[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μικρές αγγελίες

Παραδοσιακή ελληνική οικογένεια που αγαπά τους χαρταετούς, τις λαγάνες, τα ντολμαδάκια και την εξοχή αναζητεί νέο κοινό για συμμετοχή και βοήθεια.

Κάποιος να την προσέχει, καθώς φτιάχνει τα ζύγια, κολλάει το χρωματιστό χαρτί που ίδρωσε να το ανακαλύψει σε ειδικά πλέον χαρτοπωλεία, καθώς επισκέπτεται περιθωριακούς αρχαιολογικούς χώρους που δεν έχουν ελπίδα να μπουν φωτογραφία πρωτοσέλιδη τους προσεχείς αιώνες, καθώς απλώνει το καρό τραπεζομαντιλάκι της κι ανοίγει τα ταπεράκια της και εκθέτει κάτω από τον ουρανό μελιτζανό και ταραμό σαλάτες, και σκορδαλιές και πανιασμένους παναρισμένους μπακαλιάρους. Τόση τέχνη να πηγαίνει στράφι ανάμεσα στην γκρίνια της εφηβείας και στη δίαιτα της ωριμότητας, κρίμα δεν είναι; Περνά ο καιρός και οι συνταγές ξεχνιούνται και ίσως η μαμά να ετοίμασε για τελευταία φορά την ταραμό με τα χεράκια της, του χρόνου θα ενδώσει στην έτοιμη. Ή στην καθόλου. Τέτοια παράξενη, πικάντικη, εξωτική και συνάμα οικεία γεύση, πώς να την εκτιμήσουν οι νέες γενιές, εθισμένες σε απλά και κραυγαλέα φαγητά;

Χρειάζεται το τρίτο μάτι, εκείνος ο εργένης που νιώθει ανομολόγητη νοσταλγία για κάτι που ως παιδί δεν πρόλαβε να καταλάβει, να εμβαθύνει, αλλά τώρα που μεγάλωσε δε βρίσκει. Τον ξέχασαν την Καθαρά Δευτέρα, αυτόν και την αντίστοιχη μοναχική κυρία, που νιώθει ξάφνου σα μομφή την περιρρέουσα εορταστική ατμόσφαιρα και αναρωτιέται μήπως φταίει ο ταραμάς, που δεν εξημερώθηκε εγκαίρως στη δική της κουζίνα, για τη μοναξιά της μέρας. Και δε φαντάζεται ότι η αριστοτέχνισσα του ταραμά τη ζηλεύει, ονειρεύεται μοναξιές. Ο καθένας επιθυμεί αυτό που του λείπει, αλλά πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να έρχονται σε επαφή οι μεν με τους δε, να ξαλαφρώνουν εκατέρωθεν.