Η Αριστερά σε νέες περιπέτειες

Ένα πράγμα επ΄ ουδενί μπορεί να ισχυριστεί αυτές τις ημέρες η ευρωπαϊκή Αριστερά: ότι… πλήττει! Στη Γαλλία συσπειρώνεται, παλεύοντας να διατηρήσει και να ενισχύσει την ανάκαμψη της Σεγκολέν Ρουαγιάλ στις δημοσκοπήσεις. Την ίδια ώρα, στην Ιταλία ο Ρομάνο Πρόντι παλεύει να δώσει παράταση ζωής στον κεντροαριστερό συνασπισμό του, αποτρέποντας- ή τουλάχιστον αναβάλλοντας- την οριστική διάλυσή του.

Τρία γερά ονόματα ενέταξε στο νέο, ανασχηματισμένο, 13μελές «στρατηγικό συμβούλιο» που θα τη συμβουλεύει εφεξής, η υποψήφια των Σοσιαλιστών για τη γαλλική προεδρία: τον πρώην υπουργό Οικονομικών Ντομινίκ Στρος Καν, τον πρώην πρωθυπουργό Λοράν Φαμπιούς και (surprise, surpise!) τον πρώην πρωθυπουργό Λιονέλ Ζοσπέν. Μέχρι πρότινος, το ενδεχόμενο αυτό μάλλον δεν περνούσε καν από το μυαλό της Ρουαγιάλ. Και οι τρεις αυτοί «ελέφαντες» της πολιτικής είχαν θελήσει το χρίσμα του υποψηφίου- ο Ζοσπέν τελευταία στιγμή αποσύρθηκε, οι Στρος Καν και Φαμπιούς απλώς έχασαν. Και οι τρεις, επίσης, έχουν βγάλει στο παρελθόν συντροφικά μαχαίρια. Ποιος έχει ξεχάσει την περίφημη φράση του Φαμπιούς, «Και ποιος θα προσέχει τα παιδιά;», τότε που η Ρουαγιάλ, σύντροφος και μητέρα των τεσσάρων παιδιών του ηγέτη των Σοσιαλιστών Φρανσουά Ολάντ, είχε διατυπώσει την επιθυμία της να διεκδικήσει την προεδρία;

Ντομινίκ Στρος Καν, Λοράν Φαμπιούς και Λιονέλ Ζοσπέν αναλαμβάνουν να συμβουλεύουν τη «Σεγκό»

Οι ρόλοι τους. Ανάγκα, όμως, και θεοί πείθονται. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα δεν θέλει να επαναληφθεί το φιάσκο του 2002, τότε που ο Ζοσπέν δεν κατόρθωσε καν να περάσει στον δεύτερο εκλογικό γύρο. Και η Σεγκολέν δεν θέλει να αντιμετωπίσει άλλους εσωκομματικούς καβγάδες (όπως η πρόσφατη αποχώρηση, εν μέσω διαφωνιών για το κόστος του προγράμματός της, ενός οικονομικού συμβούλου της), τώρα που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τη διαφορά της με τον υποψήφιο της Δεξιάς, τον Σαρκοζί, να μειώνεται σε σημείο ισοπαλίας. Καθένας από τους τρεις ισχυρούς άνδρες που εντάσσονται τώρα στην ομάδα της, έχει ρόλο να επιτελέσει: ο Στρος Καν είναι καθηγητής Οικονομικών και υπήρξε επιτυχημένος υπουργός Οικονομικών· ο Ζοσπέν παραμένει, παρά την αποτυχία του 2002, από τις πλέον σεβαστές προσωπικότητες της Αριστεράς· και ο Φαμπιούς θα μπορούσε να προσελκύσει πολύτιμες ψήφους, μεταξύ των ψηφοφόρων που συμπαρατάχθηκαν μαζί του εναντίον του Ευρωσυντάγματος και της κομματικής γραμμής το 2005. Στη νέα ομάδα της Σεγκολέν συμμετέχει ακόμα ένας λαοφιλής Σοσιαλιστής, ο δήμαρχος του Παρισιού Μπερτράν Ντελανοέ.


«Θα πολεμήσω, αλλά χρειάζομαι δύναμη»

Στη δίνη των πολιτικών διαβουλεύσεων εξακολουθούσε να κινείται χθες η Ιταλία, μετά την ήττα που υπέστη η κεντροαριστερή κυβέρνηση Πρόντι στη Γερουσία και τη συνακόλουθη παραίτησή της. Αργά την Πέμπτη και οι εννέα σύμμαχοι του Πρόντι δεσμεύθηκαν σε ένα «μη διαπραγματεύσιμο» κυβερνητικό πρόγραμμα 12 σημείων, υποσχόμενοι στον επικεφαλής τον τελευταίο λόγο σε περίπτωση ενδοκυβερνητικής διαμάχης. Ένα από τα σημεία είναι και ο σεβασμός προς τις διεθνείς δεσμεύσεις της Ιταλίας, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής παρουσίας της στο Αφγανιστάν – ήταν, μαζί με την επέκταση της αμερικανικής βάσης στη Βιντσέντσα, η αφορμή για την «αποστασία» (απείχαν από την ψηφοφορία) δύο γερουσιαστών, ενός κομμουνιστή και ενός τροτσκιστή, και την πτώση της κυβέρνησης Πρόντι. «Σκοπεύω να πολεμήσω, αλλά χρειάζομαι δύναμη» φέρεται να δήλωσε ο τελευταίος γι΄ αυτό και προσπαθεί, σύμφωνα με τον ιταλικό Τύπο, να ενισχύσει την ελάχιστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία του εντάσσοντας στον συνασπισμό του και (άλλους) κεντρώους πολιτικούς, καθολικούς και μετριοπαθείς. Οι αναλυτές δεν θεωρούν τυχαίο το γεγονός ότι στο πρόγραμμα που συμφωνήθηκε, δεν γίνεται αναφορά σε επίμαχο νομοσχέδιο που αναγνωρίζει τα δικαιώματα των ανύπαντρων και ομοφυλόφιλων ζευγαριών.

Οι σύμμαχοι. Με αυτά και άλλα, ο Πρόντι πιθανώς να πείσει τον Ιταλό πρόεδρο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο ότι μπορεί να ηγηθεί μιας βιώσιμης κυβέρνησης και να παραμείνει πρωθυπουργός. Όπως λέει όμως η Σουζάνα Γκαρσία, αναλύτρια στην Deutsche Βank, «οι πολιτικές διαφορές είναι τόσο μεγάλες που δύσκολα πείθεται κανείς πως μεσοπρόθεσμα μια νέα κυβέρνηση Πρόντι θα είναι σταθερότερη από την πρώτη». Ο κεντροαριστερός συνασπισμός περιλαμβάνει από κομμουνιστές έως πρώην χριστιανοδημοκράτες. Ένας από τους συμμάχους του Πρόντι θέλει να κλείσουν οι ιταλικές βάσεις στην Ιταλία και να διαλυθεί το ΝΑΤΟ. Άλλος χαρακτηρίζει τη λιβανική Χεζμπολάχ «θύμα των στερεοτύπων»… Μπορεί ο «προφεσόρε» να λέει συχνά ότι θέλει να εξαντλήσει την πενταετή θητεία του, αλλά ο συνασπισμός με τον οποίο κέρδισε (οριακά) τις εκλογές πριν από εννέα μήνες δύσκολα θα του κάνει τη χάρη.


«Ο Σαρκοζί είναι δημόσιος κίνδυνος»

Με τη δήλωση «Ο Σαρκοζί είναι δημόσιος κίνδυνος» τιτλοφορείται η συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού, ευρωβουλευτή Μισέλ Ροκάρ, στο γαλλικό περιοδικό «L΄Εxpress». Στη συνέντευξη, ο Ροκάρ δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει σκληρή γλώσσα, λέγοντας πως η προεκλογική εκστρατεία για τις προεδρικές εκλογές «κάνει όλο τον κόσμο να γελάει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο», ενώ τονίζει πως ο Νικολά Σαρκοζί «ενσαρκώνει την αληθινή Δεξιά. Σε επίπεδο διανοητικό, είναι ενταγμένος στη φιλοσοφία της μεγιστοποίησης των αγορών και της εξαφάνισης της κρατικής ρύθμισής τους».

Ο 76χρονος πολιτικός που χαίρει μεγάλης εκτίμησης στη χώρα του αλλά και σε όλη την Ευρώπη, αναφέρει επίσης τους λόγους για τους οποίους κρίνει πως ο υποψήφιος της γαλλικής Δεξιάς, Νικολά Σαρκοζί, είναι… δημόσιος κίνδυνος! Έτσι, σύμφωνα με τον ίδιο, στον υπουργό Εσωτερικών αρέσει για ψηφοθηρικούς λόγους να προβάλλεται διαρκώς το έργο της Αστυνομίας. «Η Αστυνομία όμως δεν εργάζεται καλά, παρά μόνο όταν δεν βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής!», διαμαρτύρεται ο Ροκάρ, «και αυτό συμβαίνει επειδή, όταν δεν την παρακολουθούν όλοι, μπορεί να δείξει επιείκεια… η οποία δεν μπορεί όμως να παρουσιαστεί σε μια κοινή γνώμη υπέρ της καταστολής: η Αστυνομία που ο κόσμος θέλει να βλέπει, είναι αυτή που δρα αθόρυβα. Γι΄ αυτό, κατ΄ αυτόν τον τρόπο, ο Νικολά Σαρκοζί έβαλε άθελά του φωτιά στα γαλλικά υποβαθμισμένα προάστια. Νομίζω πως αυτή την πολιτική θα την αναπαράξει και θα μας βάλει φωτιά παντού…».

Η μομφή. Εξηγώντας έναν ακόμη από τους λόγους για τους οποίους μέμφεται τον Σαρκοζί, ο Μισέλ Ροκάρ αναφέρεται στη διπλωματική επιρροή της Γαλλίας. «Τι είναι ο κόσμος σήμερα;», αναρωτιέται, «ορισμένοι γίγαντες, οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Ινδία, η Ιαπωνία, η Ρωσία… Η Γαλλία διαθέτει κάποια επιρροή, πρωτίστως λόγω των φιλιών που έχουμε διαφυλάξει σε όλη την Αφρική και στη Μέση Ανατολή». Ωστόσο, συνεχίζει, μετά τη δουλική ευθυγράμμιση του Νικολά Σαρκοζί με τον Τζορτζ Μπους, θα αρκούσε να εκλεγεί για να καταρρεύσουν μονομιάς αυτές οι σχέσεις! Μόνο η ιδέα της εκλογής του προκαλεί τρόμο στην πλειονότητα των Αφρικανών ηγετών και σε όλους της Μέσης Ανατολής…