Έπρεπε να είναι ανοιχτή στον κόσμο, έτσι τη σχεδίασε ο Γκρόπιους, κι έτσι ήταν τα πρώτα χρόνια. Οι περαστικοί ξάπλωναν στο γρασίδι της αμερικανικής πρεσβείας.

Υπάρχει ακόμα το γρασίδι, όπως διαπιστώνουν όσοι περνούν στο εσωτερικόπλέον- για βίζα επίσκεψης στις ΗΠΑ. Πίσω από τους φρουρούς, τους τσιμεντένιους φράχτες, τους ελέγχους, τις κάμερες, τους αισθητήρες μετάλλων, όλα τα εργαλεία δυσπιστίας και ελέγχου που ακόμα δεν καταφέρνουν πάντως να φωτογραφίζουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα, μπορεί κανείς να δει, σαν αρχαιολογικό απομεινάρι, το γρασίδι που θα ένωνε τον ντόπιο πληθυσμό με τους εκπροσώπους του φιλικού και προστατευτικού κράτους. Το απλό, λιτό, διάφανο κτίριο του μοντερνισμού κοντεύει να χαθεί τελείως.

Μοιάζει με ανέκδοτο- ο ιδρυτής του Μπάουχαουζ στην Αθήνα θα είχε ονειρευτεί διάφορα περί του ελληνικού φωτός, ποιος ξέρει.

Τώρα το πεζοδρόμιο μπροστά στενεύει συνεχώς, από φράχτες, ζαρντινιέρεςδιάφορα τείχη, πίσω και πλάγια, εξαπλώνονται ποικιλοτρόπως. Ποιος ξέρει τι ιδέες για προστασία θα τους δώσει η ρουκέτα. Κάτι νέο, που θα περιλαμβάνει και τις τουαλέτες, ακόμα πιο ευφάνταστο, πιο φοβισμένο, πιο βασανιστικό. Λεκάνες από πλεξιγκλάς, νιπτήρες από ατσάλι, σαπούνι από ραντάρ, πετσέτες με οπτικές ίνες που αναγνωρίζουν την ίριδα του ματιού, ακόμα και με την τσίμπλα. Ήταν και λίγο αφελείς αυτοί οι μοντέρνοι. Θα μπορούσε να έχει κάνει από την αρχή ένα κάστρο σε στυλ Ντίσνεϊλαντ, με τάφρο γύρω γύρω, και κινητή γέφυρα που μαζεύεται τη νύχτα.

Μεταμοντέρνο, κατ΄ ευθείαν. Ίσως κάτι τέτοιο να άρεσε περισσότερο και στους Αμερικανούς και στους Έλληνες, να έδινε τον απαραίτητο μεσαιωνικό τόνο, ό,τι λείπει και από την Αμερική και από την Ελλάδα. Και μέσα να κυλάνε τα νερά του Ιλισού- θα είχε σωθεί και το ποτάμι.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από