[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ανεμώνες του χειμώνα

Στη στοά της Βουκουρεστίου μια κυρία πουλάει πότε πότε ανεμώνες. Τις έχει σε ένα καλαθάκι δίπλα της, φτιαγμένες πολύ καλαίσθητα μπουκετάκια, κι εκείνη κάθεται και διαβάζει πάντα κάτι, έτσι που να μπορείς να τις κοιτάξεις με την ησυχία σου και μόνο αν θέλεις να αγοράσεις να μιλήσεις.

Τόσο αξιοπρεπής στάση δεν ξέρω αν ωφελεί τις δουλειές της, και θα ήταν κρίμα, αφού εκείνη ωφελεί τόσο πολύ την όψη της πολυτελούς οδού. Διότι η κυρία είναι όμορφη. Δεν είναι νέα, δεν λάμπει με κάποιο κραυγαλέο τρόπο, ωστόσο έχει επάνω της κάτι το εξαιρετικά ντελικάτο και ευγενικό, που σε κάνει, για λίγα δευτερόλεπτα τουλάχιστον, να εκτιμήσεις το κέντρο της πόλης όπου περπατάς και τον εαυτό σου που το περνάει. Μέχρι να συναντήσεις τον επόμενο μηχανάκια που έχει σκαρφαλώσει στο ακριβό πλακόστρωτο και σε φοβερίζει με το μαρσάρισμά του ή να πέσει το βλέμμα σου στο αγριωπό μεταλλικό ανδρείκελο που έστησαν στη γωνία.

Μπορείς να φανταστείς για λίγο το πρωινό μάζεμα των λουλουδιών σε κάποιο κήπο, πού να φυτρώνουν άραγε, εδώ στην Αθήνα; Και την κυρία να τα μαζεύει με αέρα κόμισσας, τον αέρα που διαθέτει ούτως ή άλλως κι ας πουλάει λουλούδια στον δρόμο. Σου έρχεται στο μυαλό έντονο πράσινο, μικρές εκπλήξεις, οι ανεμώνες, τα πιο στιβαρά αγριολούλουδα και τα σπανιότερα. Αλλά δεν τη συναντάς κάθε μέρα.

Άκουσα ότι δεν εμφανίζεται συχνά επειδή, λέει, «τη διώχνουν». Ποιον μπορεί να ενοχλεί μια τόσο ευγενική παρουσία; Η αλήθεια είναι ότι δεν μοιάζει καθόλου με τους συνηθισμένους πλανόδιους, αλλά είναι λόγος αυτός να την κυνηγούν; Ακόμα κι εδώ χρειάζεται ομοιομορφία; Ή φοβούνται οι έμποροι κοσμημάτων τον αθέμιτο ανταγωνισμό από τα μπουκέτα που κοστίζουν τρία ευρώ;