ΕΝΑΝΤΙΩΣΗ ΣΤΗ ΛΗΘΗ

Οι αφηγήσεις του Μάρκογλου υπηρετούν ένα λογοτεχνικό είδος που είχε έξαρση στα χρόνια της μεταπολίτευσης, έγινε κυρίαρχο, και ύστερα, για πολλούς, έχει αγγίξει τα όρια του κορεσμού, έχει εξαντλήσει τα περιθώρια πρωτοτυπίας. Οι χαρακτήρες των αφηγήσεών του πλάθονται με μια βιωματική αμεσότητα, χαραγμένη από τους πέτρινους βηματισμούς της Ιστορίας. Η εναντίωση στη λήθη δεν χαρακτηρίζεται μόνο από νοσταλγικά αρώματα αλλά μας αποκαλύπτει συμπεριφορές που διαμορφώνονται ασχέτως προθέσεων, από τις ιστορικές ρυτιδώσεις της ζωής. Το παρελθόν μάς μιλά για το μέλλον. «Κι ο μελλούμενος χρόνος περιέχεται στον περασμένο χρόνο» (Έλιοτ, Βurnt Νorton, μτφ.

Κλ. Κύρου). Αλλά και τα λογοτεχνικά είδη δεν εξαντλούνται χωρίς να εκλείψουν οι αιτίες που κινητοποιούν για τη γραφή τους και τα περιθώρια πρωτοτυπίας δεν ορίζονται από προθέσεις αλλά από τις συγκεκριμένες διαπραγματεύσεις και από τη φαντασία των συγγραφέων. Η σύγχρονη στροφή, παλαιών και νεώτερων συγγραφέων, προς χθεσινά ή προχθεσινά ιστορικά γεγονότα, δεν αποβλέπει πάντα στην εμπορική επιτυχία, στην αποδοχή της εύκολης ανάγνωσης ή στην είσπραξη ξεχασμένων τόκων, πολλές φορές αποτυπώνει κι έναν άμεσο ή έμμεσο σχολιασμό της σύγχρονης πραγματικότητας. Η Καταδολίευση του Μάρκογλου, Η Λευκή πετσέτα στο ρινγκ του Δαββέτα, Η δοντάγρια του Πορφύρη, Η ταπείνωση του θριαμβευτή του Τρικούκη, για να μείνω σε βιβλία του 2006, βυθίζονται στο παρελθόν για να μας προβληματίσουν, καθένα με την κόψη του δικού του σπαθιού, γύρω από την πορεία και το στίγμα της σύγχρονης Ελλάδας. Νοοτροπίες και αξίες αλλάζουν συνεχώς αλλά και πόσα βιώματα και συναισθήματα μένουν απαράλλαχτα οικεία;