«Τα γηρατειά δεν είναι μάχη, είναι σφαγή!»

«Η αμερικανική λογοτεχνία είναι η πιο σημαντική παγκοσμίως κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα», υποστηρίζει ο σημαντικότερος- κατά πολλούς- εν ζωή Αμερικανός συγγραφέας, Φίλιπ Ροθ. Κάπου εκεί πιθανόν εντάσσονται και τα δικά του έργα; Γιατί όχι; θα απαντούσε κάποιος , αν έκρινε από το γεγονός ότι το 27ο βιβλίο του και το 5ο που κυκλοφορεί στον 21ο αιώνα υπό τον τίτλο «Καθένας» (κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Πόλις) έχει ήδη χαρακτηριστεί από τους κριτικούς στις ΗΠΑ αριστούργημα, ενώ η βραβευμένη με Νόμπελ Ναντίν Γ κόντιμερ θεωρεί πως είναι ανάλογο με την «Ινές» του Κάρλος Φουέντες και τις «Θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου» του Μάρκες.

«Μιλάω για έναν άνθρωπο που έζησε μια ζωή γεμάτες στιγμές άλλοτε ωραίες και άλλοτε λιγότερο ωραίες, έχοντας κάνει πολλά λάθη», λέει για τον ήρωά του ο 73χρονος συγγραφέας στην ιταλική «Ρεπούμπλικα». Έναν ήρωα που ο αναγνώστης τον συναντά μετά θάνατον, την ημέρα της κηδείας του, σε ένα ξεχασμένο εβραϊκό νεκροταφείο της Νέας Υόρκης και ο οποίος αρχίζει να διηγείται τη ζωή του. «Τον βλέπουμε πλέον όταν έχει γεράσει, μόνο, ταλαιπωρημένο από τις τύψεις. Προσπαθεί να αξιοποιήσει τα ταλέντα του αλλά είναι υποχρεωμένος να αντιμετωπίσει τα προβλήματα υγείας που τον ταλανίζουν και με τα οποία πρέπει να μάθει να συμβιώνει».

Ποιος είναι όμως τούτος ο μυστηριώδης ήρωας, που στην κηδεία του παραβρίσκονται ο υγιής μεγαλύτερος αδελφός του, οι δύο του γιοι που δεν του συγχώρεσαν το ότι εγκατέλειψε τη μητέρα τους, η κόρη του από δεύτερο γάμο με την οποία είχε άριστες σχέσεις και λιγοστοί παλιοί συνάδελφοι και γείτονες; Ο Φίλιπ Ροθ δεν γράφει πουθενά το όνομά του. Ίσως επειδή θα μπορούσε να είναι ο καθένας από εμάς.

«Είναι ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει το τέλος της ζωής του. Δεν έχει πίστη και κοιτάζει κατάματα τον θάνατο», εξηγεί ο Φίλιπ Ροθ.

Τελικά τα γηρατειά είναι μια ήττα ή, όπως λέει και ο ήρωας, «δεν είναι μάχη, είναι σφαγή»;

«Αρκεί να πάτε σε ένα νοσοκομείο για να καταλάβετε αυτό που λέω. Η ιδέα μού ήρθε όταν έβλεπα στην τηλεόραση εικόνες από τον τυφώνα Κατρίνα. Έμεινα εμβρόντητος από τις εικόνες των ηλικιωμένων που έμεναν εγκαταλελειμμένοι πάνω σε αναπηρικά καροτσάκια και μου ήρθαν αμέσως στο μυαλό εικόνες σφαγής».