ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Περί Δεξιάς

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δ. Φράγκος, Κηφισίας 104, Αθήνα, γράφει: «Αναγνώστης της στήλης σας, διαμαρτυρήθηκε με επιστολή του, γιατί ορισμένοι ταυτίζουν την σημερινή Δεξιά με την παλιά. Η διαμαρτυρία για την ταύτιση οιουδήποτε με οτιδήποτε σημαίνει ότι το δεύτερο προσβάλλει το πρώτο. Φαίνεται ότι ο κύριος αυτός δεν εκτιμά τις ρίζες του. Πράγματι η Δεξιά του παρελθόντος, αλλά και του σήμερα, δεν είδε τους πολιτικούς της αντιπάλους σαν μια άποψη αλλά σαν εχθρούς. Τα μέσα αυτής της θεώρησης αλλάζουν μόνο, αφού αλλάζουν και οι εποχές. Τον καιρό του Ελευθερίου Βενιζέλου το ενδεδειγμένο μέσον ήταν η δολοφονία. Δυο φορές επιχείρησαν να τον δολοφονήσουν. Η πρώτη έγινε με τον μικρόψυχο σκοπό της εξουδετέρωσης, της απορρέουσας από τον διπλασιασμό του εδάφους της, πατρίδας τους. Με τέτοια δόξα θα ήταν ανίκητος αντίπαλος. Η δεύτερη γιατί υπήρχε φόβος να επανέλθει στην αρχή.

Η φυσική της συνέχεια, η με τη συγκατάθεσή της δικτατορία, συνέχισε την ίδια «πολιτική».

Εξόντωσε τον Μιχαλακόπουλο και συστηματικοποίησε την πολιτική του παραμερισμού, παντός μη συμφωνούντος, μέσω των πολιτικών γραφείων της καθιερώνοντας το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων.

Η μετά το ΄45 κατάσταση το επεξέτεινε σε πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης.

Νομιμοφροσύνη ήταν κατ΄ αυτήν όχι η προσήλωση στους νόμους αλλά εις την Δεξιά. Ο μη συμφωνών, δεν μπορούσε ούτε αυτοκίνητο να οδηγήσει. Οι επαγγελματικές άδειες απαιτούσαν νομιμοφροσύνη.

Εργοδότες εδέχοντο εντολές να απολύσουν εργαζομένους.

Έπρεπε οι αντίπαλοί τους να προσκυνήσουν ή να εξοντωθούν.

Αλλά οι καιροί αλλάζουν. Μέσα στη δημοκρατική Ευρώπη, που είχε εξαφανίσει τον φασισμό, η στάση αυτή δεν έστεκε. Το πιστοποιητικό πήρε πλέον μορφή εσωτερικής διαδικασίας. Δεν ήταν δυνατόν πλέον τα παιδιά των αντιπάλων τους να μην έχουν το δικαίωμα να δώσουν εξετάσεις στα ΑΕΙ. Η κρατική βία αντικαταστάθηκε από τους αγανακτισμένους πολίτες. Τότε έπεσαν κάτω από το βάρος των αμαρτημάτων τους (δολοφονία Λαμπράκη).

Αλλά επανήλθαν με τις ίδιες διαθέσεις. Επεδίωξαν να βάλουν στη φυλακή τους αντιπάλους τους. Το αυτό επιχειρούν και σήμερα. Οι καιροί αλλάζουν αλλά τα μέσα παραμένουν. Τα πιστοποιητικά έφυγαν, στη θέση τους ήρθε η συνέντευξη. Η βία με πολλές μορφές επιζεί. Ο διαχρονικός χαβάς».