Ευτυχισμένα τα Ελληνόπουλα

Στην Ολλανδία τα παιδιά ζουν καλύτερα από κάθε άλλη ανεπτυγμένη χώρα του κόσμου. Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει έκθεση της Unicef, η οποία κατατάσσει τελευταίες τη Βρετανία και τις ΗΠΑ. Η θέση της Ελλάδας πάντως είναι καλύτερη: σε σύνολο 21 χωρών κατέχει την 13η στην ευημερία των παιδιών, ενώ επιβραβεύεται με… χάλκινο μετάλλιο, όσον αφορά στην ευτυχία τους.

Η έκθεση που παρουσιάστηκε χθες από το ερευνητικό κέντρο Ιnnocenti της Unicef στη Φλωρεντία δείχνει για πρώτη φορά την κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα παιδιά σε 21 από τις βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου. Την πρωτιά στην προσοχή που δείχνει στους νέους της κατακτά η Ολλανδία και στις έξι περιοχές που εξετάστηκαν από τους ερευνητές: υλική ευημερία, παιδική υγεία και ασφάλεια, εκπαίδευση, φιλικές και οικογενειακές σχέσεις, συμπεριφορές και κίνδυνοι και… ευτυχία ή αλλιώς υποκειμενική εκτίμηση για την ευημερία.

Ολλανδία, Ισπανία, Ελλάδα βραβεύονται με το χρυσό, το αργυρό και το χάλκινο μετάλλιο αντίστοιχα όσον αφορά στην άποψη που έχουν τα ίδια τα παιδιά για την ζωή τους. Τι σημαίνει αυτό; Τα παιδιά κλήθηκαν να αξιολογήσουν την κατάστασή τους σε τρεις επιμέρους τομείς- στην υγεία, τη ζωή τους στο σχολείο και την προσωπική τους ευτυχία. Και στην Ελλάδα, η άποψή τους ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντική. Ενδεικτικό είναι ότι οι έφηβοι ηλικίας 11, 13 και 15 ετών θεωρούν πως η ζωή τους είναι ιδιαίτερα ικανοποιητική σε ποσοστό που φτάνει το 90%.

Βρετανία και ΗΠΑ
Εντυπωσιακά κακές είναι οι επιδόσεις της Βρετανίας και των ΗΠΑ. Στη Βρετανία, για παράδειγμα παρατηρήθηκε ότι τα παιδιά, κατά μέσο όρο, δεν διατηρούν καλές σχέσεις με τους γονείς τους, μεγαλώνουν σε περιβάλλον με ελλείψεις και είναι εκτεθειμένα σε περισσότερους κινδύνους όπως το αλκοόλ, τα ναρκωτικά και το μη ασφαλές σεξ, σε σύγκριση με άλλες χώρες. Παρόμοια είναι η κατάσταση των παιδιών και στις ΗΠΑ. Από την έκθεση της Unicef επιβεβαιώνεται λοιπόν πως η ανάπτυξη των παιδιών και η ευημερία τους δεν εξαρτώνται από ποσοτικούς παράγοντες, όπως ο πλούτος μιας χώρας ή μιας οικογένειας. Δεν υπάρχει δηλαδή ισχυρή ή συνεπής σχέση ανάμεσα στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ και την παιδική ευημερία.


Οι γονείς «μιλούν» με τα παιδιά τους

● Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ εικόνα της οικογένειας που συγκεντρώνεται στο τραπέζι για το κύριο γεύμα της ημέρας αρκετές φορές την εβδομάδα, ανταποκρίνεται σε μεγάλο ποσοστό- 70%- σε αυτό που συμβαίνει σήμερα στην ελληνική οικογένεια. ● ΑΡΚΕΤΟΙ ΓΟΝΕΙΣ, οι περισσότεροι από τους μισούς, συνεχίζουν να αφιερώνουν χρόνο στα παιδιά τους «μιλώντας τους».

● ΥΠΟ ΕΛΕΓΧΟ είναι η κατάσταση της εξάπλωσης των ναρκωτικών στις ηλικίες από 11 έως 15 ετών. Σύμφωνα με την έκθεση, ποσοστό μικρότερο του 5% έχει καπνίσει κάνναβη.

● ΣΧΕΔΟΝ ΟΙ ΜΙΣΟΙ μαθητές φαίνεται να έχουν εμπλακεί σε καβγά τον τελευταίο χρόνο, ενώ σε σημαντικό ποσοστό- 24%- έχουν πέσει θύματα εκφοβισμού.

● Η ΓΝΩΜΗ ΤΩΝ παιδιών για το σχολείο ποικίλλει, αλλά στο 1/3 από αυτά αρέσει πολύ. ●Ο ΕΝΑΣ στους πέντε 15χρονους αναφέρει πως έχει εμπειρία σεξουαλικής επαφής.


[ ΓΝΩΜΗ ] Αφήστε τα να ζουν ελεύθερα

Αφήστε τα να ζουν ελεύθερα. Αυτός είναι ο χρυσός κανόνας για την ανατροφή των παιδιών στην Ολλανδία. Έτσι, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι τα παιδιά των Ολλανδών είναι τα πιο τυχερά στην Ευρώπη. Από την τρυφερή τους ηλικία, ακόμη, οι φωνές τους… ακούγονται, οι απόψεις τους εκτιμώνται, οι επιθυμίες τους γίνονται σεβαστές και όταν επιστρέφουν από το σχολείο, αφιερώνουν ελάχιστο χρόνο στα μαθήματα, αφού η περισσότερη δουλειά έχει γίνει εκεί. Μάλιστα, τα παιδιά που ξεπερνούν τα 12, ίσως σύντομα να είναι σε θέση να διεκδικήσουν και επίδομα «νόμιμης» εργασίας στο σπίτι- για παράδειγμα καθαρισμού του δωματίου τους- σύμφωνα με ένα νέο σχέδιο νόμου.

Έτσι, η λαϊκή ρήση «αφήστε τα παιδιά να είναι παιδιά όσο γίνεται περισσότερο» είναι από τις αγαπημένες στην Ολλανδία. Κάποιοι θα πουν βέβαια πως με αυτόν τον τρόπο, οι νέοι μιας ολόκληρης γενιάς έχουν γίνει κακομαθημένοι, απείθαρχοι, ενώ άλλοι θα δείξουν την έκθεση της UΝΙCΕF και θα πουν πως τα παιδιά τους είναι ευτυχισμένα, αλλά τίποτα από αυτά τα δύο δεν είναι καινούργιο. «Οι οικογένειες σε διάφορες χώρες επικεντρώθηκαν στα παιδιά τους από τον 20ό αιώνα και μετά. Στην Ολλανδία όμως αυτός ήταν ο κανόνας από τον 17ο αιώνα», επισημαίνει ο Γκέριτ Μπρέουσμα, επικεφαλής του Τμήματος Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Γκρόνινγκεν. «Η κοινωνία μας είναι στραμμένη ολοκληρωτικά στο παιδί και στις ανάγκες του».