το πνεύμα του τόνου

Αντιφάσεις

Έβλεπα κάνοντας ζάπινγκ αυτές τις μέρες εορτών και τα δελτία ειδήσεων και τις σύγχρονες μ΄ αυτά διαφημιστικές σφήνες. Στα δελτία ειδήσεων εκτός των στρατηγικών της κλειδαρότρυπας στο μπουντουάρ εγγάμων κυρίων και κυριών, τον τηλεοπτικό χρόνο έκλεβε η ακρίβεια της αγοράς. Τόσο αυξήθηκαν τα καρότα, τόσο ο χαλβάς, τόσο ο ταραμάς, τόσο το χταποδάκι, τόσο τα μύδια Αλγερίου, τόσο τα μύδια Θερμαϊκού, τόσο το λάχανο, τόσο η λαγάνα. Η ακρίβεια περιστρεφόταν γύρω από το παραδοσιακό λαϊκό τραπέζι κυρίως της νηστίσιμης Καθαράς Δευτέρας.

Πουθενά δεν άκουσα αν ακρίβυνε η σαμπάνια, το χαβιάρι, το μπρικ, η χελωνόσουπα, τα πτερύγια καρχαρία ή τα υλικά για το σούσι. Γιατί όμως, αφού στις διαφημίσεις μόνο ουίσκι διαφημίζεται, αρώματα πολυτελείας και στα 90 τοις εκατό του διαφημιστικού χρόνου αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού, κινητά και κάρτες πλαστικού χρήματος. Άρα πρέπει να διαπιστώσω πως ή το λαϊκό κοινό της λαγάνας, που καταθλίβεται βλέποντας την ακρίβεια του εορταστικού του τραπεζιού, αλλάζει κανάλι όταν του προτείνεται αυτοκίνητο, κινητό που αντικαθιστά μια ολόκληρη παλιά στρατιά υπαλλήλων και υπηρεσιών ή η διαφήμιση απευθύνεται σε έχοντες, που απλώς βλέποντας την ακρίβεια του λαϊκού τραπεζιού κάνουν τον σταυρό τους που δεν ανήκουν στους λιμάρηδες.

Αφήνω τα κυριακάτικα φύλλα που ουρλιάζουν στα πρωτοσέλιδα για την ακρίβεια, την ανεργία, την κερδοσκοπία και τους γλίσχρους μισθούς και μοιράζουν πλούσια ένθετα με γκουρμέ, γαστρονομία, πανάκριβες κάβες και εξωτικές συνταγές.