Φαινόμενα

Με ισχύ και αισθητική

Με δύο έμπειρες κυρίες της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας να έχουν ισχυρούς ρόλους και να συνεργάζονται σε ένα δελτίο, αν μη τι άλλο βελτιώνεται η αισθητική μας
Ήταν δύσκολο να μη γίνει η σύγκριση το βράδυ της Τετάρτης μεταξύ δύο εικόνων δελτίων, έτσι όπως εμφανίζονταν την οθόνη: της εικόνας του δελτίου του Μega- με τις δύο κυρίες να έχουν ρόλο δυναμικό, την Όλγα Τρέμη στην παρουσίαση, την Έλλη Στάη στον σχολιασμό- και της εικόνας του δελτίου του Αnt1- με τους έξι γραβατωμένους κυρίους, στριμωγμένους στο εξαπλό τηλεπαράθυρο, αίφνης παλιομοδίτικο ταμπλό βιβάν, μιας ξεπερασμένης αρρενωπής αισθητικής της τηλεενημέρωσης.

Ήταν αρκετές δύο ημέρες με τον συνδυασμό των δύο κυριών στο Μega, Όλγας και Έλλης, για να γίνει εκ των υστέρων αισθητή μια παράδοξη καθυστέρηση της εγχώριας τηλεόρασης, να αναδείξει σε ρόλους διαμορφωτών γνώμης κυρίες της δημοσιογραφίας.

Η ένταξη της Έλλης Στάη στην ομάδα των σχολιαστών του Μega τόνωσε και τον ρόλο της παρουσιάστριας Όλγας Τρέμη που, ήδη αποδεδειγμένα ικανή στον συντονισμό, απελευθερώθηκε περισσότερο στην έκφραση γνώμης.

Ήταν καιρός να αναδειχθεί ένα τηλεοπτικό δίδυμο ισότιμων κυριών σε δελτίο ειδήσεων, αν μη τι άλλο για την ισορροπημένη αισθητική της εικόνας του. Παρ΄ όλο που οι κυρίες ουδέποτε εξαιρέθηκαν από την παρουσίαση των δελτίων, ουδέποτε όμως τους εμπιστεύθηκαν τον σχολιασμό της πολιτικής σκηνής. Από την εποχή, ιδίως, που καθιερώθηκε το είδος του «πολιτικού καφενείου» δεν αποκλείστηκαν, πάντως δεν προτιμήθηκαν. Άλλωστε τι δουλειά έχουν οι κυρίες στα «καφενεία»; Ή, ακόμη, τι δουλειά έχουν οι κυρίες να συζητούν για την πολιτική; Ένα απαρχαιωμένο κοινωνικό στερεότυπο, που χάριν του τηλεοπτικού συντηρητισμού αναβίωσε, κυριάρχησε και εν τέλει καθιερώθηκε.

Η εγχώρια κουλτούρα, άλλωστε, δεν παρουσιάζει εντυπωσιακή πρόοδο στο θέμα αυτό. Απόδειξη ότι τα κόμματα ακόμη αναζητούν κυρίες με το «τουφέκι» στις εκλογές για να βάλουν στους συνδυασμούς τους, προκειμένου να δείχνουν ότι είναι σύγχρονα και αντανακλούν την κοινωνία στην οποία απευθύνονται. Όχι γιατί δεν υπάρχουν γυναίκες, αλλά γιατί δεν διευκολύνουν οι εσωτερικές διεργασίες των κομμάτων την ανάδειξή τους σε κυρίαρχους ρόλους. Το ίδιο και στους χώρους της ενημέρωσης – και δη τους τηλεοπτικούς. Η «γνώση» και κατ΄ επέκτασιν η έκφραση γνώμης, και μάλιστα για τόσο «σοβαρά ζητήματα» όπως είναι η πολιτική, εξακολουθεί να αποτελεί ένα «ανδρικό πεδίο».

Δύσκολα γίνονται ακόμη αποδεκτές οι κυρίες που εκφράζουν απόψεις, επιδεικνύοντας γνώση και εμπειρία. Η διαφορά του δελτίου του Μega έτσι όπως εξελίσσεται, είναι ότι αναθέτει ρόλους ισότιμους σε όλη την ομάδα, συμπεριλαμβανομένης της παρουσιάστριας. Μια ομάδα την οποία αποτελούν επαγγελματίες που- ανεξαρτήτως από τις συμπάθειες ή τις αντιπάθειες, τις οποίες δεν αποφεύγουν όλοι όσοι εκτίθενται με πολιτικές θέσεις- έχουν θητεύσει και επιμένουν σε μια δημοσιογραφία η οποία αποφεύγει τον λαϊκισμό και την συναισθηματολογία. Παρά τις επιμέρους αποκλίσεις και επιλογές του δελτίου, οι οποίες κατά καιρούς συντονίζονται μάλλον με τους όρους τηλεθέασης παρά ενημέρωσης (π.χ. οι πρόσφατες υπερβολές με την υπόθεση Βαρθολομαίου, που οδήγησε σε γαστριμαργική κατανάλωση ιδιωτικών ζητημάτων), απόδειξη ωστόσο αναπόφευκτου πανικού μπροστά στον αιματηρό ανταγωνισμό, το δελτίο του Μega δεν έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια να κρατήσει μια εικόνα πιο κοντά στα δεδομένα της παραδοσιακής ενημέρωσης, με έμφαση στην πολιτική επικαιρότητα.

Με τη σειρά της η Έλλη Στάη δείχνει πως αξιοποιεί με σοφία την πικρή εμπειρία της από τις μεθόδους του Αnt1 και ενισχύει εκείνα τα επαγγελματικά χαρακτηριστικά που υπογραμμίζουν τη διαφορά της από το δημοσιογραφικό είδος το οποίο εκπροσωπεί ο Ευαγγελάτος, την ικανότητα στον πολιτικό σχολιασμό.

Έτσι, ενισχύει την εικόνα του ενημερωτικού Μega- τηρουμένων των αναλογιών του ελληνικού τηλεοπτικού περιβάλλοντος (μην ξεχνιόμαστε), συγκριτικώς με το πιο ψυχαγωγικό-επιθεωρησιακό μοντέλο ειδήσεων του Αlpha, το τρομολαγνικό του Αnt1 κ.λπ.


Με βήμα αργό προς τον πολιτισμό

Χωρίς να γίνουν ακόμη κοσμογονικές αλλαγές στο τοπίο των δελτίων ειδήσεων, αφού το τελετουργικό παραμένει παρόμοιο, είναι τουλάχιστον πιο κοντά στην πραγματικότητα μιας σύγχρονης χώρας, η ωραία εικόνα δύο κυριών της τηλεοπτικής ενημέρωσης, που δείχνουν σήμερα έμπειρες και αρκετά σοφές, ώστε να ενώσουν τις δημοσιογραφικές τους δυνάμεις προς όφελος της ποιότητας της ενημέρωσης. Ακόμη και η αισθητική των κομψών ταγιέρ έχει και αυτή τον ρόλο της στην εικόνα, έστω και για να συνηθίζει το βλέμμα του φιλοθεάμονος στο αυτονόητο, ότι υπάρχουν παντού στους επαγγελματικούς χώρους, δίπλα στις γραβάτες και τα κοστούμια. Είναι απλώς θέμα πολιτισμού.