«Ο θάνατος είναι εύκολος, η κωμωδία δύσκολη»

Ο Πίτερ Ο΄Τουλ είναι ο πιο επιτυχημένος από τους αποτυχημένους των βραβείων Όσκαρ. Το ρεκόρ του στις επτά υποψηφιότητες χωρίς νίκη το μοιράζεται μόνο με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον. Τουλάχιστον ο Ο΄Τουλ κέρδισε ένα τιμητικό βραβείο για το σύνολο της καριέρας του πριν από τέσσερα χρόνια. Στην αρχή το είχε αρνηθεί, γιατί διατηρούσε ακόμα την ελπίδα για ένα «πραγματικό» Όσκαρ, αλλά γρήγορα άλλαξε γνώμη.

Φέτος, πάντως, είναι υποψήφιος για όγδοη φορά για την ταινία «Venus», όπου υποδύεται έναν έκφυλο ηλικιωμένο ηθοποιό.

Η ερμηνεία του στην ταινία «Λόρενς της Αραβίας» το 1962 ήταν η πρώτη που του χάρισε μία υποψηφιότητα.

Προτιμά βέβαια τις κωμωδίες από τα δράματα. «Ο θάνατος είναι εύκολος, η κωμωδία δύσκολη.

Το είπε ο Έντμουντ Κιν και είχε δίκιο.

Είναι πολύ δύσκολο να το κάνεις σωστά.

Δεν ξέρω κανέναν καλό ηθοποιό που δεν μπορούσε να παίξει κωμωδία και δεν γνώρισα ποτέ κάποιον ηθοποιό που το θεωρούσε εύκολο», λέει στον «Οbserver».

Στα νιάτα του έκανε παρέα με τον Μπάρτον, τον Μάικλ Κέιν και τον Ρίτσαρντ Χάρις . Η παρέα τους δεν έγινε διάσημη μόνο για τις ικανότητές της στο θέατρο ή στον κινηματογράφο, αλλά και για τις τεράστιες ποσότητες αλκοόλ που κατανάλωναν καθημερινά στα μπαρ, όπου κι αν βρίσκονταν. Ένα βράδυ βγήκε με τον Κέιν και οι δυο τους ξύπνησαν αργότερα σε ένα διαμέρισμα που δεν αναγνώριζαν! «“Τι ώρα είναι;”, με ρώτησε ο Κέιν. “Δεν έχει σημασία τι ώρα είναι αλλά τι ημέρα”, του απάντησα. Πράγματι, είχαν περάσει δύο ημέρες και σε τρεις ώρες άρχιζε η παράσταση στο θέατρο».

Ο Ο΄Τουλ, όμως, δεν αισθάνεται άσχημα για τις περιπέτειές του. «Δεν μετανιώνω ούτε για μία στιγμή. Ήμασταν νέοι και είχαμε όρεξη για ζωή. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήμασταν παιδιά- μπορείτε να φανταστείτε το 1945 να βρίσκεσαι ξαφνικά χωρίς περιορισμούς, να είσαι ελεύθερος; Υπήρχε τρομερός ενθουσιασμός.

Δεν ήμασταν βαρετοί πότες, να πίνουμε τη βότκα μας μόνοι σε ένα δωμάτιο. Βγαίναμε, κάναμε αισθητή την παρουσία μας και μεθάγαμε δημοσίως».

Όσο για τις αξέχαστες αναμνήσεις, είναι πάρα πολλές για να τις ξεχωρίζει. «Έζησα τόσα πολλά… πού να τα θυμάμαι όλα; Μια φορά πετάχτηκα για ένα ποτό στο Παρίσι και ξύπνησα στην Κορσική. Σε αυτό, βέβαια, βασιλιάς ήταν ο Χάρις. Έλεγε στη γυναίκα του πάω για τσιγάρα μέχρι το περίπτερο κι εξαφανιζόταν για έναν μήνα».