικο γιατί έδωσε υπόσταση στην υποκρισία. Το θύμα υπήρξε, ως γνωστόν, ο διοικητής του ΙΚΑ, ένα σημαίνον στέλεχος της κυβερνώσας παράταξης, ένας άνθρωπος- κατά κοινή ομολογία- αξιόλογος. Ο δράστης, αν κρίνουμε από την αυθόρμητη συμπαράσταση των συναδέλφων του και τους επαίνους, τους οποίους αβίαστα τού απέδωσαν από την πρώτη στιγμή, ήταν ένας έντιμος εργαζόμενος πολίτης με άμεμπτο παρελθόν. Το μέλλον και των δύο, ασφαλώς ήταν αόρατο (όπως ισχύει για όλους), αλλά σε καμιά περίπτωση δεν προοιωνιζόταν αυτή την κατάληξη.

Η τραγικότητα της οποίας δεν συνίσταται μόνο τις απτές επιπτώσεις της… κακιάς (όντως) στιγμής. Η ατέρμονη χυδαιότητα που ακολούθησε υπερκέρασε για τους οικείους τη θλίψη που προκαλεί ο θάνατος. Και από την άλλη πλευρά έκανε τη φυλακή να μοιάζει με κήπο. Στο όνομα της έγκυρης πληροφόρησης του κοινού, αναμοχλεύτηκε ο πρότερος βίος όλων των πρωταγωνιστών (πού γεννήθηκαν, πώς μεγάλωσαν, πού πήγαν σχολείο και άλλα άκρως ενδιαφέροντα) και, επειδή ο Τύπος άκουγε πρώτη φορά για μια εξωσυζυγική σχέση, όφειλε να τεκμηριώσει τους λόγους που ώθησαν και τα δύο πρόσωπα στη σύναψή της. Κατ΄ αρχάς να βεβαιωθεί για τα προσόντα της κυρίας, ώστε να εγκρίνει ή να απορρίψει το ειδύλλιο, δεύτερον να μάθει λεπτομέρειες για τον συζυγικό της βίο, προκειμένου να την καταδικάσει ή να της δώσει άφεση αμαρτιών και τώρα, που τα ζητήματα αυτά λύθηκαν, να δρομολογήσει κατά το δοκούν τη διαδικασία διαζυγίου. Όσο για τον νεκρό της υπόθεσης, ο άδικος θάνατος δεν ήταν μόνο βιολογικός. Ίσως τελικά αυτό να ήταν το λιγότερο. Παρά το γεγονός ότι το έγκλημα δεν έκρυβε από την πρώτη στιγμή κανένα μυστήριο, φαίνεται ότι τελικά μας… άρεσε πολύ. Έδωσε τροφή στις συζητήσεις μας, θέμα στα ΜΜΕ, θέση στην υποκρισία μας, άλλοθι στις ενοχές μας… Αν είχαμε πάντως μια ευκαιρία να αποδείξουμε το ήθος και τον πολιτισμό μας, τη… χάσαμε!