Μπολιάζει τον λόγο με τις ποιητικές εμπειρίες του

Χ αρακτηριστικό της πεζογραφικής πορείας του Μάρκογλου είναι η σπάνια αυτοσυγκράτηση των αφηγηματικών του μέσων. Είναι εμφανής η αγωνία του για τον κίνδυνο της διάσπασης της ενότητας του κειμένου. Εμμένει μόνο σε γεγονότα τα οποία θεωρεί απαραίτητα για το ξετύλιγμα του μύθου. Προτιμά την επιτάχυνση των υπαινιγμών από τις περιγραφές που πλατειάζουν. Οι προτάσεις μικρές, στηρίζονται στα ρήματα. Τα γυμνά ουσιαστικά ενδύονται την ενέργεια των ρημάτων, χωρίς να τη διαχέουν σε επίθετα και σε προσδιορισμούς. Αυτό δίνει μια κινητικότητα στην αφήγηση, μια γρήγορη ροή. Ό,τι χάνεται από τις λεπτομέρειες των περιγραφών κερδίζεται σε περιεκτικότητα και σε πυκνότητα:

«Τον βρήκε στο δωμάτιο, αυτό που χρησίμευε για γραφείο, εκεί την οδήγησε η οικονόμος που του άνοιξε την πόρτα, καθόταν σε μια δερμάτινη πολυθρόνα με τη ρόμπα, κρατούσε στο χέρι θερμοφόρα». Από βιβλίο σε βιβλίο ο πεζογράφος απολεπίζεται από τον λυρισμό. Οι λυρικοί πυρήνες συρρικνώνονται στο ελάχιστο (η ανάγνωση μιας σελίδας από το Ο χώρος της Ιωάννας και ο χρόνος του Ιωάννη και από την Καταδολίευση αρκεί για να μας πείσει). Το πεζό οδηγείται σε μια αποσπασματική αφήγηση που ενισχύεται από την ποιητική θητεία του συγγραφέα. Δεν πεζογραφεί την ποίησή του, μπολιάζει τον λόγο με τις ποιητικές εμπειρίες του. Άλλωστε και η ποίησή του, πιστεύω, δεν προσβλέπει στη λυρική εμψύχωση, μάλλον πεζοπορεί με ελλειπτική γραφή, αναψηλαφεί οστά ονείρων για να μας υποβάλει το τελικό συμπέρασμα, την απειλητική απόληξη.