Το πνεύμα του τόνου 

Έφυγαν και πάνε…

Φεύγουν τα χρόνια, φεύγουν οι άνθρωποι… «Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας γιορτάσουμε παιδιά…». Γιατί να γιορτάσουμε; Η γιορτή προϋποθέτει χαρά. Επειδή γέρασε; «Γέρε χρόνε φύγε τώρα, πάει η δική σου η σειρά, ήρθε ο νέος με τα δώρα, με τραγούδια, με χαρά». Ό,τι γερνάει δηλαδή το ξαποστέλνουμε πανευτυχείς; Δεν είναι αλήθεια! Ακόμα και παλιά πράγματα, σπίτια, αντικείμενα, κομμάτια πολύτιμα του εαυτού μας δεν τα αποχωριζόμαστε εύκολα, με γιορτές και πανηγύρια. Και τα παλιά μου χρόνια νοσταλγώ και για τους ανθρώπους που φεύγουν, γερασμένους ή μη, καθόλου δεν χαίρομαι. Μια γελοία, χαζοχαρούμενη απάτη είν΄ όλα αυτά.

Αν ό,τι γερνάει πεθαίνει, δεν είναι κι απαραίτητο να μας χαροποιεί η απώλεια. Με θλίψη απέραντη, με δάκρυα καυτά λέμε «αντίο», φτιάχνοντας μια ζεστή φωλιά μέσα μας να κρατήσει τα πάντα ζωντανά, πράγματα, ανθρώπους, χρόνια… Τ ο 2006 που έφυγε, πήρε μαζί του πολλούς αγαπημένους για όλους μας. Ο καθείς και η λύπη του. Έχασαν πολλούς και εκλεκτούς η πολιτική, η δημοσιογραφία, η δικαιοσύνη, η παιδεία, οι τέχνες: Γ. Ράλλης, Λ. Τζεφρώνης , Λ. Καραπαναγιώτης, Χρ. Τεγόπουλος, Β. Ψυρράκης , Τ. Κοντόπουλος, Γ. Διακογιάννης, Π. Ταρασουλέας , Γ. Ντεγιάννης, Ι. Χατζηφώτης , Α. Λαζάνης, Ρ. Μιλλιέξ…

Όσο για τον χώρο των τεχνών, οι «αναχωρήσεις» ήταν πολλές και δυσβάστακτες: Μ. Πλυτά, Στ . Στρατηγός, Αλ. Δαμιανός , Α. Σικελιανού, Αδ. Λεμός, Γ. Θεοδοσιάδης, Μ. Καλουτά, Ι. Ψαρράς, Γ. Λαζάνης , Μπ.

Μοσχονά, Μ. Πλωρίτης. Το 2006 έφυγε με τα σακούλια του γεμάτα αγαπημένες φωνές. Το 2007 , άμα τη εμφανίσει, μας πήρε τον Τάσο Μπαντή. Πόση «χαρά», πόσα «δώρα» θα μας φέρει ακόμα έως το τέλος;