ΜΑΤΙΕΣ Κούρκουλος

Άφησα να περάσουν λίγες μέρες από τον θάνατο του Νίκου Κούρκουλου. Δεν θέλω να γράφω εν θερμώ- και για τέτοια θέματα- για δημόσια πρόσωπα, που με τον άλφα ή βήτα τρόπο, πέρασαν από τη ζωή μου, συνδεθήκαμε, ήπιαμε μερικά ποτήρια κρασί και, μπόλικες φορές, ονειρευτήκαμε. Ιδίως σε δύσκολα χρόνια, που ήμασταν νέοι, πολύ νέοι. Και τα νερά στην παραλία της Κινέττας ήταν ολοκάθαρα, μπλε και βαθιά…

Εκεί έμενε ο Κούρκουλος, οικογενειακώς. Σε ένα μικρό σπιτάκι, σχεδόν πάνω στο κύμα. Τον επισκεπτόμασταν συχνά, με τον Μίμη Πλέσσα. Για κολύμπι- ο Πλέσσας είναι και σπουδαίος ψαροντουφεκάςγια φαγητό, για κουβέντα. Ήταν η εποχή που είχαμε ανεβάσει με τον Μίμη τον «Δρόμο», στο «Σινεάκ», σε σκηνοθεσία του Πέτρου Λύκα- έφυγε κι αυτός, πριν από λίγες μέρες, στα 78 του- και κουβεντιάζαμε το ενδεχόμενο να προχωρήσουμε και σ΄ ένα καινούργιο έργο, με πρωταγωνιστή τον Κούρκουλο. Για ένα φεγγάρι, χαθήκαμε. Τον ξανασυνάντησα, όταν ανέβασε το «Τάγκο» του Μρόζεκ, σ΄ ένα θέατρο της οδού Στουρνάρα, κατεβαίνοντας αριστερά (ποιο;). Ήταν τόσος ο ενθουσιασμός μου, που έκατσα και του ΄γραψα και γράμμα! Ξανασμίξαμε. Πάλι ο Πλέσσας στο «τρίο», γεμάτος ιδέες και σχέδια, τα βράδια, πάντοτε, που συναντιόμαστε σε μια ταβέρνα της οδού Ελπίδος, χτισμένη στο οικόπεδο της ταγματασφαλίτικης, δολοφονικής «Ειδικής Ασφάλειας».

Είδα, το βράδυ της Τρίτης, ότι ο θάνατος του Νίκου, εκτός από την ΝΕΤ, στις 6, «έπαιξε» σε όλα τα κανάλια «πρώτο θέμα». Ήταν φυσικό. Ο Κούρκουλος, υπήρξε αξεπέραστος σταρ στον εγχώριο κινηματογράφο του ΄50 και του ΄60. Και νομίζω- σωστά το είπε ο Δαλιανίδηςπως ήταν ο αναμφισβήτητα πρώτος εραστής του σινεμά. Σταρ, υπήρξε και ο Αλεξανδράκης. Αλλά ο Κούρκουλος ήταν το απόλυτο αρσενικό, που ξετρέλαινε το γυναικείο φύλο. Ενώ ο Αλέκος, ήταν λιγότερο νευρώδης και περισσότερο «αριστοκρατικός».

Ο Κούρκουλος, «χάλαγε κόσμο» στην οθόνη! Αλλά και γέμιζε με την παρουσία του και τις θεατρικές σκηνές. Τον θυμάμαι πολύ έντονα στην «Όπερα της πεντάρας», με την Μελίνα (σκην.

Ντασσέν), όπως και στη «Γειτονιά των αγγέλων», στο «Ρεξ», με την Καρέζη και τραγουδιστή τον Γιάννη Πουλόπουλο.

Ήταν και ο ίδιος τραγουδιστής. Ο Πλέσσας το γύρισε και δίσκους.

Συνδέομαι κι εγώ μαζί του, ιδιαίτερα, χάρη σε ένα τραγούδι: το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» (μουσική Πλέσσα), από την ταινία του Φώσκολου «Ορατότης μηδέν».

Τελευταία φορά που τον συνάντησα ήταν σε μια μικρή, φιλική συγκέντρωση, στο σπίτι του Φυντανίδη, με την ευκαιρία του ερχομού στην Ελλάδα, του μεγάλου Βρετανού θεατρικού συγγραφέα Χάρολντ Πίντερ. Ύστερα, ήρθε η αρρώστια. Αλλά ο Νίκος, παρά την βαριά κλονισμένη υγεία του, εξακολουθούσε να δουλεύει σκληρά στο Εθνικό, έχοντας αφήσει πίσω τόσους θεατρικούς ρόλους, που ήθελε να ερμηνεύσει.

Εύχομαι κουράγιο στους ανθρώπους του.