[ ΑΙΧΜΕΣ ] Επόμενη μέρα

Από σήμερα κατακαθίζει ο κουρνιαχτός που σήκωσε η πρόταση δυσπιστίας. Τι μένει; Η αποχώρηση του ΠΑΣΟΚ από τη διαδικασία προετοιμασίας της αναθεώρησης του Συντάγματος. Ειδικότερα, τα πολιτικά δεδομένα αλλάζουν κατά τούτο: η προσθήκη του άρθρου 16 του Συντάγματος στις αναθεωρητέες διατάξεις του θα γίνει χωρίς τη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ. Η εξέλιξη αυτή δικαιώνει όσους επί μήνες επιχειρηματολόγησαν εναντίον μιας άκαιρης συναίνεσης μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων, που θα είχε ως αποτέλεσμα η συνταγματική μεταρρύθμιση της ανώτατης παιδείας να δοθεί ως λάφυρο στον νικητή των επόμενων εκλογών. Από τακτική άποψη, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ πέτυχε να απεγκλωβιστεί από μια πολιτική γραμμή που προκαλούσε σοβαρές διαταραχές στην απήχηση του κόμματος στην εκλογική του βάση. Το ζήτημα για το ΠΑΣΟΚ εφεξής είναι να κεφαλαιοποιήσει τα σχετικά οφέλη που αποκόμισε, γνωρίζοντας ότι η πρωτοβουλία των πολιτικών κινήσεων δεν ανήκει και, ύστερα από εξαιρετικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες όπως μια πρόταση δυσπιστίας, δεν παραμένει στα χέρια της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ασφαλώς το ΠΑΣΟΚ στις αμέσως επόμενες εβδομάδες θα χρειαστεί να αντισταθμίσει τον εντυπωσιασμό με ουσιαστικό πολιτικό λόγο. Στα ζητήματα της ανώτατης παιδείας, που για καιρό θα κρατηθούν στην πρώτη γραμμή του πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να μείνει προσκολλημένο στην ατζέντα που το ίδιο ανέτρεψε. Δηλαδή, τα περί εκτελεστικού νόμου για τα ιδιωτικά ΑΕΙ, που ακούγαμε ότι προετοιμάζεται για να παρουσιαστεί ταυτόχρονα με την προαναθωρητική διαδικασία στην Ολομέλεια της Βουλής, στα τέλη Φλεβάρη, αυτονοήτως θα πρέπει να μετατεθούν σε ευθετότερο πολιτικό χρόνο. Στην παρούσα φάση, η μη συμμετοχή στην αναθεώρηση του Συντάγματος δεν μπορεί παρά να είναι απόλυτη και ξεκάθαρη. Διαφορετικά το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να εμφανισθεί ως εξωκοινοβουλευτικός όμιλος προβληματισμού, παρά ως κόμμα εξουσίας.

Αντίθετα, εκεί όπου πρέπει επιτέλους να ακουστεί η φωνή της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι στην άμεσα επικείμενη αναθεώρηση του νόμου-πλαισίου για την ανώτατη παιδεία. Στο πεδίο αυτό, η κυβέρνηση επί μήνες ενεργεί εναλλάσσοντας τη νομοπαρασκευαστική ελαφρότητα με την προβοκατόρικη επίδειξη πυγμής. Αφού πυροδότησε κάθε λογής ακραίες αντιδράσεις, εμφανίζεται εναγκαλιζόμενη «μεταρρυθμιστές» πανεπιστημιακούς, των οποίων την αγωνία αλλά και τις όποιες θετικές προτάσεις στέργει, υποτίθεται, να λάβει προσεχώς υπόψη. Πότε; Με ποιο τρόπο; Και έχοντας ήδη προκαλέσει τόση ζημιά στα πανεπιστήμια; Ερωτήματα, που οφείλει τουλάχιστον να θέτει η αξιωματική αντιπολίτευση στην αφετηρία ενός δικού της εποικοδομητικού πολιτικού λόγου.