Το πνεύμα του τόνου

Η αυλαία έπεσε…

Τα φώτα έσβησαν . Τέλος! Ο Νίκος Κούρκουλος έφυγε για την μοιραία, καθορισμένη συνάντηση της μεγάλης οικογένειας των ηθοποιών της «Φθαρτής Αθανασίας» στη μακρινή γειτονιά των αγγέλων.

«Δώδεκα παρά πέντε/ τι γρήγορα που πέρασεν η ώρα./ Δώδεκα παρά πέντε/ τι γρήγορα που πέρασαν τα χρόνια»! Σαν χθες έλαμπαν όλοι από νιάτα ζηλευτά, κυοφορούσαν όνειρα, ελπίδες, ταξίδευαν από σώμα σε σώμα, από ψυχή σε ψυχή, άλλαζαν προσωπεία, αναζητούσαν εναγωνίως την ηθική δικαίωση, την αναγνώριση στο ζεστό χειροκρότημα, στην αγάπη, στη λατρεία του κοινού.

Θυσίασαν πολλά, ανταμείφθηκαν, άλλοι με λίγα, άλλοι με πολλά. Ο Νίκος Κούρκουλος ανήκει στους δεύτερους. Έδωσε, πρόσφερε πολλά, έδρεψε πλουσιοπάροχα τα δώρα του θεάτρου. Ωραίος, αρρενωπός, λεβέντης εξωτερικά και εσωτερικά, ευγενής, χαρισματικός , ταλαντούχος, γενναιόδωρος , αφειδώλευτος σε πάθος και θέληση για το καλύτερο, το πιο υψηλό, το ωραίο. Η θητεία του στο τιμόνι του Εθνικού Θεάτρου, ένα συνεχές δημιουργικό άνοιγμα στις νέες δυνάμεις, στην έρευνα, στον πειραματισμό, που πλουτίζουν, ανανεώνουν την αενάως εξελισσόμενη, πανάρχαια τέχνη του θεάτρου.

Το βάσανο δυστυχώς της αρρώστιας ανέκοψε την πορεία του αναπάντεχα γρήγορα, του στέρησε το λατρεμένο «σανίδι» της πάλης με τον «άλλον εαυτό», τον κράτησε στο παρασκήνιο να αγωνίζεται μέχρι την τελευταία στιγμή για το προσκήνιο, ελπίζοντας πάντα… «Καλή σου νύχτα, πρίγκιπα γλυκέ μου»! Κι αν έπεσε η αυλαία κι αν έσβησαν τα φώτα, η μνήμη άσβεστη θα σε κρατάει πάντα ζωντανό!