Γυμνό με σημασία στην Αρχαία Ελλάδα

«Κοστούμι» που μπορεί να υποδήλωνε πλήθος ρόλων- από την κοινωνική θέση έως τον ηρωισμό ή το πόσο ευάλωτοι ήταν- πιθανολογείται πως ήταν για τους αρχαίους Έλληνες το γυμνό. Τη θεωρία αυτή υποστηρίζει νέα επιστημονική έρευνα που δημοσιεύεται στην έγκυρη αμερικανική αρχαιολογική επιθεώρηση «Αmerican Journal of Αrchaeology», η οποία επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα «γιατί οι αρχαίοι Έλληνες απεικονίζονται γυμνοί στην τέχνη» και να δώσει κι άλλες διαστάσεις στο θέμα, πέρα από την ισχύουσα μέχρι σήμερα που ήθελε το γυμνό να ταυτίζεται με τους ήρωες.

«Το γυμνό δεν έχει μία και μόνη ερμηνεία στην αρχαϊκή και κλασική τέχνη» λέει ο ιστορικός αρχαίας τέχνης του Πανεπιστημίου του Όρεγκον Τζέφρι Χέργουιτ, που υπογράφει την έρευνα. «Υπάρχει ένα ρεπερτόριο με άλλα λόγια, που μερικές φορές μοιάζει αντιφατικό». Έτσι διακρίνει το «ρεαλιστικό» γυμνό- εκείνο των αθλητών που υπήρχε και στην πραγματικότητα- το ερωτικό γυμνό, το δημοκρατικό και πολιτικό γυμνό, που ταίριαζε στους πατριώτες που θυσιάζονταν για την πόλη-κράτος και τη δημοκρατία (όπως οι Τυραννοκτόνοι Αρμόδιος και Αριστογείτων), αλλά και το παθητικό γυμνό, που αποτελούσε ένδειξη αδυναμίας και ήττας.

Γ υμνοί μπορεί να απεικονίζονταν και οι κακοί, όπως ο Μινώταυρος ή ο ληστής Σκίρων, για να δειχθεί ακριβώς πως ήταν «απολίτιστα τέρατα», ενώ αναφέρεται και η γύμνια της νεότητας, που αναδεικνύει τα χαρίσματα του νεανικού κορμιού, το γυμνό της διαφοροποίησης, που έχει σκοπό να βοηθήσει τον θεατή να διακρίνει μια μορφή ή μια ομάδα να ξεχωρίσει από ένα ευρύτερο σύνολο, αλλά και το γυμνό στους θεούς και σε όσους είχαν υψηλή θέση στην κοινωνική ιεραρχία ως ένδειξη της υπεροχής τους.

«Τα όρια ανάμεσα στις διάφορες κατηγορίες είναι ρευστά και μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να αλληλοκαλύπτονται» διευκρινίζει ο ερευνητής.