Έκθεση Ιδεών: Άγιος Βαλεντίνος

Ο Βαλεντίνος δεν είναι άγιος της ξεφτίλας που έκανε μαξιλάρια, αρκούδια και σοκολατάκια. Είναι σοβαρός άγιος, που έφαγε πολλές μπάμιες…

ΧΘΕΣ, η κυρία μας, μας είπε να γράψουμε έκθεση για τον Άγιο Βαλεντίνο.

Ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος έγινε άγιος. Γιατί όλοι οι άγιοι, πριν γίνουν άγιοι, ήταν άνθρωποι κανονικοί. Και μετά πεθαίνανε και γίνονταν άγιοι.

Γιατί άμα είσαι ζωντανός, δεν έρχεται κανένας κύριος να σε κάνει άγιο. Μόνο πεθαμένο σε κάνουνε. Αλλά όλοι οι πεθαμένοι δεν γίνονται άγιοι. Οι πιο πολλοί πεθαμένοι γίνονται απλά πεθαμένοι. Κι αυτοί τώρα που γίνονται άγιοι, δεν γίνονται άγιοι από μόνοι τους. Πρέπει να ΄ρθει κάποιος άλλος (δεν ξέρω ποιος) και να δείξει τον πεθαμένο με το δάχτυλο και να πει:

– Αυτός ο πεθαμένος θα γίνει άγιος!

Και μετά παίρνουνε τον πεθαμένο και τον κάνουνε άγιο. Και μερικοί άγιοι είναι πιο άγιοι από τους άλλους άγιους. Πιο φίρμες. Ο Άγιος Κωνσταντίνος, ας πούμε, είναι πρώτο όνομα στη μαρκίζα. Ενώ ο Άγιος Ονούφριος κάποιος χέστηκε. Γι΄ αυτό και τα παιδιά που τα λένε Κωνσταντίνο, είναι πιο χαρούμενα από τα παιδιά που τα λένε Ονούφριο.

Ο συγκεκριμένος πεθαμένος, όμως, έγινε άγιος Βαλεντίνος. Αυτός δεν ήταν χριστιανός ορθόδοξος και δεν μίλαγε ελληνικά. Άμα τον έλεγες «μαλάκα» δεν παρεξηγιότανε, γιατί δεν καταλάβαινε. Οπότε μπορούσες να λες «μαλάκα, μαλάκα, μαλάκα» κι αυτός να σου χαμογελάει. Εγώ αυτό το έκανα με ένα Γιαπωνέζο τουρίστα, όταν μας πήγανε με το σχολείο μας στην Ακρόπολη κι ο Γιαπωνέζος χαμογέλαγε. Ο διευθυντής μου όμως δεν χαμογέλαγε καθόλου. Και μου λέει «αύριο με τον κηδεμόνα σου».

Εγώ νόμιζα ότι ο Άγιος Βαλεντίνος έγινε άγιος γιατί έφτιαχνε κόκκινα μαξιλαράκια- καρδούλες και τα μοίραζε στους φτωχούς. Κι όπως όλοι ξέρουμε, ένας φτωχός- τι του λείπει απ΄ τη ζωή του για να είναι ευτυχισμένος; Ένα κόκκινο μαξιλαράκι- καρδούλα.

Και ο Άγιος Βαλεντίνος πήγαινε στις τρώγλες και στις καλύβες, στις παράγκες και στα χαμόσπιτα όπου ο κόσμος πείναγε και τα παιδιά του κόσμου πεθαίνανε από χολέρα, πανούκλα και ένα στραμπούληγμα. Και χτύπαγε το θυροτηλέφωνο. Κατέβαινε κάτω ο φτωχός, του έδινε ο Βαλεντίνος το κόκκινο μαξιλαράκι- καρδούλα και αμέσως του φτωχού το παιδί γινόταν καλά.

ΟΜΩΣ, δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Γιατί μπήκα στο Ίντερνετ και έγραψα «Αγοιος Βαλεντύνος». Και μου ΄βγαλε τον Άγιο Βαλεντίνο. Που όλοι τον γιορτάζουμε αλλά κανείς μας δεν ξέρει γιατί.

Αυτός τώρα (πριν γίνει πεθαμένος) ζούσε. Αλλά δεν πέρναγε και πολύ καλά γιατί ζούσε στην εποχή του αυτοκράτορα Κλαύδιου, στη Ρώμη. Και ο Κλαύδιος είχε απαγορεύσει τους γάμους. Γιατί, δεν ξέρω. Έτσι γούσταρε. Κι ο Βαλεντίνος πήγαινε και πάντρευε τον κόσμο στα κρυφά. Ή όπως λέει το Ίντερνετ «συνέχισε να τελεί το μυστήριο του γάμου». Και το μαθαίνει ο Κλαύδιος και γίνεται τούρμπο.

Και πιάνουν τον Βαλεντίνο και τον μαρτυράνε. Αυτό δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει. Πάντως, όχι κάτι πολύ ευχάριστο. Μάλλον, να σε κρεμάνε ανάποδα και να σε βαράνε. Και να σου βάζουν αλάτι στις πληγές και να σου δίνουν να τρως μπάμιες με μύξες.

ΚΙ ΑΦΟΥ τον μαρτυρήσανε- αλλά πάρα πολύ όμως- μετά τον πεθάνανε με μαρτυρικό θάνατο. (Μάλλον, του πέσαν βαριές οι μπάμιες…) Και πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου που τον γιορτάζουμε. Κι εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί γιορτάζουμε και γιατί χαιρόμαστε τόσο πολύ πια που πέθανε ένας άνθρωπος.

Και το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι πως όταν πέθανε, ούτε που πήγαινε το μυαλό του ότι θα τον κάνουνε άγιο, να χαρεί λίγο κι αυτός. Να ξεψυχήσει γελαστός, κεφάτος και χαρούμενος. Γι΄ αυτό νομίζω ότι αυτό το «μετά θάνατον» είναι πάρα πολύ άδικο. Ό,τι είναι να γίνει, να γίνει στον ζωντανό. Ο πεθαμένος τι να σου κάνει; Και τελειώνοντας αυτή την έκθεση, γράφω ότι ο Βαλεντίνος δεν είναι άγιος της ξεφτίλας που έκανε μαξιλάρια, αρκούδια και σοκολατάκια. Είναι σοβαρός άγιος, που έφαγε πολλές μπάμιες…

Μέχρι που τον φάγανε οι μπάμιες!